My First StoryPunPattee
- ล้ม -
  • หากครั้งก่อนฉัน...ยังเป็นเด็ก
    ทุกครั้งที่ล้มลงพ่อแม่จะคอยโอบอุ้มขึ้น

    ทุกครั้งจะมีเสียงเรียกหา...ร้องไห้โยเย

    ทุกครั้งจะมีน้ำตา...คอยออดอ้อน

    ทุกครั้งจะมีความรัก รายล้อมจนบาดแผลใดๆก็จางหายไป

    .

    .

    ครั้งนี้เมื่อเติบโต เผลอสะดุดล้มลง

    แรกๆ ล้มเล็กๆ ก็ไม่เป็นไร ไม่ต้องการมือคู่ไหนคอยประคอง

    .

    .

    เด็กสาวยังคงทระนงตน มั่นใจในเส้นทางที่เดิน

    ไม่ทันคิดว่า ไม่มีเส้นทางลัดในชีวิต ไม่มีบทเรียนไหนที่ราคาถูก

    ไม่มีชีวิตใดประสบความสำเร็จโดยไม่เคยล้มเหลว

    .

    .

    สุดท้ายเด็กสาวมั่นใจในทางที่เดิน จนหลงทาง

    .

    เพียงแต่ฉัน...ใช่ว่าจะหลงทางอย่างเดียว

    เด็กสาวกลับหกล้มตกลงไปในเหวลึก

    เหวลึกที่เด็กสาวเผลอ ขุดมันเอาไว้ด้วยความทระนงตน

    บาดแผลทางกายไม่มากมาย เท่าทางจิตใจ

    ภาวนาเพียงให้ผ่านไป เก็บงำน้ำตาเพราะไม่อาจเสียไปได้

    พยายามลุกขึ้นใช้เล็บตระกุย ดึงร่างขึ้นมาจนบาดเจ็บช้ำแล้วช้ำเล่า

    .

    หุบเหวก็ยังคงลึกลงไปอยู่ดี วันนี้เด็กสาวรู้แล้วว่ากลับขึ้นไปเองไม่ได้ 

    เด็กสาวล้มลงมาในเหวลึก แต่ไม่กล้าพอที่จะตะโกนร้องขอให้ใครมาช่วย

    .

    .

    ยังมีความโชคดีที่มีหญิงสาวใจดีเดินผ่านมา เธอเข้ามารับฟังว่าเด็กสาวบาดเจ็บตรงไหนบ้าง 

    แผลเป็นอย่างไร บาดลึกเท่าไหร่ แผลในจิตใจอ่อนล้ามากแค่ไหน 

    เด็กสาวรู้สึกดีใจที่หญิงสาวคนนั้นเดินผ่านมา แล้วนั่งลงสังเกตมาจากปากเหว 

    หลังจากนั้นเธอก็เดินจากไป

    ไม่นานนัก เธอเดินกลับมาพร้อมชายหนุ่มผู้หนึ่ง 

    ทั้งคู่หาทางลงมาในเหวลึก ค่อยๆโอบประคองให้เด็กสาวลุกขึ้น 

    ค่อยๆพาฉันขึ้นสูงขึ้นมาเรื่อยๆ จากเหวลึก 

    ทั้งคู่ส่งรอยยิ้มให้ฉันและโอบกอดฉัน

    เมื่อเราทั้งสามขึ้นมาจากเหวลึกนั้นได้ 

    ทั้งคู่ใช้มือของทั้งคู่ค่อยๆ ประคองฉันให้ลุกขึ้นยืน 

    .

    .

    แต่ฉันกลับล้มลงไปอีกครั้ง ฉันบอกออกไปได้แค่ว่า 

    ฉันขอเวลาอีกหน่อย ฉันยังไม่มีแรง 

    คนทั้งคู่ไม่ไปไหน นั่งลงข้างกายฉัน 

    .

    .

    ชายหนุ่มบอกกับฉันว่าเธอมีพรสวรรค์หลายอย่างฉันพบเห็นมันจากในตัวเธอ 

    เรื่องเธอล้มลงเธอต้องลุกให้ได้ เธอทำได้ดี 

    เธอไม่เคยทำให้ฉันรู้สึกไม่ภูมิใจ เธอเป็นคนที่ฉันไม่อาจหาได้จากที่ไหนอีกแล้ว

    .

    .

    ฝ่ายหญิงสาวนั่งลงข้างกายฉันเช่นเดียวกัน เธอกล่าวกับฉันว่า

    อดีตคือบทเรียน เธอต้องใช้บทเรียนเป็นเครื่องพัฒนาตนไปข้างหน้า

    ไม่ใช่นำอดีตมาทำร้ายตัวเธอ เธอจะจมอยู่ตรงนี้หรือออกเดินไปทำแผลแล้วเริ่มเดินใหม่ละ 

    เธอยังกล่าวกับฉันอีกว่าบาดแผลไม่นานก็จะหาย 

    .

    .

    ส่วนบาดแผลในใจ เธอและเขาจะช่วยรักษาให้ได้ 

    ฉันค่อยๆยิ้ม แล้วบอกกับทั้งสองคนว่า ฉันขอโทษ 

    ตอนนี้ฉันอาจยังไม่มีแรงพอ แต่ถ้าทั้งสองคนจะช่วยพยุงเดินไปอีกหน่อยได้ไหม

    ทั้งคู่ยิ้มรับอย่างเต็มใจ แล้วค่อยๆพยุงร่างกายที่บอบช้ำทั้งจิตใจและร่างกาย

    ค่อยๆออกเดินไปข้างหน้าห่างออกมาจากเหวลึกเรื่อยๆ  ก่อนจะได้พัก 

    .

    .

    ฉันหันกลับไปมองเหวลึกนั้นอีกครั้ง แล้วยังคงนึกถึงคำที่ชายหนุ่มและหญิงสาวพูดเสมอ 

    พ่อกับแม่มีลูกคนเดียว พ่อกับแม่รักลูก ต่อให้ลูกล้มเหลว 

    ลูกจำไว้วันนี้ยังมีพ่อกับแม่อยู่ อย่าได้กลัว 

    ล้มแล้วลูกต้องลุกให้ได้ 

    ยิ่งในวันข้างหน้าที่ไม่มีพ่อกับแม่แล้ว ลูกยิ่งต้องเติบโต

    ล้มเมื่อใดก็ต้องลุกน้ำตาที่ไหลอย่าให้ใครได้เห็น 

    ลูกต้องเติบโตให้ได้ พ่อกับแม่จะส่งลูกให้ไกลที่สุด 


               ขอบคุณนะคะคุณพ่อ 

               ขอบคุณนะคะคุณแม่ 


    หุบเหวในใจที่ฉันสร้าง ยากนักที่จะเยียวยาด้วยตัวฉันเอง 

    วันใดที่ได้พบทางขึ้นโดยไม่ต้องพึ่งพาผู้ใด 

    วันนั้นคือวัที่ฉันเป็นอิสระ จากความเด็ดเดี่ยวและความทระนงตน 

    .

    เหวลึกที่สร้างด้วยน้ำมือของเด็กสาวโดยไม่ตั้งใจ เพราะความทระนงตน

    .

    หญิงสาวที่เดินผ่านมา คือหญิงสาวที่คอยโอบอุ้มเมื่อคราฉันยังเด็ก

    ชายหนุ่มที่กลับมาช่วยหญิงสาวเพื่อดึงเด็กสาวออกจากหุบเหว 

    คือคนเดียวกับสองมือที่คอยอุ้มชูให้เด็กสาวเติบใหญ่ก้าวไปโดยมั่นคง

    มีฐานรองรับที่แม้จะล้มลงอีกกี่ครั้ง มือสองคู่นั้นจะไม่มีวันปล่อยให้เด็กสาวตกลงไปในหุบเหวที่หวาดกลัวอีก

    .

    .

    - พัทธ์ธีรา -

Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in