หนังสือในดวงใจNoi Beleza
โมโม่ ผู้ชายสีเทามาเอาเวลาของผู้ใหญ่ไป

  • โมโม่ ผู้ชายสีเทา มาเอาเวลาของผู้ใหญ่ไป

    หนังสือเด็กอีก 1 เล่มที่เราชอบ คือ โมโม่
    แต่งโดย มิชาเอ็ล เอ็นเด้ ชาวเยอรมัน
    ล่าสุดแปลโดย ชินนรงค์ เนียวกุล

    โมโม่ เป็นเด็กหญิงตัวน้อยๆ เร่ร่อน ไม่มีครอบครัว ไม่มีญาติ บ้านของเธอคือโรงละครร้าง ในเมืองเล็กๆ ทุกๆคนในเมืองชอบมาหาโมโม่ เด็กๆมาจะจับกลุ่มเล่นกับโมโม่ ในขณะที่ผู้ใหญ่ชอบมาเล่าโน่น นี่ นั่น ให้โมโม่ฟัง เธอเป็นนักฟังที่ดีมาก เมื่อผู้ใหญ่เล่าเสร็จ เธอก็ตั้งคำถามบ้าง ผู้ใหญ่เหมือนได้ข้อคิดบางอย่าง ก็สบายใจ แล้วก็กลับไป

    ต่อมาโมโม่สังเกตว่า เมื่อผู้ชายสีเทาเข้ามาในเมือง ทุกๆอย่างก็ค่อยๆเปลี่ยนไป เค้ายุยงให้ทุกคนทำงานหนัก พักผ่อนน้อย อย่าเสียเวลาพูดคุยกับผู้อื่น โมโม่เริ่มรู้สึกเหงา โดดเดี่ยว อ้างว้าง

    และรับรู้ได้ว่า ยิ่งมนุษย์ประหยัดเวลา เอาเวลาฝากไว้กับผู้ชายสีเทามากเท่าไร มนุษย์ถูกพันธนาการ และเร่งรีบทำทุกอย่าง แต่ทำเท่าไร ก็รู้สึกว่าเวลาไม่เพียงพอเลย ต้องรีบทานข้าว ทำงาน ดิ้นเหมือนหนูถีบจักรตลอดเวลา

    โมโม่ตัดสินใจว่าเธอจะไปสู้กับมนุษย์สีเทา เพื่อให้สภาพสังคมแบบเดิมกลับมา ก่อนที่โลกนี้จะไม่เหลือเวลาให้คนได้พูดคุยกันอีกเลย
    ..
    ..
    ..

    ชีวิตคนเรา อายุขัยประมาณ 75 ปี หรือ 27,000 กว่าวัน หนึ่งในสาม เราก็พักผ่อนนอนหลับไปแล้ว ณ วันนี้ เราอาจเหลือเวลาหลักพันวันบ้าง หมื่นวันบ้าง แล้วแต่วัยของแต่ละคน ไม่มีใครตอบได้ว่าวันพรุ่งนี้ เราจะยังมีลมหายใจอยู่ไหม

    ทุกวันนี้ผู้ชายสีเทา มาในมิติของยุค digital เราอยู่หน้าจอโทรศัพท์ หน้าแป้นพิมพ์เล็กๆ แม้เวลานั่งในรถไฟฟ้า BTS หรือ MRT ก็ตาม เราเห็นแต่มนุษย์ก้มหน้า อ่านหน้าจออย่างคร่ำเคร่ง บ้างอ่านไปยิ้มไป บ้างนิ่งๆ แต่ไม่ได้เงยหน้าสนใจคนที่ยืนนั่งรอบตัวกันเลย คนชรา สตรีตั้งครรภ์ เด็กเล็ก ไม่มีโอกาสที่จะได้รับการลุกให้นั่งกันแล้ว 🤣

    หากหยุดคิด ช่างสังเกตเล็กน้อย เราอาจเป็นโมโม่ที่คิดจะจัดการกับผู้ชายสีเทาเช่นกัน เพื่อปลดปล่อยพันธนาการของพวกเราให้เป็นอิสระจากการจำกัดเวลาของเราเอง หรือการให้ความสำคัญกับบางสิ่งที่ไม่จำเป็นมากเกินไป

    เราจึงควรตระหนักรู้ค่าของเวลา อยู่กับวันนี้
    อยู่กับปัจจุบัน ทำในสิ่งที่อยากทำ ทำดีต่อตนเอง ทำดีต่อครอบครัวและคนรอบตัว และหากมีพลังชีวิต มีกำลังใจที่ดี ก็แบ่งปัน ส่งต่อสิ่งดีๆให้กับผู้อื่น และสังคมต่อไป

    https://www.facebook.com/onceapassion/


เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in
Noi Beleza (@fb2093822714042)
ขอบคุณค่ะพี่หลิว
อ่านบทความพี่หลิว สนุก
เพลินเลยค่ะ
สำนวนเฉพาะตัว เก๋ไก๋ทีเดียว ❤
หลิว อรนุช (@fb8742559829561)
โอ้วว! จริงสินะ..ฉันอยู่ภายใต้โลกนี้มาเนิ่นนาน!
กับลมหายใจของตัวเอง ระยะความนาน=23,120 วัน"
ผ่านเรื่องราวแห่งตน-น่าจะเกินร้อย->เกินพันเกิน?เรื่อง!
กับความอ่อนเยาว์เดียงสา จนกระทั่งความกร้านกรำ..
ความสุข..กับความทุกข์ หรือความยินดี..ร้องไห้ หัวเราะ
หิว-อิ่ม อืมม..ช่างมีเกิดขึ้นระคน-คละเคล้ากันไป?!
แน่นอน..ฉันเพิ่งจะตระหนัก ถึงสิ่งที่เป็นไป มีพอกพูนทับถม
กองสุมเป็นพะเรอเกวียน!.นี่หรือสิ่งที่เป็นไปของมนุษย์คนหนึ่ง.