เราใช้คุ๊กกี้บนเว็บไซต์ของเรา กรุณาอ่านและยอมรับ นโยบายความเป็นส่วนตัว เพื่อใช้บริการเว็บไซต์ ไม่ยอมรับ
บันทึกของอุเอะโนะกาลทมิฬ
บันทึกที่ 4 รอยหมึก
  • ยามมืดมิดราตรีชวนสงบ จิตสงบแต่ใจสั่นไหว ใครคนใดที่เข้ามา ณ ห้วงเวลานี้ ห้วงเวลาที่ฉันไม่ต้องการใคร กลับกลายเป็นคนที่ฉันรักสุดหัวใจ - ฉันไม่คิดมาก่อนว่าการตกหลุมรักใครคนนึงจะง่ายดายเพียงนี้ เพียงสบตา เพียงพูดคุย กาลเวลาไม่ใช่สิ่งสำคัญที่จะทำให้ใครคนใดคนหนึ่งรักกับอีกคน เพียงเสี้ยววินาทีแห่งความรู้สึกที่ถูกจุดประกาย ใจเราก็พ้องก้องประสานกัน ฉันรู้สึกได้ว่าเรารักกัน แต่ก็ได้แค่รู้สึก...

    เวลาล่วงเลยไปเราสองใช้เวลาร่วมกันเกินกว่าที่ใครจะจินตนาการ พูดคุยราวอานาคตจะไม่มีอีก 
    เหมือนอดีตไม่เคยมีตัวตน กาลเวลาหยุดนิ่งช่วงเวลาแห่งความสุขพัดผ่านเหมือนสายลมหากแต่เป็นสายลมที่ไม่อาจหยุดได้และฉันเองไม่อยากหยุดมันด้วย “ฉันรักคุณ” ฉันเก็บไว้ในใจไม่กล้าเอ่ยวาจาไป ฉันกลัว กลัวเหลือว่าเกินหากปล่อยปากเอ่ยไปความสุขที่เกิดขึ้นอาจกลายเป็นเพียงซากดึกดำบรรพ์ที่ไม่เคยมีอยู่ หรือยิ่งกว่านั้นมันอาจเป็นเพียงนิยายที่อยู่ในหัว ถูกลบเลือนผ่านกาลเวลา ไม่อาจขุดข้นได้เหมือนซากดึกดำบรรพ์ ฉันไม่กล้าเอ่ยไปหากเขาไม่ได้รักฉัน ทุกอย่างคงเป็นเพียงนิยายที่ไม่เคยถูกเขียน

    แรมปีที่ฉันทิ้งเวลาไปกับเขาและเขาก็ทิ้งเวลาไว้กับฉัน ความกลัวทั้งหมดที่เคยมีแปลเปลี่ยนเป็นความมั่นใจอันแรงกล้า มั่นใจว่าเขาก็รักฉันเหมือนกับที่ฉันรักเขา ไม่ใช่แค่ความรู้สึกลมๆ แล้งๆ ที่ถูกฉายขึ้นมาในหัว ฉันรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีเอ่ยคำนั้นไป

    “ฉันรักคุณ” ไม่ใช่เพียงเสียงในหัวอีกต่อไป เสียงนี้สัมผัสได้ด้วยใจ หากใจเขาตรงกับฉันนิยายเล่มนั้น
    ก็จะถูกบันทึกลงในหัวใจเราทั้งสอง หมึกจะถูกตีพิมพ์ลงหัวใจทั้งแปดห้องนั้น

    “ผมก็รักคุณ” เขาตอบ ฉันภาวนาอย่ามีคำไหนต่อจากนี้ อย่ามี อย่ามี อย่ามี... แต่ก็มี

    “แต่...” เขาร่ายยาวถึงความสัมพันธ์ของเราความรักที่เขามีต่อฉัน แต่เขาไม่อาจเลือกฉันได้ 
    วินาทีแห่งความจริงเหมือนตะปูกำลังตอกกลางอก เขาเลือกฉันแต่ก็ไม่ได้เลือกฉันในขณะเดียวกัน

    “ทำไมคุณไม่เลือกฉัน” ฉันถามน้ำตาไหลอาบแก้มทั้งสอง

    “ผมไม่คิดว่าคุณจะรักผม” น้ำเสียงเขาแผ่วเบา “ผมเลยอยากลืมคุณ” น้ำตาเขาค่อยๆ ไหล 
    ความทุกข์มาเยือนเราสอง

    “ด้วยการไปหาคนอื่น” ฉันต่อประโยคเพื่อตอกย้ำเขาหรือตนเองกันแน่ ฉันไม่แน่ใจ แต่ฉันได้แน่ใจแล้วว่านิยายนี้ถูกเขียนตั้งแต่วันที่ฉันพบเขาแล้ว วันที่สายตาเราประสานกัน มันได้ถูกเขียนลงในหัวใจทั้งแปดห้อง หัวใจทั้งสองดวงนี้จะจดจำเรื่องราวจวบจนวันที่มันสลายไป แม้วันที่เราแยกจากกันหัวใจของเราก็จะมีรอยหมึกแห่งความสุขถูกเขียนขีดอยู่เสมอ และตลอดไป...

    บันทึกของอุเอะโนะแต่ยูกิแอบเขียน

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in