ถึง, กระดาษบันทึกmademylatublue
นับหนึ่งถึงเธอ,


  • คนเราก็เปรียบเหมือนฤดูกาลได้รึเปล่า
    กาลเวลาผันแปรไปเท่าไรตัวตนเราก็เหมือนเปลี่ยนไปเช่นกัน
    มนุษย์มักสร้างตัวตนใหม่และเติบโตขึ้นเสมอ
    แม้จะเป็นการเติบโตที่ไม่เต็มใจนักและอาจมีความเจ็บปวดแฝงอยู่บ้าง 
    แต่เวลา, เวลาจะเยียวยาเราให้พบเจอกับฤดูกาลใหม่อีกครั้งฤดูกาลใหม่จะที่จะเป็นฤดูของเรา 




    แต่หน้าแปลกที่หัวใจดวงนี้ผูกติดกับร่างกายผมมาตั้งแต่เกิดกลับดื้อรั้นไม่ยอมใครแม้กระทั่งเจ้าของมันเองเปลี่ยนคำเปรียบเปรยทุกอย่างที่ผมสร้างไว้

    เพราะไม่เคยผันแปรเปลี่ยนไปตามตัวตน ฤดูกาลหรือแม้กระทั้งเวลาที่หมุนวนเวียนวันแล้ววันเล่า
    ยึดติดกับสิ่งที่ไม่แน่นอน 

    แต่ยอมยินดีที่คงมันไว้ต่อให้สลายหายจากก็ยังขอคิดถึงมันบางในบางครา
    เธอคนเดิมเดินเล่นอยู่ในหัวใจของผม
    ที่หัวใจมักมีที่ว่างไว้ให้เธอเธอครอบครองมันอยู่
    หัวใจดวงนี้ที่มีดวงเดียวไร้ข้อกังขาใด ๆ แต่พร้อมมอบความบริสุทธิ์ใจให้กับเธอคนนั้นที่ยังคงอยู่หัวใจ


    หัวใจดวงนี้จะไม่เปลี่ยนและยังคงยึดมั่นในสิ่งที่ตนรักถึงแม้มันจะไม่อยู่ข้างกาย

    แต่ก็คงยังอยู่ข้างใจ 











    — ปลายฤดูหนาวปีที่แล้ว


    ยามเมื่อความหนาวเย็นมาเยือนปกคลุมรอบกายให้มีแต่ความรู้สึกเหน็บหนาวไม่รู้จบ แต่หัวใจกับถูกปลอบประโลมและรักษาด้วยความอบอุ่นอย่างดีจนพองโต 
    ในวันที่หนาวที่สุด อาจจะเป็นวันที่ผมยิ้มกว้างตอบรับลมหนาวทุกลูกได้มากที่สุด เพียงเพราะมีตัวตนของเธอในหัวใจค่อยมอบความอบอุ่นนี้ให้อยู่เสมอ

    ผมที่ถือหนังสือเล่มหนาแนบไว้ข้างกาย ท่ามกลางถนนคนเดินและลมหนาวตลอดทาง 
    อันตัวผมที่ดูเกะกะและท่าทางเชื่องช้าในสายผู้อื่นบนทางเท้าฤดูหนาวนั้น
    แต่หนังสือหนาเล่มนี้บนมือ เป็นสิ่งหนึ่งที่ทำให้รู้สึกอุ่นใจได้ไม่มากก็น้อยมากกว่าผู้คนรอบตัวเสียอีก 


    ในตอนนั้นที่แม้ไม่คิดจะสนใจใคร ไม่มีคิดว่าวันนี้จะต้องเป็นวันที่ความรักก่อตัวขึ้น




    เสี้ยววินาทีที่ไม่คิดว่าจะเกิดขึ้น และตอนนี้ได้ประทับความทรงจำถาวรที่ใจ 


    เธอวิ่งร่าเข้ามา ยิ้มกว้างแบบที่เธอควรจะเป็น สนใจหนังสือเล่มหนาของผมแทนที่จะเดินผ่านเหมือนคนทั่วไปก็ได้ ค่อยเปล่งเสียงชื่นชมผมจนบางทีก็แอบประหม่าอยู่บ้าง สัมผัสที่อ่อนโยนที่แม้แต่ผมก็รู้สึกอยากรักษาประคองคงความเปราะบางนี้เอาไว้ 



    ตอนนั้นผมถึงได้รู้ บทสนทนานี้จะต้องไม่ใช่บทสนทนาครั้งแรกและครั้งสุดท้ายของเรา









    ตอนนั้นถึงได้รู้, 
    การตัดสินใจที่รักในตัวเธอตั้งแต่วันนั้นที่ไม่สามารถโกหกใจตัวเองได้อีกต่อไป 
    นับจากนี้เธอจะมีตัวตนในใจผมมากขึ้นเรื่อยๆ และผมรักการที่มันเป็นแบบนั้น 

    ทุกบทสนทนา 
    ทุกครั้งที่เราอยู่ในโลกของกันละกัน 
    ทุกการกระทำที่ส่งอิทธิผลต่อเราสอง 
    ผมไม่กล้าแม้จะสบสายตาสวยคู่นั้น 
    ที่กลับกันเธอผู้มักมองผมด้วยสายตาที่แต่งแต้มด้วยรอยยิ้มจนตานั้นมักปรากฎเป็นสระอิเสมอ

    เพียงเพราะว่กลัวแววตาคู่นี้ถ้าเธอได้พบสบตา 
    จะรู้ซึ้งถึงความรู้สึกในหัวใจ
    ทุกความรู้สึกนั้นล้วนมีหมายหมาย
    มันจะชัดเจนจนล้นมากไปจนแค่การสบตาวิเดียวเธอก็คงรู้ความหมายที่ผมคิดมาทั้งหมด




    — ผมขอรักเธอโดยที่ความรักของผมจะไม่ทำให้เธอต้องเกิดความคิดสีหม่นขึ้นในใจ 
    ความรักของผมต้องไม่ได้ไปสร้างหมอกสีเทาล้อมรอบกายเธอแม้แต่เสี้ยวเดียว 




    งั้นผมคงยินดีและยอมรับ 
    รักเธอให้ได้มากที่สุดเหมือนวันแรกที่ตัดสินใจจะรัก ถึงแม้เธอจะไม่ได้รับรู้ถึงมันเลยก็ตาม 
    แต่ความสุขยังโอบกอดเธออยู่ทุกวัน
    และบางวันที่เราได้สร้างบันทึกความทรงจำสีสวยร่วมกัน 
    แค่คิด ผมก็พลันนึกพอใจถ้ามันจะต้องเป็นแบบนี้








    เธอชอบดอกไม้ ผมว่าเธอเหมือนดอกไม้
    เธอชอบท้องฟ้า ผมว่าเธอเหมือนท้องฟ้า
    เธอชอบของหวาน ผมว่าเธอเหมือนของหวาน
    เธอชอบเสียงดนตรี ผมว่าเธอเหมือนเสียงดนตรี

    ทุกอย่างที่เธอล้วนชอบ 
    ประกอบเป็นเธอที่ละเสี้ยวแล้วมันสวยงามเติบโตมาเป็นเธอที่มีคนเดียวบนโลก 
    จนผมอดไม่ได้ที่จะลองพิจาราณาสิ่งเหล่านั้นและตกหลุมรักมันไปพร้อมกับการได้รักคุณ



    ,เธอพิเศษ
    และผมอยากให้เธอรู้เป็นเครื่องย้ำเตือนหัวใจของตัวเธออยู่เสมอ

    ในวันที่ผมอาจจะไม่สามารถอยู่เคียงข้างเธอได้อีก

    เธอจะได้รับความรักเหมือนที่ผมมีให้ในทุกช่วงฤดู

    เธอจะเจอคนใจดีที่ค่อยปลอบโยนเธอเหมือนที่เธอคอยปลอบประโลมผมในวันที่ตัวตนนั้นหล่นหาย

    เธอจะมีความฝันที่จะกลายเป็นความจริงเหมือนที่ผมฝันจะได้รักคนอย่างเธอเข้าซักวัน

    เธอจะมีใครซักคนที่เหมือนผมและเธอรักเขาในทุกฤดูกาลที่ได้จับมือเคียงข้างกัน 





    เหมือนผมที่ฤดูกาลใหม่มักวนกลับมา 
    แต่เวลาไม่เคยย้อนกลับ
    และผมไม่เคยเลิกเชื่อมั่นในรักนี้แม้ในวันที่เธอรู้สึกเหมือนไม่ถูกรัก
    เธอจะหันกลับมามองผมเราจะสบสายตากัน
    เธอจะเห็นแววตาใสชื่อคู่นี้ที่เหลือไว้แค่ความหวังดีและคำยินดีที่จะถูกเปล่งออกมาทุกครั้ง
    หากผมจะไม่พูดรักหรือคิดถึงกลับออกไปอีก 
    แต่จะให้เธอเชื่อในแววตาคู่นี้ว่ามันจะเป็นนิรันด์ตราบใดที่คุณรักที่จะมองมัน 




    คุณจะรักผมบ้างไหมนะ




    คำถามที่ผมเอ่ยขึ้นทุกวัน, 
    แต่ไร้สิ้นเสียงที่จะส่งคำตอบมา ไม่น่าแปลกเพราะคำถามนี้ที่มีมาทุกวันผมไม่เคยเอ่ยถามเธอ และคงภาวนาตั้งความหวังอยู่ลึกๆ 
    ว่ารักครั้งนี้มันจะเป็นการเดินทางของเราสองคนไม่ใช่แค่ผม 


    แต่ถึงจะเป็นยังไง ความทรงจำนี้จะมีระยะเวลายาวมากแค่ไหนกัน ที่จะคงความเป็นปัจจุบันไว้ ไม่ผันตัวไปเป็นแค่อดีตที่ทำได้แค่ค่อยให้หวนคิดถึง


    ผมยังยินดี
    คำยินดีที่ไม่มีวันสิ้นสุดที่ครั้งหนึ่งผมได้รักคุณเหมือนเป็นของขวัญชิ้นใหญ่ ท่ามกลางฤดูหนาวนั้น
    ที่ผมจะยิ้มกว้างจนอุ่นใจทุกครั้งที่ได้เห็นมัน 
    ผมจะรักษาคำยินดีนี้ไว้ในใจ, 
    นี้คงเป็นอีกหนึ่งสิ่งที่ไม่มีวันเปลี่ยนตามฤดูกาลพร้อมกับหัวใจ 




    ในวันนี้ที่รักเธอ พรุ่งนี้คงเช่นกัน และจะเป็นยังงั้น


    ตลอดไป











    Feel free to see my other stories,
    IG : @mademylatiblue
    TW : @imheartkebo

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in