My Untoldable StoryDead End
ลึกๆ แล้วเราก็คงต้องการใครสักคนที่คอยรับฟังจริงๆ
  • ไม่รู้ว่าจะเขียนอะไร
    ไม่รู้ว่าจะเขียนแบบไหน
    ไม่รู้ว่าจะเขียนบ่อยมากไหม
    ไม่รู้ว่าจะเขียนยาวนานเท่าไร
    รูู้เพียงว่าต้องการพื้นที่ระบาย เพื่อผ่อนคลายความเหนื่อยล้า ให้มีแรงเดินหน้าจนกว่าจะถึงหมดภาระ
    ไม่อยากระบายในเฟซบุ๊ก เพราะบางเรื่องก็หนักหนาเกินกว่าจะบอกให้คนรู้จักรู้
    และบางเรื่องก็ไม่เคยบอกให้ใครรู้เลยสักคนด้วยซ้ำ เพราะแม้แต่ตัวเองก็อยากจะลืมๆ มันไป
    แต่มันไม่ลืมไงและมันก็ส่งผลกระทบต่อตัวเองมาถึงทุกวันนี้ (และคงตลอดไป)
    ถึงอย่างนั้นก็คิดไม่รู้จะบอกใคร ไม่อยากสร้างความกังวลให้ใคร
    จึงคิดว่าอยากหาพื้นที่สักแห่งไว้ระบายบอกเล่าเรื่องราวทุกข์ใจให้คนอื่นฟัง
    การที่คิดแบบนี้แสดงว่าลึกๆ แล้วเราคงต้องการคนรับฟังแหละ แต่คงจะไม่ใช่คนที่รู้จักกัน
    ก็เลยมาจบที่ตรงนี้

    ไม่ได้คาดหวังให้ใครมาอ่านหรอก แต่ตอนเจอเว็บไซต์นี้แล้วได้อ่านเรื่องราวชีวิตของคนอื่น
    ก็มาคิดหลอกตัวเองว่า "เออน่ะ คงมีใครสักคนรับฟังสิ่งที่เราระบายออกมาแหละ
    เราอ่านของคนอื่น ก็ต้องมีคนอื่นมาอ่านเรื่องของเราบ้างล่ะวะ"
    พอคิดแบบนี้แล้วก็รู้สึกว่าอย่างน้อยก็ได้ระบายให้ใครสักคนรับรู้แล้ว ซึ่งมันทำให้มีแรงฝืนเดินหน้าต่อไป

    จริงๆ ฟังดูเป็นความคิดที่เห็นแก่ตัวเหมือนกันนะ ที่คิิดว่าอยากระบายความทุกข์ให้คนที่ไม่รู้จักฟัง (อ่าน)
    ทั้งๆ ที่บางคนอาจจะอยากมาอ่านเรื่องราวดีๆ
    หากต่อไปเรื่องราวของเราไปผ่านสายตาใครแล้วทำให้หม่นหมองต้องขอโทษด้วยจริงๆ

    แต่หลังจากนี้คงมารบกวนเรื่อยๆ นะ

    ส่งท้ายปฐมบทด้วยเพลงนี้ละกัน





Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in
PNcha (@PNcha)
ขอให้พื้นที่นี้เป็นพื้นที่สบายใจ ระบายมันออกมานะคะ :)
Dead End (@r_2beat)
@PNcha ขอบคุณมากครับ :)