บันทึกติ่ง "ซีรีส์"ติ่ง(ซีรีส์)
Prison Playbook : เมื่อคนเขียนบทใจร้าย...


  • ซีรี่ส์เรื่อง Prison Playbook จบไปแล้ว และทิ้งรอยประทับใจไว้ในใจใครหลายๆคน ทั้งความอบอุ่นมิตรภาพ ของคน(เคย)แปลกหน้า ความรักของคนในครอบครัว ความจริงใจที่มอบให้แก่กัน เรียกว่าเป็นซีรี่ส์สีเทาที่อบอุ่นที่สุดเท่าที่เคยดูมา

    รีวิวช่วงต้นเรื่อง >>> Prison Playbook : ตามติดชีวิต(คนคุก)ซุป'ตาร์

    แต่คงมีหลายคนที่เสียน้ำตาและผิดหวังกับตอนจบของตัวละครบางตัว อย่างตัวละครฮันยาง ไฮโซ ฟรุ้งฟริ้ง ตัวฮาและกวนอารมณ์ของชาวห้องขัง ที่ต้องโทษคดียาเสพติด

    ***เนื้อหาต่อจากนี้ มีการสปอยด์เนื้อหาสำคัญ***


    ยูฮันยาง ตัวละครที่หลายคนหลงรัก ด้วยความเอ็นดูในความขี้อ้อน ความช่างเจรจา ต่อปากต่อคำ และความพยายามในการเลิกยาเสพติด ที่แม้ว่าจะยากลำบาก ทั้งด้านจิตใจ และร่างกายที่เกิดจากปฏิกิริยาของการอยากยา

    ฮันยางหรือน้องเอ๋อ ลูกชายเจ้าของร้านอาหาร เรียนมหาวิทยาลัยระดับประเทศ แต่ใจของฮันยางกลับไม่เคยเต็ม เขามีแม่ที่ทำงานแม้ในวันงานศพของยายของเขา แม่ที่ไม่เคยปิดร้านอาหารมาเยี่ยมเขาเลยสักครั้งระหว่างที่เขาจำคุก แม่ที่เป็นคนแจ้งความให้ตำรวจจับเขา และไม่ขอยื่นประกัน จนเขาต้องมาใช้ชีวิตในคุก ถ้าเขาไม่ได้มาเจอเพื่อนร่วมห้องขังดีๆ ชีวิตในคุกคงไม่ใช่เรื่องหน้าอภิรมณ์อย่างที่เราเห็นในซีรี่ส์

    แต่แม้แม่ที่เขาคิดว่า ไม่เคยรักเขาเลย จะไม่ได้มาเยี่ยมน้องเอ๋อ แต่ทุกสัปดาห์ จีวอน แฟนหนุ่มของน้องเอ๋อ จะมาเยี่ยมเสมอ แต่ด้วยความที่เป็นคนที่พูดน้อย และไม่แสดงออก น้องเอ๋อ จึงกลายเป็นฝ่ายเรียกร้องอยู่เสมอ เรียกร้องคำสัญญา เรียกร้องการบอกรัก เรียกร้องอยากเห็นรอยยิ้ม และถ้าย้อนไปถึงที่มาของการติดยา ก็เกิดขึ้นเพราะความรู้สึกว้าเหว่จากการที่รู้สึกว่าไม่ได้รับความรักจากจีวอนนี่แหละ

    ชีวิตไฮโซฟรุ้งฟริ้งของฮันยาง จึงพลิกมาเป็น น้องเอ๋อที่ต้องควบคุมตัวเองและพยายามเลิกยาเพื่อออกไปเจอคนที่รักแทน แต่น้องเอ๋อก็พร้อมจะสู้

    เมื่อวันปล่อยตัวมาถึง น้องเอ๋อบอกลาผู้คุมและเพื่อนๆด้วยรอยยิ้ม แม้เมื่อก้าวออกมาจากเรือนจำ เขาจะไม่เจอใครมารับ เพราะเขาบอกให้ทุกคนไปรอที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง แต่เขาก็อดผิดหวังไม่ได้ที่ไม่มีใครมารับเขาจริงๆ

    ณ ร้านอาหาร พ่อแม่ และจีวอน รอเขาอยู่ด้วยใจจดจ่อ แม่ที่ยอมปิดร้านในวันรุ่งขึ้น โดยเขียนป้ายแปะไว้หน้าร้านว่า...

    ลูกชายของเรากำลังได้รับการปล่อยตัว โปรดยินดีกับเราด้วย

    จีวอนที่รอมอบของขวัญต้อนรับการกลับมาของคนรัก

    แต่ไม่มีใครได้เจอฮันยาง เพราะเขาเลือกที่จะกลับไปเสพยาอีกครั้ง แม้ขณะที่เขาพบกับคนขายยา เขาจะพยายามฝืนใจตัวเองอย่างมาก แต่สุดท้าย ก็ห้ามใจไม่ได้ และฉีดยาเข้าเส้นในที่สุด ทำให้ตำรวจที่แอบซุ่มอยู่ เข้าจับกุมเขาทันที เพียงไม่กี่นาทีที่เรากำลังยินดีกับการได้รับการปล่อยตัวของฮันยาง คนเขียนบทก็กระชากใจเรา และทำร้ายตัวละครที่เรารักอีกครั้ง

    คนเขียนบทไม่ได้โรคจิต หรือแค่ใจร้าย ทำร้ายกันโดยไม่มีเหตุผลหรอก ฉันเชื่อว่าการ "เฉือนใจ" คนดูครั้งนี้ มีความหมาย....

    นอกจากคำเตือนที่คนเขียนบทเตือนเราผ่านคำพูดของตัวละครหลายตัว หลายครั้ง ในเรื่องว่า การเลิกยาเป็นเรื่องที่ยากมาก และคนติดยาก็พร้อมจะกลับมาเสพยาเสมอ เมื่อมีครั้งแรกแล้วก็ไม่มีทางเลิกได้

    คนเขียนบทอาจอยากบอกเราผ่านฮันยางว่า ไม่ว่าคุณจะได้รับโอกาสมากแค่ไหน แต่ถ้าคุณยังคงมองไม่เห็น หรือแม้พยายามแต่ยังไม่มากพอ หรือมุ่งมองแต่ความผิดของคนอื่น หรือมีจิตใจอ่อนไหว ไม่เข้มแข็ง เพียงเสี้ยววินาที... เราก็อาจทำผิดซ้ำเดิมได้เสมอ

    และคนเขียนบทอาจอยากบอกพวกเราที่มีคนใกล้ตัวที่เคยทำผิดว่า บางทีคนที่เสี่ยงต่อการทำผิดซ้ำๆอาจไม่ใช่คนเลวร้าย แต่เป็นเพียงคนอ่อนไหวที่ละเอียดอ่อนและต้องการกำลังใจมากกว่าคนทั่วไป ถ้าเขารู้สึกถึงความรักของคนรอบตัว รู้สึกว่าตัวเองเติมเต็มไปด้วยความรัก ความผิดพลาดซ้ำรอยเดิมก็อาจไม่เกิดขึ้น

    การรอคอยที่ร้านอาหารของแม่ที่ฮันยางไม่รู้ ป้ายหน้าร้านที่ปิดบริการในวันพรุ่งนี้ที่ฮันยางไม่เคยเห็น ของขวัญชิ้นพิเศษแทนใจของจีวอนที่ฮันยางอยากรู้ว่าคืออะไร แต่ไม่ได้รู้... ความรักของคนรอบตัวที่มีต่อฮันยาง... การแสดงออกที่ฮันยางไม่เห็น...

    ความรักก็เหมือนสัญญาณวิทยุ

    ต่อให้รักมากแค่ไหน

    แต่ถ้าสิ่งที่ต้องการ และการแสดงออก

    จูนคลื่นไม่ตรงกัน

    ก็รับสัญญาณแห่งความรักนั้นไม่ได้

    ความรักที่มี เมื่อสัมผัสไม่ได้

    ก็ไม่ต่างจากไม่มี

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in
darknessbright (@darknessbright)
เขียนดีมากเลยค่ะ🥺