เราใช้คุ๊กกี้บนเว็บไซต์ของเรา กรุณาอ่านและยอมรับ นโยบายความเป็นส่วนตัว เพื่อใช้บริการเว็บไซต์ ไม่ยอมรับ
บันทึกของอุเอะโนะกาลทมิฬ
บันทึกที่ 6 ฝนสุดท้าย
  • ฟ้าเริ่มครึ้มไปด้วยเมฆหนาตา อีกไม่นานฝนก็คงตกลงมาเหมือนอย่างเมื่อวาน เมื่อวานซืน ปกติแล้วผมเป็นคนชอบฝนมากเวลาฝนตกมันมักทำให้ผมสงบได้ภายใต้เสียงโหมกระหน่ำครึกครื้นของมันกลับทำให้ใจผมเงียบสงบได้อย่างประหลาด แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนเคยใจผมเหมือนโดนฝนหนามเป็นร้อยล้านเล่มทะลวงจนพรุน...ไม่สิ เทียบไม่ติดเลยร้อยล้านยังน้อยไปด้วยซ้ำ

    ผมนัดกับอิซูมิไว้ที่ร้านกาแฟแห่งนึงในโตเกียวผมไปถึงก่อนเวลาเล็กน้อย ฝนเริ่มลงเม็ด อิซูมิเดินเข้ามานั่งตรงข้าม เราสั่งอเมริกาโนดริปมาดื่มคนละแก้ว ราคาแพงหูฉี่แต่รสชาติของมันทำให้ลืมเลือนเรื่องราคาไปเสียสนิท คงไม่มีอะไรดีไปกว่ากาแฟร้อนๆ ยามฝนพรำ พร้อมด้วยแสงไปอบอุ่นจากร้านกาแฟ บางทีผมก็อยากหยุดตัวเองไว้ตรงนี้ตลอดกาล

    “ฝนตกอีกแล้ว” เขาพูดกับผมขณะที่สายตาเราทั้งคู่มองออกไปผ่านกระจกร้านกาแฟที่บรรเลงเพลง Four Seasons ของ Vivaldi แต่ผมไม่ได้ตอบอะไรไป สายตาผมเหม่อลอยเหมือนไร้ชีวิตผมมองไปที่สายฝนแต่ก็ไม่ได้มองไปที่มัน จ้องดูเม็ดฝนแต่ละเม็ดที่กระทบพื้นแต่ก็ไม่ได้รู้สึกเหมือนมันตกถึงพื้น ทุกอย่างรู้สึกว่างเปล่า

    “คุณเศร้าไหม” เขาถาม

    “ไม่เลยสักนิด” ผมตอบ ไม่เลยสักนิด ผมคิด “ดีใจเสียอีกได้ปลดเปลื้องความรู้สึกที่ค้างคา”

    “คุณบังคับปากได้ แต่คุณบังคับแววตาตัวเองไม่ได้” เสียงเขาลอดผ่านหูผมไปเหมือนผมไม่ได้รับรู้ ผมไม่รู้ว่าผมไม่ได้ตั้งใจฟังหรือผมรู้ดีอยู่แล้วเลยไม่จำเป็นต้องรับมันเข้ามาตอกย้ำใจที่ร้าวหัก

    ผมไม่อาจตอบอะไรไปได้มากกว่าคำว่าผมยังสบายดี ผมไม่รู้ด้วยซ้ำไปว่าผมยังสบายดีหรือผมหลอกตัวเองให้สบายดี ผมไม่รู้ แววตาผมไม่อาจหลอกได้แต่ผมไม่เห็นแววตาตัวเอง ผมไม่เห็นแม้กระทั่งจิตใจตัวเองด้วยซ้ำไป “นั่นสินะฝนตกอีกแล้ว” ฝนเม็ดใหญ่เริ่มพรั่งพรูออกมาจากดวงตาผม “ผมไม่เสียใจเลยสักนิด” ผมไม่รู้ว่าผมบอกอิซูมิหรือผมอยากบอกตัวเองมากกว่า ผมไม่รู้ ผมไม่รู้อะไรเลย


    อิซูมินั่งเงียบไม่มีคำปลอบโยน ไม่มีสิ่งใด เขาซดกาแฟเหมือนกับว่ารู้อยู่แล้วว่าผมเป็นยังไง รู้ทุกอย่างที่ผมไม่รู้ อิซูมิคุณรู้อะไรอีกมั้ย อิซูมิบอกผมที “คุณเสียใจ” ฝนจากตาผมไหลออกมาหนักหนากว่าเดิมอาจเป็นพายุคะนองไปแล้วก็ไม่ผิดนัก “แต่คุณไม่มีอะไรให้เสียดายอีกแล้ว”

    “อิซูมิ ผมกลัวเหลือเกิน ผมกลัวที่จะเสียเธอไป เธอไม่ได้เป็นแค่คนที่ผมชอบแต่เธอเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของผม อิซูมิ ผมไม่อยากเสียเธอไป” ใจกลางพายุแดงก่ำฝนยังคงตกหนักหนาไหลผ่านหางตา

    “คุณจะไม่เสียเธอไปหรอก” อิซูมิบอกพร้อมดื่มกาแฟอึกสุดท้ายในแก้ว

    “คุณรู้ได้ยังไง”

    “เธอเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของคุณไม่ใช่เหรอ ทุกอย่างขึ้นอยู่กับคุณ เธอไม่มีทางหายไปจากชีวิตคุณมีแต่คุณที่จะออกไปจากชีวิตเธอ”

    ผมหันหน้าไปมองอิซูมิ สมองผมว่างเปล่าไปชั่วขณะ แต่ถ้าไม่มีคำพูดของอิซูมิหัวใจผมอาจอ้างว้างไปตลอดกาล กาแฟหายร้อนแล้วอาจเข้าใกล้ความเย็นด้วยซ้ำไปผมกินมันจนหมด อร่อยดีเหมือนกันกาแฟผสมน้ำตา

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in