It’s a beautiful painPunPattee
- นับถอยหลังวันสิ้นสุด -
  • เช้าหลังจากผ่านคืนวันแห่งมรสุม 

    ดวงตะวันทอแสงเจิดจ้าพอ จะส่องความอบอุ่นมาถึงหัวใจที่เปียกชื้นไปด้วยคราบน้ำตา

    แต่แสงตะวันไม่ได้ช่วยให้ความปวดระบมของดวงตาที่ผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักจางหายไปไหน

    อีกทั้ง แสงตะวันยังกระตุ้นให้รู้สึกถึงความปวดหนึบของศรีษะ

    .

    .

    .

    ฤดูร้อนยังคงเป็นฤดูร้อน

    ฤดูฝนยังคงเป็นฤดูฝน

    ที่นี่มีแค่ 2 ฤดู ไม่ร้อน ก็ ฝน 

    .

    .

    ตัวฉันในวันนั้นแบกรับน้ำหนักของความอดทนมามากพอแล้ว หากไม่เป็นดังที่หวัง 

    ฉันคิด “ขอหลับไป ไม่ตื่นอีกได้ไหม แสงตะวันของวันพรุ่งนี้ทำให้ฉันกลัวเสมอ”

    ในคืนนั้น มันมืดมิดจนฉันมองไม่เห็นแม้แต่จิตใจของตัวเอง

    ในคืนนั้น มันอ่อนล้าจนฉันรู้สึกว่าแค่การหายใจอย่างแผ่วเบานั้น มันก็มากเกินพอที่คนอย่างฉันจะรับไหวแล้ว

    ในคืนนั้น เหมือนดั่งตัวชี้วัดว่า ตัวฉันเข้มแข็งได้แค่ไหน เอาชนะปีศาจร้ายได้หรือไม่ 

    ในคืนนั้น ฉันไม่มีคำตอบใดๆให้ตัวเองเลย

    ในคืนนั้น ไม่ว่ายาตัวไหน ก็ไม่อาจช่วยให้ฉันข่มตาหลับลงได้

    ณ ช่วงเวลาแห่งความมืดนั้น มันค่อยๆ กลืนกินทั้งร่างกาย และจิตใจของฉัน ราวกับร่างกายและจิตใจไม่เคยได้พบเห็นแสงสว่างใดๆ ทุกอย่างมันดูมากเกินไป และดูน้อยเกินไป

    .

    .

    .

    โชคดีที่คืนแห่งมรสุมผ่านไป และดวงตะวันยังคงฉุดรั้งให้ฉันตื่นจากความมืดมิด และกระชากเอาจิตใจที่เกือบดับหายไปในความมืดกลับมา

    ไม่เช่นนั้น ฉันอาจไม่ได้พบว่าฉันอดทนได้มากพอ

    ไม่เช่นนั้น ฉันอาจไม่พบความสำเร็จ

    ไม่เช่นนั้น ฉันอาจไม่พบว่าการหายใจ มันไม่ใช่เรื่องหนักหนา

    ไม่เช่นนั้น ไม่เช่นนั้น และไม่เช่นนั้น .....


    • - พัทธ์ธีรา -

    To be continued 

Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in