It’s a beautiful painPunPattee
- ขอให้มันเป็นดังบทนำ -
  • จริงๆตอนนั้นมันก็ดีนะ


    ดีที่ตัดสินใจ...เพราะมันเป็นดังฟางเส้นสุดท้ายที่ยึดเหนี่ยวเราไว้กับความเจ็บปวด เมื่อเราเลือกก้าวต่อไปข้างหน้า เราได้ตัดฟาง ตัดพันธนาการ ตัดแม้กระทั่งเส้นใยหรือเนื้อหนังเอ็นที่เหนี่ยวรั้งเราไว้ เมื่อสิ่งพันธนาการทั้งหลายถูกตัดทิ้งจนสิ้น รอยบาดแผลเริ่มปรากฏชัดเพราะความดื้อรั้น 

    .

    .

    ดวงอาทิตย์ของวันพรุ่งนี้ ... ไม่จริง

    มันมีจริงๆหรือ ฉันกลัว กลัวว่าวันพรุ่งนี้จะมาถึง กลัวว่ามันจะไม่เป็นดังที่หวัง 

    .

    พันธนาการเกือบถูกปลดสิ้นเพียงเสี้ยววินาที การยึดเหนี่ยวทางจิตใจเหมือนยังเป็นที่พึ่งสุดท้าย ฉันคว้ามันไว้ได้ทันและตัดสินใจวิ่งหนีมัจจุราชร้ายที่ใกล้เพียงหยิบมือ

    .

    .

    ใช่!!! วันนั้นฉันชนะมันแล้ว .... แค่วันนั้นหรือเปล่า? 

    เช่นเคย ... ตัวฉันเองไม่อาจรับรู้ได้ เพราะเรายังคงวนเวียนกับมันอีกครั้ง ไม่ครั้งใดก็ครั้งหนึ่ง

    .

    .

    วันพรุ่งนี้มีจริงๆ แล้วมันก็กลายเป็นวันนี้ และผ่านไปเป็นเมื่อวาน 

    .

    วันที่พระอาทิตย์สาดแสงลงมาที่ฉัน ลบเลือนคราบน้ำตาของเมื่อวาน แต่ไม่อาจลบเลือนร่องรอยของความบอบช้ำภายใต้ดวงตาคู่นั้นได้ มันสร้างร่องรอยทิ้งไว้ และสร้างความปวดร้าวไว้ที่ศรีษะและดวงตา มันทั้งบวมและปวดหนึบ ...!

    .

    .

    แต่ถ้าเมื่อวานฉันหนีมัจจุราชไม่พ้น ... ฉันจะไม่ได้รับข่าวดีเลย เตียงนอนนั้น จะกลายเป็นแผ่นผืนที่สลักตรึงตัวฉันไว้ดังนิจนิรันดร์

    .

    .

    ข่าวดีที่ฉันก็ยังดีใจจนเสียน้ำตา น้ำตากลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตที่แสนอ่อนแอนี้ไปเสียแล้วมั้ง

    .

    .

    ก้าวออกมา ฉันก็คิดว่าไกลพอสมควรแล้ว แต่มัจจุราชร้ายก็กลับมาอยู่ในมือฉันอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ความรู้สึกของฉันกับมันต่างจากวันก่อน วันนั้นมันอาจเป็นมัจจุราชที่พร้อมพรากพาชีวิตฉัน แต่ในวันนี้มันคือมัจจุราชที่จะคอยปกป้องฉัน ฉันเรียนรู้ที่จะรู้จักและควบคุมมัน และมันจะไม่อาจเป็นมัจจุราชสำหรับฉันและใครทั้งสิ้น

    .

    .

    ดอกไม้ไม่ได้ผลิบานมานานพอสมควรแล้ว การตัดสินใจครั้งนั้น มอบพลังอันบ้าคลั่งให้ฉันอย่างไม่หยุดหย่อน ฉันกลายเป็นคนละคน 


    -พัทธ์ธีรา-


    ...to be continued...

Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in