The Wizard Next Doorpiyarak_s
Day 29 : Party
  • ต่อให้มีเรื่องย่ำแย่ขนาดไหน ชีวิตก็ต้องดำเนินต่อไป เรื่องกินก็เช่นกัน นี่เป็นคติส่วนตัวที่รัสเซลล์เรียนรู้จากเจ้าของร้านหนังสือเก่าและพ่อมดที่เขาได้พบ ทำความรู้จัก เริ่มคบหา และผ่านพ้นเรื่องเลวร้ายด้วยกันมาระหว่างการลาพักผ่อนนอกลอนดอน 


    ตั้งแต่เกิดมา เขาไม่เคยคิดว่าพ่อมดมีตัวตนอยู่จริงนอกจากในหนังสือและภาพยนตร์ แต่ในเวลานี้ เขาเชื่อหมดใจแล้วว่าสิ่งเหนือธรรมชาตินั้นมีอยู่จริง และในเวลานี้ นอกจากพ่อมดและนีโครแมนเซอร์ผู้เรียกวิญญาณให้กลับคืนมาจากโลกแห่งความตายแล้ว เขาพบว่าตัวเองกำลังอยู่ในวงสังสรรค์ของเหล่าสมาชิกไร้ร่างที่สิงสถิตอยู่ในหนังสือและเครื่องเงินในเวิร์กช็อปสำหรับซ่อมหนังสือที่อยู่หลังบ้านของเบอร์แทรมที่ทางเจ้าหน้าที่ตำรวจอนุญาตให้เข้าไปใช้ได้ เนื่องจากตรวจสอบแล้วว่าไม่มีร่องรอยใด ๆ ที่เกี่ยวข้องกับการก่อคดีอย่างอุกอาจของโจนาห์ แอดดิงตัน


    เขาเป็นคนที่ไร้ซึ่งสัมผัสพิเศษเกือบจะสิ้นเชิง แต่ทุกอย่างเกิดขึ้นได้ด้วยคำแนะนำของเบอร์แทรมให้เขาลองมองไปที่ตู้กระจกสำหรับเก็บหนังสือเก่าในเวิร์กช็อปผ่านรูกลวงที่อยู่บนแฮ็กสโตน


    เป็นประสบการณ์ที่แปลกแต่จริง และเขามั่นใจว่า เขาอยู่ในภาวะที่มีสติสัมปชัญญะครบถ้วนทุกประการ แม้สมองจะเหนื่อยล้ามาจากการเป็นพยานในคดีที่อาชญากรหลบหนีฆาตกรรมตำรวจในบ้านของคนที่เขามาพักอาศัยอยู่ด้วยก็ตาม


    “สวัสดีค่ะ คุณโธมัส” หญิงสาวหน้าตาน่ารักในชุดของสุภาพสตรีสมัยรีเจนซียิ้มให้เขา พร้อมกรีดนิ้วทักทายด้วยกิริยาของสาวยุคมิลเลนเนียม “ยินดีที่ได้รู้จักคนที่เบอร์แทรมชอบนะคะ” 


    “เอลิซาเบธ ผมไม่อยากเย็บหนังสือพลาดนะ” เจ้าของชื่อที่เธอเรียกปราม หยุดมือจากการเย็บเล่มเข้าหนังสือด้วยการเย็บด้ายเส้นใหญ่ตรึงเข้ากับเชือกเส้นหนาที่ขึงไว้เป็นแกนตั้งเพื่อสร้างสันหนังสือ 


    อาการเขินจนหูแดงของเจ้าตัวบอกชัดว่าความสัมพันธ์ของเขากำลังเป็นไปได้สวย และที่สำคัญ มันชัดเจนเสียจนไม่ว่าคนหรือผีก็ดูออก 


    เธอยกมือขึ้นปิดปากหัวเราะคิกกับสุภาพสตรีชราที่เบอร์แทรมแนะนำว่า ชื่อเฟลิซิตี้ที่สิงสถิตอยู่ในเครื่องเงินที่เธอทำหน้าที่ดูแลและทำบัญชีมาตลอดในฐานะหัวหน้าแม่บ้าน ความร่าเริงและเบิกบานของพวกเธอทำให้รัสเซลล์แทบไม่อยากเชื่อว่า พวกเธอเองก็เพิ่งผ่านพ้นช่วงเวลาอันเลวร้ายมาจากการพยายามขัดขวางแอดดิงตันและส่งสัญญาณเตือนพวกเขาให้รู้ตัวถึงการบุกรุกของฆาตกรศาสตร์มืดรายนี้มาเช่นเดียวกัน โชคดีที่วิญญาณของพวกเธอไม่ได้ถูกทำลาย แม้ว่าแอดดิงตันจะพยายามทำเช่นนั้นก็ตามที 


    “ก็คุณชอบเขาจริง ๆ นี่นา” 


    วิญญาณสาวที่สิงในหนังสือของเอมิลี บรองเตและมีนางเอกชื่อเดียวกับเธอหันมาหา ‘เพื่อนหนุ่ม’ ของบุคคลที่กำลังก้มหน้างุด ทำเป็นง่วนกับการผูกด้ายที่ใช้เย็บสันหนังสือเข้าด้วยกัน ก่อนตัดเชือกเส้นหนาที่ใช้เป็นแกนยึดด้ายเย็บสันหนังสือออกจากแท่นเมื่อประกอบทุกหน้าของหนังสือเข้าด้วยกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว 


    “ถึงจะเป็นพ่อมดกับมักเกิ้ล ในหนังสือแฮรี่ พ็อตเตอร์เขาเรียกแบบนี้ใช่ไหม แต่คุณไม่เห็นต้องกังวลอะไรเลย เบอร์แทรม เพราะเขาเป็นสุภาพบุรุษและคุณก็เป็นสุภาพบุรุษ ฉะนั้น พวกคุณจึงเสมอกัน... He is a gentleman, and you are a gentleman. So far you are equal.**”


    เบอร์แทรมมองหน้ารัสเซลล์ตาปริบ ๆ พร้อมทำหน้าพูดไม่ออกบอกไม่ถูก หูที่แดงอยู่แค่ครึ่งเดียวยิ่งแดงจนทั่วทั้งใบหู


    “คุณอย่าเอาคำพูดใน Pride and Prejudice ที่คุณสิงอยู่มาแปลงตามใจชอบสิ เอลิซาเบธ”

      
    “หรือไม่จริงล่ะคะ” เธอไม่ยอมแพ้ พลางลอยไปนั่งเท้าคางมองเบอร์แทรมที่หมดสภาพของการเป็นพ่อมดผู้น่าเกรงขามในคืนวันที่เผชิญหน้ากับโจนาห์ แอดดิงตันไปโดยสิ้นเชิง “พวกเราทุกคนยินดีกับการเริ่มต้นของคุณสองคนนะ”


    “ขอบคุณ เอลิซาเบธ” นายตำรวจหนุ่มตอบ แม้จะรู้สึกแปลกนิดหน่อยเพราะเหมือนพูดกับอากาศ แต่ก็เป็นประสบการณ์การสื่อสารที่แปลกดี


    เธออมยิ้มและเอียงศีรษะไปหาเจ้าของบ้านที่พวกเธอร่วมอยู่อาศัย “เอาอย่างคุณโธมัสบ้างสิคะ อย่ามัวแต่เขิน”


    “ผมยอมแพ้แล้ว” พ่อมดยกสองมือขึ้นแทนการยกธงขาว “เลิกกวนผมที ไม่อย่างงั้น ผมคงทำงานไม่ได้”


    “เพราะฉันต้องการให้คุณทำงานไม่ได้ ถึงได้กวนใจไงล่ะ” 


    เอลิซาเบธหันไปขยิบตากับหมู่มวลสมาชิกไร้ร่างทั้งหลายที่พร้อมใจกันพยักหน้าให้เธออย่างพร้อมเพรียง 


    “สิ่งที่พวกคุณควรทำมากที่สุดหลังจากผ่านพ้นเรื่องเลวร้ายด้วยกันมา คือ การเลี้ยงฉลองให้กันและกัน พากันไปกินอาหารค่ำที่ร้านดี ๆ สักมื้อ ฉันเห็นแผ่นพับของร้านอาหารไทยในเมือง แกงเขียวเนื้อกับมะเขือย่าง กับปลาแฮดด็อกนึ่งราดซอสแกงแดงมันฟังดูดีมากเลยนะ พวกคุณควรมีมื้อพิเศษที่มีอาหารพิเศษแบบนี้ด้วยกัน จากนั้นก็กลับบ้าน ดูเน็ตฟลิกซ์แล้วก็ชิล... อุ๊ย ขอโทษที ฉันไม่ควรพูดสำนวนนี้... ฉันหมายถึงดูเน็ตฟลิกซ์เพื่อผ่อนคลาย หรือไม่ก็พากันไปเดินเล่นย่อยอาหารใต้แสงจันทร์สวย ๆ ของฤดูใบไม้ร่วง...” 


    ประโยคสุดท้ายของเธอทำให้รัสเซลล์ที่ถึงกับชะงักและปฏิกิริยาของเขาก็ทำให้เธอหยุดพูดทันที
    เอลิซาเบธยกมือขึ้นแตะริมฝีปากเมื่อเห็นสีหน้าของนายตำรวจหนุ่ม เหลือบมองเบอร์แทรมและเขาสลับกันไปมา


    “ฉันพูดอะไรผิดไปอีกหรือเปล่าคะ”

    ---------------------------------------------- 

    ** คำพูดจริง ๆ ในเรื่อง Pride and Prejudice คือ “He is a gentleman, and I am a gentleman's daughter. So far we are equal.”


    To be continued >>> Day 30 : Haunted House / Cemetery


Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in
bullettransth (@bullettransth)
น่ารักอีกแล้ววว แต่เอ๊ะ ดูเน็ตฟลิกซ์แล้วไปชิว เราจะได้เห็นในคู่นี้ไหมนะ 555555 เรามันคนบาปปป ขอโทษค่าาา
piyarak_s (@piyarak_s)
@bullettransth ก๊าก netflix and chill อาจจะเร็วไปนิดนะคะ แต่ก็ไม่แน่....
smile515903 (@smile515903)
เปลี่ยนจากชมจันทร์เป็นนอนก่ายกันบนโซฟาดูเนตฟลิกแทนไหมคะ?

แต่ว่านะ เป็นคนของเคลลีย์แล้วก็ไม่ต้องกังวลเวลาเจอพระจันทร์อีกแล้วก็ได้นะคะคุณตำรวจจจ
piyarak_s (@piyarak_s)
@smile515903 เห็นแว้บแรกอ่านเป็นนอนก่ายหน้าผากค่ะ 5555

ต่อไปไม่ต้องห่วงแล้วเนอะคะ เพราะคุณพ่อมดจะดูแลคุณเอง XD
pngfo (@pngfo)
ปล pride and prejudice นี่หนังสืออ่านนอกเวลาตอนเรียน แต่สารภาพว่าลืมแล้ว55555
pngfo (@pngfo)
ประโยคสุดท้ายนี่คืออะไรน้าา

นี่นึกออกแค่ประโยคบอกรักเกี่ยวกับพระจันทร์ค่ะ แต่พอไม่สราบสีหน้าของคุณตำรวจเลยไม่กล้าเดาเลยยยย

วิญญาณน่ารักจังค่ะะะ:)
piyarak_s (@piyarak_s)
@pngfo คุณตำรวจไม่ชอบพระจันทร์เท่าไหร่สิคะ 5555


กองเชียร์ผีไม่ทำให้คนร่วมเชียร์ผิดหวังค่ะ :)