The Wizard Next Doorpiyarak_s
Day 21 : Thunderstorm
  •  เบอร์แทรมนั่งกอดเข่าอยู่บนโซฟาเบียดกับรัสเซลล์ที่นั่งเอนทอดแขนข้างหนึ่งยาวไปตามพนักโซฟาอีกข้างหนึ่งโอบบ่าของคนที่นั่งอยู่ข้างกัน ตอนนี้ พวกเขาเปลี่ยนมาดูภาพยนตร์เก่ายุคเก้าศูนย์เกี่ยวกับนักล่าพายุอย่างทวิสเตอร์ แต่ถ้าจะบรรยายให้ถูกต้องกว่านั้นคือภาพยนตร์ที่ฉายอยู่กำลังดูพวกเขามากกว่า 

    ทุกอย่างเงียบสงบ... สงบเกินไป


    ตำรวจที่มาเฝ้าอยู่ข้างนอกและเดินตรวจตราเป็นระยะไม่พบอะไรที่ผิดปกติเลยในหลายชั่วโมงที่ผ่านมา ในขณะเดียวกันก็ยังไม่มีข่าวคราวเพิ่มเติมเกี่ยวกับโจนาห์ แอดดิงตัน ยังไม่มีใครพบเบาะแสเกี่ยวกับชายผู้นั้นตลอดเส้นทางที่คาดว่าเขาจะใช้มุ่งตรงมายังเมืองซึ่งรัสเซลล์ใช้เป็นที่พักฟื้น


    แต่สัญญาณจากมิเชลล์ วิญญาณเหยื่อฆาตกรรมของแอดดิงตันก็รุนแรงเกินกว่าที่จะวางใจได้ เธอแสดงออกราวกับว่า ฆาตกรโหดคนนั้นใกล้พวกเขาเข้ามาทุกทีในระยะที่จะคุกคามพวกเขาได้ทุกเมื่อหากไม่ระวังตัวมากพอ


    ถ้าเป็นอาชญากรตามปกติ พวกเขาอาจจะยังพอวางใจได้ แต่ในเวลานี้ พวกเขารู้แล้วว่า แอดดิงตันสามารถใช้ศาสตร์มืดได้จริง ไม่ใช่เพียงความบิดเบี้ยวของจิตใจหรือจินตนาการพาไป หนทางที่ชายคนนั้นจะลงมือทำร้ายพวกเขาได้จึงมีมากขึ้นกว่าปกติหลายเท่า

      
    “คุณกำลังคิดอะไรอยู่” รัสเซลล์เอ่ยถามขึ้น


    เบอร์แทรมหันมามองเขา “กำลังคิดว่า เราจะหาตัวเขาเจอก่อนได้ยังไง ซึ่งผมคิดว่ามันดีกว่าที่เราจะมาตั้งรับแบบนี้” 


    ความคิดนั้นออกจะบ้าระห่ำเอาเรื่อง แต่เขายอมรับว่า สิ่งที่เบอร์แทรมพูดก็มีเหตุผล เพราะการเฝ้าระวังฝ่ายเดียว ไม่เป็นฝ่ายรุกก่อนทำให้พวกเขาเป็นเป้านิ่ง และถูกกดดันอยู่ฝ่ายเดียว


    “แต่ทางตำรวจก็พยายามตามหาเขาอยู่”


    “แต่ก็ไม่สามารถเจาะจงหาตัวเขาในสถานที่ใดสถานที่หนึ่งได้เป็นการเฉพาะ... แอดดิงตันไม่ได้เหมือนพายุฝนที่เราต้องคอยปิดบ้านเพื่อให้มันบุกเข้ามาก่อความเสียหายแล้วผ่านไป แต่เขาเป็นคน ถ้าเราหาทางสกัดเขาได้ ทำให้มีทางที่จะจับกุมเขาได้ ก็น่าจะดีกว่า” 


    คำกล่าวนั้นของเจ้าของร้านหนังสือเก่าเหมือนมีแผนการอะไรเอาไว้ในใจอยู่แล้ว แต่เมื่อนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ ความเจ็บปวดจากฝีมือของวิญญาณที่มีความอาฆาตรุนแรงที่รัสเซลล์ได้เห็นเบอร์แทรมต้องรับไว้กับตามตัวเอง ทำให้เขาไม่อยากให้อีกฝ่ายต้องแบกรับสิ่งเลวร้ายขนาดนั้นอีก


    รัสเซลล์ไม่รู้จักโลกอีกฟากฝั่งที่เบอร์แทรมใช้ชีวิตอยู่ เขารู้จักพ่อมดแม่มดจากวรรณกรรมเยาวชนอย่างพ่อมดมหัศจรรย์แห่งออซของแอล แฟรงก์ โบม หรืออย่างใหม่ที่สุดคือ แฮรี่ พ็อตเตอร์ของเจ เค โรว์ลิ่ง สำหรับเขา ความน่ากลัวของผู้เสพความตาย คำสาปต้องห้าม และคำสาปแช่งเป็นเพียงสเปเชียลเอฟเฟคท์บนแผ่นฟิล์มเท่านั้น อย่างน้อยก็จนกระทั่งเขาได้เห็นความน่ากลัวของสิ่งเหนือธรรมชาติและศาสตร์อันตรายเหล่านี้ด้วยตาของตัวเอง


    “คุณคิดจะทำอะไร เบอร์แทรม” 


    “ไม่ต้องห่วงหรอก รัสเซลล์ ผมไม่ทำอะไรที่เสี่ยงมากไปกว่าที่เป็นอยู่หรอก” คำพูดนั้นเหมือนรู้ทันความคิดของเขา


    เบอร์แทรมคลายแขนจากท่ากอดเข่า เปลี่ยนท่าจากนั่งกอดเข่า หย่อนขาลงมาเป็นท่านั่งพิงพนักธรรมดา รูดแขนเสื้อสเวตเตอร์ที่สวมอยู่ขึ้น รอยแดงจากฝีมือของวิญญาณที่เขาขอให้ช่วยติดตามแอดดิงตันและส่งข่าวให้รับรู้หายไปแล้ว


    “เราเอากล้องไปติดที่ตัววิญญาณให้ถ่ายทอดภาพให้เราเห็นแบบเดียวกับที่เอากล้องโกโปรไปติดแมวน้ำไม่ได้ด้วยสิ” 


    คำเปรียบเทียบของเบอร์แทรมน่าขำก็จริง แต่เจ้าตัวดูครุ่นคิดและพูดสิ่งที่กำลังคิดออกมาโดยที่ไม่ได้คิดว่ามันเป็นเรื่องตลก และเรื่องที่พูดอยู่ก็จริงจังเกินกว่าจะหัวเราะออกมา 


    ถ้าหากมองเห็นได้ว่าแอดดิงตันกำลังมุ่งหน้าไปทางไหน ผ่านสายตาของมิเชลล์ ทุกอย่างก็จะง่ายขึ้นมาก ทั้งการเตรียมการรับมือหรือแม้กระทั่งการติดตามไปจับกุม 


    “แล้วจะมีทางเป็นไปได้ไหมที่เราจะทำแบบนั้น”


    “อาจจะ แต่ไม่ใช่กับวิญญาณของมิเชลล์...” เจ้าของร้านหนังสือเก่าบอก “ผมคิดว่าจะลองหาวิธีการใช้สัตว์อย่างที่แอดดิงตันเคยใช้นกเรเวนกับงูแอดเดอร์มาทำร้ายเจนนิเฟอร์กับคุณ น่าเสียดายที่ผมไม่มีความสามารถในการหยั่งรู้ ไม่อย่างงั้นเรื่องคงง่ายขึ้นกว่านี้อีกเยอะ”


    ประโยคท้ายนั้นบ่งบอกถึงความผิดหวังในความสามารถของตัวเองที่มีข้อจำกัดจนไม่สามารถทำสิ่งที่ควรจะทำได้


    “ไม่เป็นไรหรอก เบอร์แทรม ให้เป็นหน้าที่ของตำรวจอย่างพวกผมเถอะ เท่านี้คุณก็ช่วยได้มากแล้ว” รัสเซลล์บอก “แอดดิงตันเป็นอาชญากรหลบหนี ต่อให้เขาเป็นผู้ใช้เวทมนตร์คาถาจริง ๆ แต่ก็เป็นอาชญากรด้วย ให้ตำรวจเราได้ใช้ความพยายามกันเองบ้าง” 


    เบอร์แทรมรู้ความหมายของรัสเซลล์ดี อีกฝ่ายอีกฝ่ายไม่ได้ตัดรอนเรื่องที่เขาอยากช่วยเหลือเพราะเห็นว่าเขาก้าวก่าย แต่ทว่าไม่ต้องการให้เขาลำบากและไม่อยากให้มาร่วมรับผิดชอบกับสิ่งที่ตนเองไม่ได้เกี่ยวข้องตั้งแต่แรก เขารู้ว่านั่นคือความหวังดี แต่อีกใจหนึ่งของเขา เขาก็ยังอยากพยายามลองหาทางช่วยเหลืออีกฝ่ายให้ถึงที่สุด เท่าที่ความสามารถของเขาจะทำได้


    อย่างไรก็ตาม ไม่ทันที่เขาจะทันกล่าวตอบอีกฝ่ายไป ไฟในห้องนั่งเล่นก็กระตุกแล้วดับวูบ ก่อนที่จะสว่างขึ้นอีกครั้ง


    เจ้าของร้านหนังสือเก่ารู้สึกได้ว่าคนข้างตัวสะดุ้งเฮือกและทำท่าเหมือนจะร้องออกมาแต่ทว่าไม่มีเสียง
    “คุณได้ยินเสียงกรีดร้องนั่นไหม เบอร์แทรม” รัสเซลล์ระล่ำระลักเหมือนตื่นตกใจ แต่ก็ยังสามารถเรียกสติและครองสติของตนเองเอาไว้ได้ และพยายามมองหาต้นทางของเสียงที่ในเวลานี้เหมือนสะท้อนก้องไปทั่วบ้าน “เป็นเสียงกรีดร้องเหมือนคนที่กำลังกลัวสุดขีด”


    ไม่ใช่เสียงของมิเชลล์ เพราะเธอไม่สามารถกรีดร้องหรือทำเสียงใด ๆ ออกมาจากปากของตนเองได้


    เมื่อฟังให้ดีแล้ว เบอร์แทรมจำได้ว่า นั่นคือเสียงของเอลิซาเบธ วิญญาณสาวที่สิงสถิตอยู่ในหนังสือเก่าในเวิร์กช็อป เสียงของเธอแสดงถึงความตื่นตระหนก แต่ในเวลาเดียวกัน เขาแน่ใจว่าเธอตั้งใจกรีดร้องเพื่อเตือนให้เขาได้รับรู้ถึงอันตรายที่กำลังจะมาถึงอย่างที่มิเชลล์เตือนไว้ก่อนหน้านี้ 


    หลังจากเสียงกรีดร้องของเอลิซาเบธสิ้นสุดลงเพียงเสี้ยววินาที หนังสือที่อยู่บนชั้นวางหน้าโทรทัศน์ถูกกวาดลงมาจากชั้นราวกับถูกพายุพัดทั้งที่ภายในห้องนั้นไม่มีลมและกระจกหน้าต่างสองชั้นสำหรับกันลมและอากาศหนาวปิดอยู่ทุกบานเหมือนวิญญาณที่อาศัยอยู่ภายในบ้านกำลังแตกตื่นจนควบคุมตัวเองไม่ได้


    แน่นอนว่า ไม่มีวิญญาณร้ายตนไหนที่กล้าบุกรุกเข้ามาในเขตบ้านที่มีการวางเขตอาคมและเครื่องหมายเอาไว้อย่างหนาแน่นและรัดกุม สิ่งที่จะสามารถเข้ามาได้คือวิญญาณที่ได้รับอนุญาตและอีกสิ่งหนึ่งก็คือมนุษย์


    มนุษย์ที่ทำให้วิญญาณที่เคยอยู่อย่างสงบสุขภายในบ้านของเบอร์แทรมปั่นป่วนได้ไม่น่าจะเป็นใครอื่น นอกจากโจนาห์ แอดดิงตัน



    To be continued >>> Day 22 : Soft


Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in
bullettransth (@bullettransth)
ความตื่นเต้นจริงๆ ก็มาถึงแล้วถูกไหม อย่าให้สองคนนี้เป็นอะไรเลยนะ รวมถึงผีๆ ที่อยู่ในบ้านนี้ด้วย ;-;
piyarak_s (@piyarak_s)
@bullettransth เดี๋ยวก็จะได้รู้แล้วค่ะ ><
smile515903 (@smile515903)
คุณเอลิซาเบธจะไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะ ;-;
piyarak_s (@piyarak_s)
@smile515903 ต้องรอติดตามนะคะ ><
pngfo (@pngfo)
ใจนึงก็อยากเห็นฝีมือคุณพ่อมด อีกใจก็กลัวแทนค่ะ แล้วก็ลองคิดไปด้วยว่าถ้าคุณพ่อมดใช้สัตว์ช่วยบ้าง จะเป็นตัวอะไร

เค้าอยากปกป้องกันและกันเป็นความรู้สึกที่ดีจังค่ะ :))
piyarak_s (@piyarak_s)
@pngfo 5555 คุณพ่อมดอาจจะใช้สัตว์หาง่ายในท้องถิ่น เช่น นกเค้าแมวหรือหนูค่ะ