August Free Writingpromptนักเล่าเรื่อง
5th August 2021
  • สถานที่ที่ฉันถูกบอกเลิกครั้งที่เจ็บปวดที่สุดคือภายในห้องตรวจคนไข้ห้องที่ 8 ของวอร์ดจิตเวชผู้ใหญ่ ฉันไม่ได้ถูกบอกเลิกจากการเป็นแฟนนะ แต่ฉันถูกบอกเลิกจากการเป็นเพื่อนต่างหาก! แม้แต่เพื่อนฉันยังเป็นไม่ได้เลยหรอเนี่ย ตอนนั้นเป็นห้องที่ปิดไฟเอาไว้สลัวๆเพราะผู้ป่วยที่ทำเคตามีนสายตาจะไวต่อแสงมาก หมอ J ที่ฉันชอบมาทำเคตามันให้ ฉันตัดสินใจถามหมอออกไปตรงๆเลยว่า
         ฉัน : ขอเป็นเพื่อนหมอได้ไหมคะ อยากเป็นเพื่อนกับหมออ่า
         หมอ J : แต่ role ของเรา คือ doctor and patient นะครับ ผมว่าเรารักษาความสัมพันธ์อย่างนั้นไว้จะดีกว่า
         ฉัน : แต่ยังไง๊ยังไงก็อยากเป็นเพื่อนกับหมอจริงๆอ่า ไม่ได้เลยจริงๆหรอ
         หมอ J : ครับ ผมอาจจะเป็นเพื่อนที่ไม่ดีก็ได้นะ อันนี้ก็ไม่รู้เหมือนกัน คงต้องไปถามเพื่อนผมแล้วล่ะครับ
         ฉัน : งั้นขอตาม IG ได้ปะ
         หมอ J : ผมไม่ได้อัพอะไรลงในนั้นบ่อยนักหรอกครับ อย่าตามเลย
    แน่นอนว่าฉันอกหักจากการเป็นเพื่อนกับหมอเต็มๆ น้ำตาเอ่อรินลงไปที่กกหู เพราะฉันกำลังนอนอยู่บนเตียงคนไข้ ไม่นานหลังจากนั้นไอ้เจ้าเครื่องให้ยาเคตามีนก็ส่งเสียงดังว่ายาหมดแล้ว พยาบาลเดินเข้ามาในห้องและปลดสายยาเคตามีนออกให้ฉัน น้ำตาฉันยังไม่หยุดไหล ฉันมองหน้า Unfriend ของฉันและบอกขอบคุณเขาเบาๆ เขายิ้มตอบแล้วบอกว่า ลาก่อนครับ ตั้งแต่นั้นมาฉันก็เรียกเขาว่า My Unfriend ตลอดมา และแทนตัวเองว่า Not ya friend ฉันเองก็อยากย้ำความสัมพันธ์ของเราทุกครั้งที่มีโอกาสเช่นกัน
    หลังจากนั้นฉันเดินไปหอศิลป์และไปเจอแหวนเงินวงหนึ่งขายอยู่หน้าร้านหนังสือ ฉันซื้อมันมาใส่เอาไว้เตือนใจในเหตุการณ์ครั้งนี้ เหตุการณ์ที่เราไม่ได้เป็นแม้แต่เพื่อนกัน เมื่อไหร่โรคของฉันจะหายนะ ถ้าโรคของฉันหายแล้ว ฉันจะแหวนวงนี้ไปให้เขาแล้วบอกกับเขาว่า "เราไม่ใช่ Doctor and patient แล้วนะ เราขอจีบหมอจะได้มั้ย?" 

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in
Debby, judy and cooper. (@debbyjudycooper)
เหมือนจะเปนหมอที่เรารู้จักเลยค่ะ เปนกำลังใจให้นะคะ :)