MY Chinese Novels Listparnbewtch
เล่านิยายวาย : 霍乱江湖
  • ชื่อเรื่อง : 霍乱江湖 อ่านว่า ฮั่วล่วนเจียงหู

    ผู้แต่ง : 北南 เป่ยหนาน

    สนพ : 广东旅游出版社

    ยังไม่มีตีพิมพ์กับสนพไทย

    แนวโบราณ วังหลวง ยุทธภพ



    ปกแผ่นดินใหญ่



               ฮั่วหลินเฟิง รองแม่ทัพหนุ่มผู้องอาจบ้างถูกเรียกขานว่า ‘แม่ทัพน้อย’ เขาเป็นบุตรชายของติ้งเป่ยโหว พระเอกเพิ่งจะฆ่าฟันศัตรูจนแตกพ่ายแล้วคว้าชัยสนามรบมาเป็นของบ้านเมืองพร้อมกับพี่ชายคนโตซึ่งเป็นแม่ทัพใหญ่ แต่เพราะนิสัยดื้อดึงยึดความคิดตัวเองเป็นใหญ่ควบม้าไล่ตามทหารฝ่ายศัตรูที่เหลืออยู่อย่างไร้ความปราณี คืองี้คร้ะ พี่ชายพระเอกยึดหลัก ‘ไม่ไล่ตามศัตรูที่พ่าย’ ความหมายน่าจะอย่างเดียวกับคำคมที่ว่า อย่าไล่สุนัขให้จนตรอก อย่าต้อนคนให้จนมุม ถ้าเราสามารถเอาชนะเขาแล้วอย่าลืมว่าเราต้องปล่อยหรือเปิดให้เขามีทางออกด้วยเช่นกัน ไม่อย่างนั้นหากว่าคนๆ นั้นคิดว่าตัวเองถูกเราต้อนจนมุมแล้วเขาอาจย้อนกลับมาใช้วิธีที่เราไม่อาจคาดได้ การกระทำของพระเอกถือว่าเพิกเฉยต่อคำสั่งของผู้บังคับบัญชาเลยถูกลงโทษตามกฎทหารโดยการเฆี่ยนหกสิบครั้ง พระเอกไม่ขัดขืนอะไร เฟียสๆ  ลูกผู้ชายกล้าทำย่อมกล้ายอมรับผล รอยแผลเป็นเก่าแสดงให้เห็นว่าฮั่วหลินเฟิงคนนี้ฝ่าฝืนกฎกองทัพบ่อยแค่ไหน  


               สงครามเริ่มสงบลง หลังต้องกินนอนบนทรายเกือบสองสามเดือนก็หวนสู่มาตุภูมิ กลับถึงบ้านไม่ทันไรก็มาถูกมารดายัดเยียดสาวใช้หน้าตาสะสวยพอประมาณคนนึงมา หมายมั่นปั้นมือว่าจะให้นางเป็นอนุของพระเอกแต่พระเอกไม่สนใจ พระเอกกับแม่มีความสัมพันธ์ดีต่อกันอยู่ คนเป็นแม่ออกจะสปอยล์ลูกชายด้วยซ้ำไป เรื่องที่อยากให้มีอนุนี่ก็เป็นความหวังดีอย่างหนึ่งของนางแหละหลังพักฟื้นจบเลยหนีไปหมกตัวอยู่ค่ายทหารแทน  


               ตอนต้นเรื่องพระเอกต้องเดินทางไปฉางอันรับบำเหน็จกับจักรพรรดิด้วยตัวเองและเป็นการเข้าเมืองหลวงครั้งแรกอีกด้วย พระเอกถูกขุนนางกังฉินวางแผนร้ายทำทีเยินยอสมควรตบรางวัลให้สมฝีมือนั่นนี่ สุดท้ายอาศัยวาจาของจักรพรรดิย้ายพระเอกจากสนามรบชายแดนทางเหนือไปเจียงหนานเพื่อรับหน้าที่ขุนนางโดยให้เหตุผลว่า ‘ชายแดนยังสงบสุข ไม่จำเป็นต้องมีแม่ทัพยิ่งใหญ่ประจำกองทหารรักษาการณ์ถึงสองคน’ เป็นการตัดกำลังครอบครัวนี้นั่นเอง 



               สถานที่แห่งนั้นตั้งบนขอบยุทธจักรถึงแม้จะอยู่ห่างจากฉางอันมากแต่ก็ยังคงเป็นเขตแดนของต้าหย่ง พระเอกรู้แค่ว่าคนท้องถิ่นซึ่งไม่แคล้วเป็นพวกมีวรยุทธ์วางอำนาจเหิมเกริมกดขี่เจ้าหน้าที่ทางการเท่านั้น จักรพรรดิเลยเห็นดีเห็นงามด้วย กะจะให้พระเอกไป “ปราบ” และ “ปรับ” บรรยากาศของยุทธจักรให้ดีขึ้น  


               พอพระเอกเดินทางมาถึงก็ถูกใครบางคนดักปล้น ตอนนั้นคนสนิทพระเอกไปลำธารเพื่อเติมน้ำส่วนพระเอกโดดขึ้นต้นไม้ใหญ่เตรียมงีบ พวกถูกเชือดเลยเป็นองครักษ์จากวังหลวง พระเอกเห็นนะแต่ไม่ช่วยจ้า555555 ไม่ใช่คนของตัวเองอะ ก่อนจะมาเจอสถานที่แห่งหนึ่งห่างออกไปประมาณเจ็ดถึงแปดหลี่ “วังปูู้ฝาน” อันเลื่องชื่อลือชาด้านความฉาวโฉ่ มีศิษย์มากมายแต่ละคนเพียบพร้อมด้วยทักษะกระบี่มีดขี่ม้ายิงธนู พระเอกคิดว่าอาจจะเป็นรังของกลุ่ม ‘คนพาล’ (คนที่ปล้นรถม้า) เลยตามสืบเสาะข้อมูลก่อน 


               พระเอกตัดสินใจปิดบังฐานะตนเองแล้วแทรกซึมเข้าวังจนกลายเป็นศิษย์เอกของวังได้สำเร็จ คาดไม่ถึงว่าที่นี่จะต่างจากเสียงลือเสียงเล่าอ้างภายนอก  


               ผู้เป็นใหญ่ในวังปู้ฝานถูกเรียกว่า “ประมุขวังทั้งสี่” แต่ละคนมีบุคลิกต่างกันไป คนไม่กี่คนเหล่านี้ล้วนเกี่ยวข้องกับคดีฆาตกรรม หนึ่งในนั้น “หรงลั่วอวิ๋น” นายเอกของเรื่องหรือประมุขวังที่สอง หน้าตางดงามอย่างยิ่งทว่าถูกลือว่าวิปริต คดีข่มขืนล้วนเกี่ยวพันกับชื่อคนผู้นี้ นายเอกค่อนข้างซึน พวกสวยเย็นชาหน้าตายเข้าถึงยาก ถูกพระเอกทุ่มเทดูแล เย้าแหย่หน่อยดันหน้าแดงหูแดง ระหว่างการแอบสอดแนมทั้งสองคนก็เริ่มปลูกดอกรักอย่างช้า ๆ ทุกอย่างไม่ได้ราบเรียบเสมอไป มีดราม่าภูมิหลังของครอบครัวพระนายเข้ามาคั่นเลยแอบผิดใจกันเล็กน้อย 


               สุดท้ายทั้งสองคนไม่สามารถต้านทานเสน่หาในใจของพวกเขาได้ ท่ามกลางความคับแค้นใจที่ยากจะขจัด พระนายพยายามไขข้อข้องใจรวมถึงความลับในอดีตจนก้าวข้ามความบาดหมาง ร่วมมือกันทำการใหญ่ฆ่าคนทรยศล้างเลือดด้วยเลือด ออกเดินทางสุดขอบหล้าด้วยกัน จบดี 


    ปกไต้หวัน


               จรุ้ป 霍乱江湖 มีพล็อตเกี่ยวกับเมืองหลวงแก่งแย่งอำนาจ แต่ตัวนิยายกลับดำเนินเรื่องช่วงต้นบนชายแดนห่างไกลเมืองหลวงหลายพันหลี่แถมพื้นที่ยังคาบเกี่ยวแดนยุทธจักรทำให้เราสงสัยว่าจะเอาสองสิ่งนี้มาผูกเรื่องกันยังไง ช่วงต้นเกี่ยวกับยุทธจักรเล็กน้อย ช่วงหลังย้ายมาสนามรบ ราชสำนัก 


               พระนายสายซู เดิมทีเราเข้าใจว่า dynamic คู่นี้คือแม่ทัพนิสัยหยาบกระด้างกับประมุขวังผู้มีใบหน้าเย็นชา หลังอ่านดู.. นี่มันแม่ทัพหนุ่มไร้เดียงสาอ่อนต่อกามานารีกับประมุขวังหยิ่งผยองซึนเดเระทำตัวเหมือนเด็กโดยไม่รู้ตัว พระเอกเอาอกเอาใจเก่งทั้งหวีผมล้างหน้าช่วยสวมเสื้อผ้า ไม่มีขาดตกบกพร่อง โหวน้อยผู้เอาแต่ใจกลายเป็นสาวใช้ส่วนตัวของหรงลั่วอวิ๋นซะอย่างนั้น เดินบนวิถีแห่งพ่อบ้านทาสเมีย55555555 แน่นอนว่านอกจากตัวละครเอกทั้งสองแล้ว ตัวละครสมทบในเรื่องคนอื่น ๆ ก็น่าสนใจ


               นักเขียนเขียนส่วนบรรยายค่อนข้างละเอียดไม่ว่าจะเรื่องสถานที่ บรรยากาศเมือง ลักษณะจวน เครื่องแต่งกายของตัวละคร สิ่งเหล่านี้ล้วนช่วยต่อเติมจินตนาการให้เห็นภาพตามในตอนที่กำลังอ่าน เล่าเรื่องโดยใช้มุมมองพระเจ้าหรือบุรุษสรรพนามที่สามทำให้ค่อนข้างลุ้นกว่าเพราะเราไม่สามารถอ่านความคิดของตัวละครได้ทั้งหมด ตัวหนังสือสามารถพลิกแพลงเนื้อหาไปมาได้ 


               เดินเรื่องเร็วค่ะแง เรื่องราวมีขนาดกะทัดรัดเชื่อมโยงเนื้อหาทีละนิดแล้วจะพบคำตอบ เส้นเรื่องไม่ซับซ้อนมาก อ่านได้เรื่อย ๆ ไม่ได้มีจุดพีคมากมาย เรื่องนี้เป็นโบราณเรื่องแรกของนักเขียนอาจมีข้อบกพร่องบางส่วน (ผลงานอื่นๆ ก็มีชื่อเสียงในจีนพอควรค่ะ) นักเขียนยังคุมสเกลไม่เก่ง แต่โดยรวมนับว่าดี 






    • สำหรับเรื่องนี้ ใช้ความชอบส่วนตัวเป็นเกณฑ์

      ★★★★☆ หรือ 8.5/10








        • ทั้งนี้รีวิวอันนี้ก็เป็นเพียงแค่ความคิดเห็นจากรสนิยมการอ่านส่วนบุคคลเท่านั้น สามารถใช้เป็นส่วนหนึ่งประกอบกับการตัดสินใจได้แต่ไม่สามารถใช้เป็นบรรทัดฐานได้ทั้งหมด ถ้ามีพิมพ์ผิดหรือวกวนยังไงต้องขออภัยด้วยค่ะ

Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in