บันทึกของหมูเน่าyangmeso
Turn On The Write - เพียงชายคนนี้(ไม่ใช่ผู้วิเศษ)

  • ' ฉันไม่ใช่ผู้วิเศษ ที่จะเสกปราสาทงามให้เธอ
    ไม่มีฤทธิ์เดช ไม่มีราชรถเลิศเลอ
    แต่ฉันมีใจพิเศษ จะพาเธอผ่านคืนนี้ไป
    ฉันเป็นเพียงผู้ชาย คนนี้ที่มีใจมั่นรักเธอ '

    ....

    ความทรงจำสีจาง ...
    ' พ่อวางแผนให้หนูไว้หมดแล้ว วางแผนไว้ทุกอย่างตั้งแต่หนูอายุ 3 ขวบว่าพ่อจะส่งหนูไปเรียนที่ไหน และส่งหนูให้สูงแค่ไหน ' ...

    ฉันรับฟังด้วยความงุนงง ไม่เคยเข้าใจในสิ่งที่ผู้เป็นพ่อพูดเลยสักนิด 

    ' คุณพ่อ '  
    พ่อรับราชการครูในโรงเรียนชนบทแห่งหนึ่ง การเป็นครูในชนบทนั้นหมายถึง ต้องเป็นมากกว่าคำว่าครู เป็นผู้นำชุมชน มีงานของหมู่บ้านไม่ว่าจะงานราษฎร์งานหลวง พ่อก็ไม่เคยขาด แม้กระทั่งเสาร์-อาทิตย์ จนฉันปรารภกับตัวเองบ่อยๆว่า จะไม่เป็นครูเด็ดขาด ถ้าจะไม่มีเวลาให้ครอบครัวขนาดนี้

    ความคิดติดลบเริ่มเข้ามาในหัวเด็กน้อยมากขึ้นๆ

    ตอนอายุ 12 ย่าง 13 พ่อให้ฉันไปเรียนโรงเรียนประจำต่างจังหวัดที่อยู่ห่างจากบ้าน 220 กม. การได้กลับบ้านทุก 2 อาทิตย์ถือเป็นโชคลาภมหาศาล ฉันเริ่มคิดว่า พ่อแม่ส่งฉันไปเรียนให้พ้นทาง เนื่องจากไม่มีเวลา บ่อยครั้งที่เราทะเลาะกัน มากขึ้นๆ

    เราห่างไกลกันออกไปทุกที ...

    ฉันไม่เคยปรึกษาอะไรพ่อกับแม่เลย เพียงเพราะพูดไปแล้วเราก็จบลงด้วยการทะเลาะกัน อาจจะเพราะเราทั้งสองฝ่ายไม่เข้าใจกัน 
    ไม่เข้าใจ ...

    ไม่เข้าใจว่าพ่อแม่ทำงานหนักเพื่ออะไร ?
    ไม่เข้าใจว่าเพื่อใคร  เพราะฉันไม่ต้องการอะไรนอกจากเวลาของพ่อกับแม่
    ไม่เข้าใจว่าเด็กอย่างฉันจะไปรู้อะไร ว่าพ่อแม่ต้องแบกรับอะไรไว้บ้าง

    เราห่างไกลกันออกไปกว่าเดิม ...

    'โอบกอดฉันไว้ หลับตาผ่อนคลายให้สมฤดี
    เราจะบินหนี ข้ามน้ำทะเลและแดนกว้างใหญ่
    ดาวพราวดั่งฝัน กลางคืนยาวนานร่านหัวใจ
    ปล่อยความเหงาไป ทอดทิ้งใจ รักจะพาแต่เราไปสองคน'

    บ่อยครั้งที่เจอปัญหาในชีวิต เราย่อมอยากได้ความรักจากพ่อแม่ มาโอบกอด ปลอบประโลมใจ ให้รู้ว่าต่อให้โลกนี้มันโหดร้ายแค่ไหน ก็ยังมีที่แห่งนี้ที่เป็นเกาะคุ้มภัยเราเสมอ ... 

    ........

    ในวันที่ฉันเข้าใจทุกอย่าง
    ฉันรู้สึกว่าทุกอย่างที่ฉันมองว่า ทำไมถึงให้เวลาฉันได้แค่นี้ ปมชีวิตที่พ่อแม่มองว่าเราเป็นภาระ จึงให้เรามาอยู่โรงเรียนประจำเสียให้สิ้นเรื่อง ตอนนั้นฉันเรียกร้องจะกลับบ้านแทบทุกอาทิตย์โดยไม่สนใจว่าพ่อแม่จะติดภาระอะไรหรือเปล่า เห็นแก่ตัวแบบสุดๆ เพราะคิดว่าพ่อแม่ไม่รัก

    จริงๆ มันคือทั้งหมดที่ท่านจะให้เราได้ พ่อเริ่มต้นจาก 0 เพราะปู่ก็ไม่มีอะไรให้พ่อเช่นกัน ให้ได้เรียนที่ที่พ่อคิดว่าดีที่สุด ให้ทุกอย่างที่พ่อคิดว่าจะให้ได้ แม้ต้องแลกด้วยเวลาที่จะให้กับครอบครัว พ่อทำทุกอย่าง ไม่เคยบ่นว่าเหนื่อยเลยสักคำ 
    ผิดที่ฉันเองไม่เคยเข้าใจพ่อ จนวันนี้ฉันเข้าใจมันทั้งหมดแล้ว

    ฉันเองที่เป็นลูกที่แย่

    วันนี้เป็นวันคล้ายวันเกิดของฉัน ตลอด 21 ปีที่ผ่านมาไม่เคยทำให้พ่อแม่ภูมิใจอะไรในตัวฉันได้เลย 
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2539 คงเป็นครั้งล่าสุดที่ฉันมอบของขวัญให้พ่อแม่ดีใจ






    พ่อกับพี่ชายช่วยกันทำกับข้าว ฉันชอบเวลาทานข้าวเย็นมากที่สุด แม้เพียงไม่กี่นาทีที่เราจะพร้อมหน้าพร้อมตาในหนึ่งวัน





    ฉันไปเที่ยวทะเลกับพ่อแม่ครั้งแรก มีความสุขอย่าบอกใครเชียวล่ะ เพราะฉันเห็นพ่อมีความสุขมากกว่าใคร






    พ่อกรีดยางตอนตี 2 ถึงสว่าง พ่อเหนื่อยเลยของีบหน่อย ฉันสงสารจับใจ แต่บอกไปพ่อก็ไม่เลิกทำ





    บอกพ่อว่าขออั่งเปาหน่อย พ่อส่งรูปนี้มาแทน ชื่นใจกว่าตังค์เป็นไหนๆ





    แม่บอกว่าแม่ไม่เหงา แม่มีแป๊ะซะ(น้องหมา) เป็นเพื่อน 
    ดูท่าว่าแม่จะรักมันมากกว่าเราเสียอีก มรดกแป๊ะซะคงรับไปเต็มๆคนเดียว





    คนสวนจำเป็น ต่อให้พ่อมีเวลาอยู่บ้านพักผ่อนทั้งที นี่คงเป็นการพักผ่อนอย่างหนึ่งของพ่อกระมัง






    เวลาเราบ่นท้อ แม่จะชอบส่งภาพนี้มาบ่อยๆ เป็นภาพที่พ่อกับแม่ไปงานรับปริญญาพี่ที่เป็นญาติเรา คงอยากสื่อว่า รีบๆจบได้แล้วลูกเอ้ยย 





     เคยถามพ่อกับแม่ว่า "ลูกไม่เคยอยู่บ้านเลย ไม่เหงาเหรอคะ ?" พ่อบอกว่า "จะทำไงได้ เพื่ออนาคต อีกอย่างพ่อแม่ก็อยู่กันจนชินแล้ว "

    ในใจลึกๆใครเล่าจะรู้ ...
    แต่ที่รู้ คือวันนี้ลูกอยากกราบเท้าพ่อกับแม่ ว่าขอบคุณที่ มอบสิ่งที่ดีที่สุดให้ลูกเสมอมา ขอบคุณในความรักที่เป็นลูกเองที่ไม่เคยเข้าใจ วันนี้ลูกเข้าใจหมดแล้ว 

    รักพ่อกับแม่มากนะคะ 

                                                           ณัฐริกา

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in
pupuritaa (@pupuritaa)
น่ารักมากๆค่าาา ><
yangmeso (@yangmeso)
@pupuritaa งื้ออ ขอบคุณค่ะ 😊