บันทึกของหมูเน่าyangmeso
เพชรกลางไฟ/ว.วินิจฉัยกุล


  • มิอาจประสบพบพักตร์ ใช่ว่าจักคิดหักใจ 
    คิดถึงทุกวันไป แม้มีได้อยู่ใกล้กัน 
    ไม่ใกล้ก็เหมือนใกล้ เพราะดวงใจอันผูกพัน 
    เหมือนเห็นกันทุกวัน เราพบกันนั้นด้วยใจ

    ฉันไม่เคยอ่านนิยายเล่มไหนที่พระเอกจะเกี้ยวพาราสีได้หวานหยดย้อยปานนี้ 
    'อนล' ชายหนุ่มผู้มีความอบอุ่น ละมุนละม่อม มีใจรัก'หม่อมเจ้าอุรวศี'อย่างสุดหัวใจ มั่นคงในรัก ภักดีต่อท่านหญิงผู้เดียว แต่ด้วยยศถาบรรดาศักดิ์ที่ต่างกันจนกลายเป็นรักต้องห้ามที่ทั้งคู่ต้องหักห้ามใจ จนนึกไม่ออกจริงๆว่าจะครองรักกันได้อย่างไร 

    บทพระนางในเรื่องที่พบพ้อกันมีเพียงไม่กี่บท ล้วนแล้วแต่กินใจในความคิดของอนลทุกครั้งที่คอยปลอบท่านหญิงให้ทรงหายโศก(อบอุ่นหัวใจมากเจ้าค่ะ) ท่านหญิงโศกเศร้าจากการถูกรังแกจากญาติพี่น้องบางคน ที่รู้สึกขัดพระทัยกับการที่ท่านหญิงอุรวศีทรงเป็นที่รักของเสด็จพ่อและเสด็จป้า เป็นเรื่องราวภายในครอบครัว

    ส่วนของอนลนั้น เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับบ้านเมืองในสมัยรัชกาลที่ 6 ปัญหาต่างๆที่อนลเองต้องรับทั้งที่ไม่ได้ก่อ เขาจะผ่านเหตุการณ์เล่านั้นไปได้อย่างไร 

    บอกได้คำเดียวว่า ดูละครอย่างเดียวไม่สาแก่ใจ ควรค่าแก่การจัดมาครองสักเล่มจริงๆเจ้าค่ะ
    ความสวยงามของภาษา สำนวน คำราชาศัพท์ บทกลอน การพรรณนาถึงบ้านเรือนและความเป็นอยู่ในสมัยนั้น ไม่ควรพลาดเลยสักบรรทัดนะเจ้าคะ


เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in