สมุดปกสีน้ำตาลCher Prang
ความงามที่แท้จริงคืออะไรกันนะ
  • ความงามที่แท้จริงแล้วคืออะไร ความงามเกิดจากกรอบสังคมหรือการยอมรับตัวตนที่สุกงอมกันแน่?

    เป็นเวลานานเท่าไหร่แล้วที่รู้สึกหมดไฟในการแต่งหน้าแต่งตัว วันดีคืนดีเราไปเจอโพสต์พี่โบว์ตามติดชีวิตผีบ้า พี่เค้าเขียนเรื่องการรักตัวเองกับคำวิจารณ์ก้นแตก เราแบบเห้ยยย พี่ไม่เขินหรอวะ5555555รู้สึกสปาร์คจอยกับโพสต์พี่โบว์มาก เราไม่เคยมั่นใจในตัวเองเลย ที่เราเรียนอักษรเรียนด้านมานุษวิทยาแต่เราไม่เคยยอมรับตัวเอง วิชาที่เด็กอักษรรู้กันดีก็คือ critical thinking กับจิตวิทยาเบื้องต้น เป็นวิชาที่ทำให้เราได้รู้จักตัวเองได้เรียนรู้ logic ความคิด คำพูด การกระทำของคนอื่น เราได้เกรดสวยๆด้วยแต่เราไม่เคยรู้สึก"รัก"ตัวเองเลย ตกผลึกกับข้อสอบแต่ไม่ตกผลึกในชีวิตจริงที่แท้ทรู

    ไร้เสนห์อย่างเธอใครจะชอบลง

    "...คล้ายเป็นเรื่องเศร้าที่ถูกแทรกใส่มาในบทชีวิตขั้นพื้นฐานของความเป็นมนุษย์ทุกคน เมื่อเราถูกสร้างให้ความสุขของเรานั้นต้องมีส่วนแอบอิงอยู่กับความยอมรับของผู้อื่นไม่ในทางใดก็ทางหนึ่ง..."
    (51,หายใจในโลกจริง)

    เหมือนเห็นตัวเองอยู่ในบทประพันธ์ อ้วนขึ้น หน้าเทา ผมก็บาง เป็นคำพูดจากคนอื่นที่เราเอาเก็บมาคิดไม่เคยปล่อยว่างมองลึกลงไปในใจเห็นแต่ความบิดเบี้ยว หลีกหนี จนตรอกในความน้อยเนื้อต่ำใจที่แบกเอาไว้ ทำอะไรไม่ได้ก็ก่นด่าโชคชะจาและคนช่างติเหล่านั้น เมื่อก่อนเราเป็นคนที่หุ่นดี หน้าตาน่ารักในความเห็นของคนอื่น หนัก 43 กิโลกรัม เอวบางๆ 24-25 ผิวขาวแก้มใส ชีวิตในโรงเรียนมีแต่ความสุขแต่ต้องแลกมากับการที่ต้องกินอาหารกลางวันเหลือๆข้าวมื้อละน้อยๆ เหมือนคนอดมื้อกินมื้อทั้งๆที่มีอันจะกิน ภายหลังช่วงโค้งสุดท้ายก่อนเข้ามหาวิทยาลัยเราเครียดมาก เราเริ่มปลดแอกตัวเองเริ่มจากกิน chocolate เราค้นพบตัวเองว่ากินแล้วมีความสุข ก็กินๆๆๆ เลยอ้วนขึ้น เป็นธรรมดาที่เราร่างกายผิดแปลกไปคนก็จะทัก เรารู้สึกเสียใจเหมือนเราไม่ได้รับการยอมรับ เราผิดจากบรรทัดฐานของสังคมที่เด็กอายุ 17 ต้องหนัก 45 กิโลกรัม ตัวบางๆ คือน่ารัก เรารู้สึกอับอายไม่อยากไปเจอใคร เอาแต่วิ่งหนีคำวิจารณ์ เราอิจฉาเพื่อนคนหนึ่งที่เคยอ้วนถูกคนอื่นบูลลี่จนลุกขึ้นมาเปลี่ยนแปลงตัวเองสำเร็จ เราเป็นเด็กอ้วนขี้อิจฉาเราพยายามทำแบบเพื่อนแต่เราเป็นคนคิดมาก เหมือนเดินทางมาเรื่อยๆจนถึงทางแยกแห่งความสับสน จะลดอาหาร(ที่เรารัก)ให้ผอมก็ไม่เอา จะไม่สนคำวิจารณ์ เชิ่ดๆเราก็ไม่เอา วิ่งกลับมาถอยหลังเข้าคลองด้วยทัศนคติเดิมๆ(เหมือนนายกบางคน.....) ด้วยความที่เรายังไม่ทันจะได้คุยกับตัวเองจริงๆว่าเราต้องการอะไรกันแน่ในตอนนั้นจะทำอะไรเกี่ยวกับการ diet ก็เก้ๆกังๆไปหมดว่าจะผอมจะสวยจะได้ผลมั้ย สุดท้ายก็ล้มเลิก เหมือนคนจะเคี่ยวกะทิตั้งไฟพร้อม กะทิพร้อมเคี่ยวไปแปปๆก็กลัวกะทิไหม้กะทิยังไม่ทันตกมันปุดๆก็ดับแก๊สหนี หนีมันทุกอย่าง กลับไปกินเหมือนเดิม โดนคนทักเหมือนเดิม ด่ากราดเหน็บแนมคนช่างติช่างทักในโลกออนไลน์เหมือนเดิม เหมือนเราจะปกป้องตัวเองว่าอ้วนแล้วไง?แต่สุดท้ายเราไม่เคยพอใจตัวเองเลย มองใครในกระจกก็ด่าตัวเอง ไอ้อ้วน เนี่ยดูดิ๊ผมก็บาง จมูกก็แบน ปากก็หนา แต่งหน้าก็เทา(ครั้งนึงเคยโดนเพื่อนทักจนไม่ลงจากหอเพราะเช็ดหน้าทิ้ง) ใส่เสื้อกล้ามแขนนี่ยังกะงวง ออกกำลังกายแต่ไม่คุมอาหาร ชาตินี้แกคงเจริญด้านความงามหรอกมั้ง สาธุเถอะ เหมือนเป็นบ้าแต่เรื่องจริงคือเราพูดแบบนี้กับตัวเองทุกคืนตอนหวีผมก่อนนอน

     I CARE JUST MY LIFE if you hot happy don't care เชิ่ด!!!! รู้จักมั้ยคำว่าเชิ่ด 

    "...วินาทีนั้น ฉันตระหนักได้ว่า หย่ง... คนที่ทำให้ตัวเธอเป็นทุกข์มาโดยตลอด 
    ไม่ใช่พ่อ แต่คือตัวเธอเอง..."
    (คุณหย่ง,เรื่องเล่าจากหย่งศรี)
    เราเลื่อนเจอบทความปลดปมในใจของคุณหย่งศรีว่าด้วยเรื่องที่พี่เค้าไม่กล้ามีลูกเพราะถูกพ่อเคี่ยวเข็ญจนเกิดปมในใจ เราอ่านมาเรื่อยๆจนมาสะดุดกับข้อความนี้เรื่องราวที่เราแบกเอาไว้มันเกิดจากความน้อยเนื้อต่ำใจการการที่ไม่ได้รับการยอมรับจากคนอื่น หลังจากได้อ่านแล้วเราก็เกิดคำถามถ้าเรายังไม่ยอมรับตัวเองยังไม่รักตัวเองเราจะต้องการการยอมรับจากคนอื่นเพื่ออะไร เมื่อเราเข้าใจตัวเองเราจะค่อยๆเข้าใจคนอื่นอย่างค่อยเป็นค่อยไป บางเรื่องก็ต้องใช้เวลา อย่างเช่นเรื่องหน้าเทา55555555555
    เรื่องมีอยู่วันนั้นเราแต่งหน้าตามปกตินี่แหละคือเราอะชอบสไตล์แต่งหน้าแบบโกลวๆเยิ้มๆ ปัดแก้มแดงเป็นลูกมะเดื่อ ทาหน้าขาวๆ ฉีดน้ำแร่ฉ่ำๆ แต่วันนั้นอาจจะแต่งเพลินไปก่อนออกจากห้องเพื่อนเราเลยทักว่าหน้าแน่น หน้าเทาไปมั้ย 

    "...ก้นฉันแตกลาย ตัวฉันรู้ ครอบครัวฉันรู้ เพื่อนฉันรู้ แฟนฉันรู้ และก้นแตกลายเป็นเรื่องธรรมชาติ ฉันจะไม่หยุดแต่งตัวแบบที่ฉันอยากจะแต่ง เพียงเพราะคำวิจารณ์ของคนช่างติหรอกค่ะก้นแตกลายเป็นเรื่องธรรมชาติมาก อ้วนขึ้น ผอมลง ร่างกายขยาย ผิวก็แตกมันเป็นเรื่องปกติธรรมดาธรรมชาติมาก ๆ เราต้องเรียนรู้ เข้าใจ และยอมรับที่จะรักความไม่สมบูรณ์แบบในร่างกายของเราให้ได้..."
    (พี่โบว์,ตามติดชีวิตผีบ้า)

    ผลการค้นหา

    ผลการค้นเว็บ



  • ทุกคนล้วนไม่สมบูรณ์ เพราะความเว้าแหว่งนี้หรือเปล่าคนเราถึงได้สร้างบรรทัดฐานแห่งอุดมคติ 
    ขึ้นมาบนโลกใบนี้ หารู้ไม่ว่าการยอมรับในความไม่สมบูรณ์คือสิ่งที่สวยงามที่สุด คนในสังคมพยายาม
    จะไขว่คว้าหานิยามของสิ่ง  "อุดมคติ" มาปิดช่องว่างแห่งความไม่บกพร่องบนร่างกาย เป็นเวลากว่าปีครึ่งที่เราจาก Draft นี้ไปค้นหาความหมายของความงามที่แท้จริง เราก็ยังไม่พบหรอกนะ แต่ตอนนี้เรายอมรับตัวเองได้มากขึ้นแล้วล่ะ เราเพียงอยากมองไปในกรัจกแล้วตกหลุมรักในความไม่สมบูรณ์แบบของตัวเอง ไม่รู้อะไร ทำไม แต่เราขอปลดแอกจากมาตรฐานความงามที่มนุษย์ในโลกใบนี้สร้างขึ้น เราขอเป็นตัวเองที่หลงใหลในตัวเอง เคารพตัวเอง และจะกอดอัญมณีที่มีรอยตำหนิบ้างด้วยความรัก

    ขอให้เธอใจดีกับตัวเองและชื่นชมในความงามของตัวตน สักวันหนึ่งมันจะมากพอที่จะให้เกียรติและไม่ตัดสินความงามที่ผสานส่วนเว้าแหว่งของผู้อื่นด้วยเช่นกัน

    _Chervaisbien_
    7.10.2021

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in