sunflower feelings (taemark)ppan_19
คุณกับค่ำคืน
  •  00.18 AM






    “พี่แทน” 


    เสียงกระซิบแผ่วดังขึ้นท่ามกลางความมืดและความเงียบงัน 

    ไม่มีเสียงตอบกลับ



    เด็กหนุ่มสัมผัสได้ถึงเรียวแขนที่โอบกอดรอบเอวผอมของเขาอยู่ เจ้าของมันนอนนิ่งขณะส่งเสียงกรนแผ่วเบา ศรีษะแทบจะจมผสานไปกับหมอนหลังจากห่างหายการนอนบนเตียงไปหลายคืน



    ชายหนุ่มหลับสนิทมากเสียจนไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าร่างในอ้อมกอดของตนได้ผละออกจากอ้อมอกตนไปเสียแล้ว


    ร่างผอมนั่งนิ่งบนเตียงสักครู่หนึ่ง ทอดสายตามองไปมาเพื่อให้สายตาคุ้นชินกับความมืด ก่อนจะลุกเดินไปที่ห้องครัว เทนมใส่แก้วเพื่อนำมาอุ่นก่อนดื่ม 


    เขาเดินมานั่งที่โซฟา มือข้างหนึ่งมีแก้วนม มืออีกข้างมีหนังสือเล่มหนึ่งที่กำลังพยายามอ่านให้จบ 


    บนโต๊ะหน้าที่นั่งมีกระปุกยาของเขาวางประจำที่ไว้อยู่แล้ว


    เด็กหนุ่มเพียงแค่เหลือบมองมัน 














    03.08 AM




    เขายังคงไม่กลับไปที่เตียง แม้จะอ่านหนังสือจนจบเล่มแล้วก็ตาม

    ร่างผอมนั่งกอดเข่าตนเองบนโซฟา โยกตัวไปมาพลางใช้ความคิด


    จนแล้วจนรอด สายตาที่ทอดมองไปรอบห้องก็ไปหยุดอยู่ที่กระปุกยา


    “หมอก”


    เสียงร้องเรียกชื่อดังมาจากทางห้องนอน ทำลายบรรยากาศความเงียบงันในความมืด มันดังขึ้นมาอย่างไร้สัญญาณจนน่าตกใจ— เด็กหนุ่มเจ้าของชื่อสะดุ้งเฮือก


    ก่อนที่จะได้ตอบอะไร แฟนหนุ่มของเขาก็เดินลากผ้านวมผืนใหญ่มาหยุดอยู่ที่หน้าประตูห้องนอนก่อนเสียแล้ว


    “นอนไม่หลับอีกแล้วเหรอ” ชายหนุ่มเอ่ยถาม ตายังลืมได้เพียงแค่ครึ่งเดียว แต่ก็เดินตรงมาหาเขาถูก


    “…ครับ” เด็กหนุ่มเงยหน้าตอบอีกคนที่กำลังยืนค้ำคอตนอยู่ 


    ร่างใต้ผ้านวมโคลงเคลงไปมาก่อนจะโผเข้ากอดร่างเพรียวบนโซฟา เด็กหนุ่มร้องตกใจ ส่วนอีกคนก็ขึ้นมาขดตัวนอนกอดกับเขาบนโซฟาแคบได้สำเร็จ


    “…พี่แทน” เด็กหนุ่มกระซิบ อีกฝ่ายแทบจะขดกอดทับเขาจนผสานสองร่างเป็นหนึ่งเดียว



    ชายหนุ่มทำเสียงงึมงำตอบที่ข้างหูคนรักของตน

    “ที่นอนไม่หลับ” 

    “คงเพราะเมื่อกี้พี่กอดไม่แน่นพอ” 



    บนโซฟาแคบ ใต้ผ้านวมสีขาวนั้น อ้อมแขนโอบกอดร่างกายของอีกคน หน้าท้องมีเพียงเสื้อผ้ากั้นขวาง เพรียวขาทั้งสี่ข้างของสองคนแตะสัมผัสกันไปมา 


    “ไม่หรอกครับ…” 

    คนอายุน้อยกว่าซุกศีรษะตนกับอีกฝ่าย ลมหายใจคลอเคลียที่แก้มและใบหู 


    รู้สึกผ่อนคลายอย่างประหลาด













    08.00 AM



    ขณะนี้พระอาทิตย์ขึ้นส่องแสงจ้า ในห้องอพาร์ตเมนต์ยังคงปิดม่านมืดสนิท

    แมวสามสี สิ่งมีชีวิตเชื้อสายแมวหากแต่มีขนาดตัวเท่ากระต่าย มันลุกบิดขี้เกียจจากที่นอนที่ถูกจัดไว้ เลียจัดขนตนเองตามกิจวัตรเรื่อยเปื่อย มันเดินเยื้องย่างยุรยาตรหวังจะไปหาเจ้าของตนในห้องดังเช่นทุกเช้า 


    แต่กลับถูกก้อนสีขาวแปลกตาบนโซฟากลางห้องนั้นดึงดูดความสนใจเสียก่อน


    ร่างกลมอ้วนท้วนสมบูรณ์โดดขึ้นไปนอนบนกองผ้านวมนุ่มนั้นในทันที


    “อึ้ก— อุก” เสียงร้องจุกจากชายเจ้าของห้องดังประท้วงเมื่อนางทิ้งตัวลงบนหน้าอกเขา แต่ก็ไม่ได้เรียกความสนใจจากนางได้แต่อย่างใด ตัวเจ้าของแมวผู้นอนหลับอยู่ข้างๆ ก็ไม่มีทีท่าจะตื่นง่ายๆ


    พวกเขาทั้งสามชีวิตนอนรวมกันบนโซฟาเช่นนั้น ในเช้าวันเสาร์











Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in