The day you were goneboy1026
after shock*
  •        ผ่านมา 8 เดือน ความเศร้าไม่ได้จางหายไปแต่อย่างใด เพียงแต่มันถูกกลบเอาไว้ในส่วนที่ลึกที่สุดของหัวใจ หลังจากงานศพแม่ มันไม่ได้มีเวลาให้เราได้เศร้าโศกหรือมานั่งร้องไห้แต่อย่างใด เรากลับรู้สึกว่าเวลามันยิ่งหมุนเร็วขึ้นเท่านั้น มีคำถามมากมายถาโถมเข้าหาเรา ซึ่งส่วนใหญ่แล้วเราก็ตอบมันไม่ได้หรอก และนั่นแหละยิ่งทำให้เราหมกหมุ่น สิ่งที่น่ากลัวที่สุดสำหรับเราคือการที่เราโทษตัวเองซ้ำไปซ้ำมา ไม่ว่าจะทำดีขึ้นมากแค่ไหน ปัจจุบันจะเป็นอย่างไร ตัวเราไม่เคยให้อภัยตัวเองเลย ถ้าหากตอนนั้นเราทำได้ดีกว่านี้ แม่คงจะอยู่กับเรา มันทำให้เราแทบกลายเป็นบ้าในช่วงระยะที่ผ่านมา พฤติกรรมเราเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด จนสุดท้ายแล้วเมื่อความคิดที่อยากจะฆ่าตัวตายเข้ามาในหัว เราเลือกที่จะตัดสินใจไปหาจิตแพทย์

           ครั้งแรกที่เราได้คุยกับคุณหมอ เราพรั่งพรูความรู้สึกที่เก็บไว้ในใจมาตลอด เราอยากที่จะเข้มแข็ง ถ้าเลือกได้เราก็ไม่อยากที่จะอ่อนแอ และนั่นมันทำให้เรายิ่งเกลียดตัวเอง จนสุดท้ายหมอก็บอกว่าเราเป็นโรคซึมเศร้า ซึ่งน่าจะเป็นมาสักพักแล้วจากอาการที่แสดง ช่วงแรกที่เราเริ่มกินยา บอกเลยว่ามันคือนรก T_T รู้สึกเหมือนชีิวิตถูกคลุมด้วยพลังงานสีเทาตลอดเวลา

           เอาไว้เดี๊ยวเราจะมาเล่าประสบการณ์การรักษาโรคซึมเศร้าให้ฟัง เผื่อจะเป็นประโยชน์ไม่มากก็น้อย เพราะเราจำได้ว่าตอนนั้นเราหาข้อมูลเกี่ยวกับโรคซึมเศร้าเยอะมาก เวลาเห็นคนไหนมาเล่าประสบการณ์ให้ฟัง มันทำให้เรารู้สึกเหมือนมีเพื่อน อย่างน้อยก็มีคนที่เข้าใจเรา ถึงคนแปลกหน้าที่ผ่านเข้ามา เธอเก่งมากๆแล้วนะ 💐
Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in