1. แมลงวัน
ลำตัวสะท้อนแดด
แสงได้ขับเน้นสีเขียวสะท้อน
มันมะเมื่อม
มันบินลงมาเกาะจานขนมของฉัน
แพนเค้กกล้วยหอม
ไอกรุ่นยังลอยอยู่บนจาน

2. ไอกรุ่นจางจางในความทรงจำ
กลิ่นกล้วยหอมสุก
แป้งแพนเค้กละมุน
รสชาดของกล้วยหอมสุกช่างเข้ากันดีกับแป้ง
ฉันไม่ราดน้ำเชื่อมไซรัพหรือชอคโกแลท
ที่จริงแล้วฉันใส่ชอคโกแลทเบาบาง
ไม่ใช่กลัวเสียรสชาด
แค่รักในรสชาดดั้งเดิมของมัน
รสชาดละมุนลิ้น
อยากหยุดเวลา
ไอกรุ่นจางจางในความทรงจำ

3. สบู่กลิ่นแคนตาลูป
หอมหวานจางจาง
กลิ่นสดชื่นที่เก็บช่วงเวลาดีดีเอาไว้ในนั้น

*ฉันยังไม่สามารถปรับเวลาของตัวเองได้ โหยหา ร่ำร้อง อยากกลับไปอีกครั้ง รู้ตัว สำนึกตลอดเวลาว่าอย่างไรก็ต้องกลับมาใช้ชีวิตปกติอยู่ดี พยายามอยู่กับมันให้คุ้มค่า ตอนนี้ก็เช่นกัน ฉันพยายามปรับให้เวลาของตัวเองกลับมาสู่ในเมือง -ชีวิตออฟฟิศ นอนตีสอง ตื่นเจ็ด หรือแปดโมง รีบมาให้ทันเวลาสิบโมง- ฉันคิดถึงกลิ่้นแคนตาลูป รสชาดแพนเค้ก หรือแม้แต่กลิ่นเครื่องปรับอากาศของรถไฟชั้นสองที่เชื่องช้า หรือแม้แต่เสียงที่ล้อรถไฟกำลังบดราง ตู้รถกำลังเขย่า สิ่งที่ได้สัมผัส ประสบ กับกลายเปนเพียงคำพูด กลุ่มคำที่ทำให้ย้อนถึงอดีต

4.1 แมลงวันหัวเขียวตัวอ้วนป้อม
จมอยู่ในชอคโกแลท
กลิ่นหอมอันเย้ายวน
เหนียวหนืดท่วมตัว
เริ่มอ่อนแรง
และขาดใจตาย

4.2 ฉันคือแมลงวันหัวเขียวตัวอ้วนป้อม
จมอยู่ในมวลเหนียวหนืดของอดีต
กลิ่นที่ช่างยั่วยวน
เหนียวหนืดท่วมตัว
เริ่มอ่อนล้า
หายไปในมวลเหนียวหนืดแห่งอดีต