ฉันควรเริ่มอย่างไร
สำหรับความสุขในวันวาร
วันวารซึ่งเคยดำรงรูปในปัจจุบัน

สิ่งสมมติที่สร้างขึ้นมาทำให้ฉันสุขใจ
ตอนนี้ฉันมีความสุขกับภาพตรงหน้า
ความมืดนั้นมีแสง
ดวงจันทร์และหมู่เมฆ
สะท้อนซึ่งกันและกัน
ไม่มีกลางวันหรือกลางคืน
มีเพียงเวลา
ระหว่างวินาที

ฉันคิดถึงสิบนาทีนั้น
สิบนาทีที่มีแต่ฉัน
และจินตนาการเธอขึ้นมา
เรานั่งข้างกัน
เสียงคลื่นกระทบโขดหิน
เสียงลม
ช่างผ่อนคลาย
รื่นรมย์

เราคุยกัน
นับประโยค
สนทนาจบลง
เธอต้องการฟังเสียงเหล่านั้น
ฉันก็เช่นกัน
คลื่นกระทบโขดหิน
เสียงลม

เธอจุดบุหรี่
มวนต่อมวน
เหมือนหายใจ

ฉันอิ่มเอมกับภาพตรงหน้า
ผืนผ้าใบใหญ่
งานมหัศจรรย์กำลังแสดง
เสียงสงบ
รอบข้าง

เรานั่งพิงพนักเก้าอี้ของตัวเอง
เธอระบายควันออกมา
ปุยเมฆ
ฉันรักปุยเมฆนั้น
เบาบางบดบังดวงจันทร์
เรียวเมฆคมกริบกรีดตัดดวงจันทร์

ความเงียบที่น่าหลงไหล
ฉันเดินลัดเลาะเข้าไป
หลงทาง
เส้นทางเดิมวนเวียนครั้งแล้วครั้งเล่า
กำแพงตระหง่าน
เยือกเย็น
ทว่าเปราะบาง
จินตนาการถึงภายใน
ฉันกลับไม่ทำอะไร
นิ่งค้าง
มองอย่างหลงไหล

เธอคือความเงียบ
และฉันหลงไหล
จมลงไป