วันพุธ ฉันขอรับบทนางต้องกล้าแว่นฝ้า
น้องนอนไม่หลับ หัวใจมันกระสับกระส่าย
  • 20                                                                         01                                                                          21



    การนอนจะทำให้เด็กเติบโตเนี่ย พูดเก่งจังแฮะ

    (ชื่อตอนที่ 153 – กินทามะ)


    ว่าบาปนะแค่เรื่อง "การนอนไม่หลับ" เนี่ยมันก็ทำให้เติบโตได้จริงๆนั้นแหละ ความรู้สึกวันนี้คือเผลอเผลอปล่อยไก่ไปบ่อยมาก  จนอยากกระโดดเตะตัวเองด้วยเหมือนกัน เรามักนอนไม่หลับบ่อยๆแต่ก็ได้รู้จริงๆว่าหลายมีเหตุผลเหมือนเรา บางคนก็สุดใจจริงก็มี

    อาการมือเท้าชาเย็นจากปลายเท้าลามถึงปลายผมเริ่มดีขึ้น คงเพราะการแยกกลุ่มย่อยๆออกมาให้เราลดความประหม่ากับคนเยอะๆ ได้ดีเลยทีเดียว คราวนี้แมวกลับไม่สนใจใยดีนอนอย่างเมินเฉยไม่เหมือนกับทุกๆวันที่ผ่านมาของการเปิดเทอม วันนี้ได้พูดเยอะขึ้นเลยคงเพราะมีเพื่อนที่เห็นน่าค่าตาพูดคุยประหนึ่งไม่หายใจอยู่ด้วย และน้องที่หน้าตาและชื่อคุ้นเคย ดีใจจัง 

    วันนี้ก็ยังเชื่อเรื่อง ‘การแล้วยังไงต่ออย่างไม่สิ้นสุด’ อยู่ คงเพราะการตอนนี้เรายังติดอยู่กับการคิดตอนที่ 1 และตอนจบอย่างสวยน่ารัก คงกับจินตนาการที่ไหลไปคนละทางกับสิ่งที่ต้องคงไว้ จะอะไรก็ได้ จะยังไงก็ได้ แต่ต้องแตกย่อยความคิดให้ลึกถึงอนูมากกว่านี้ บางอย่างที่ย่อยออกมาเฉยๆอาจจะทำให้ไปต่อได้ ทั้งปัจจัยที่ควบคุมได้ และควบคุมไม่ได้ของกลุ่มเป้าหมาย เรื่องของ .... เพราะ ให้เห็นภาพชัดมากที่สุด  หล่อนจะสัพเพเหระก็ได้ แต่ต้องย้อนกลับไปถึงหมุดที่ปักไว้ด้วย

    อย่างน้อยวันนี้ก็เข้าใจแล้วว่าตอนจบจะเป็นยังไงก็ได้ หรือจะแตกย่อยความคิดสัพเพเหระยังไงก็ได้ที่เป็นประโยชน์กับหัวข้อนี้ อย่างมากวันนี้ก็เข้าใจว่า USER FLOW และ HMW (how might we ?)  

    ถ้าเริ่มคิดแบบนี้ได้คงโตขึ้นมากกว่านี้แน่ๆ เพราะเหมือนเราจะทิ้งความจริงจัง และความโตบางอย่างไว้ตอน 17




    จากฉันวันนี้ถึงฉันในพุธหน้า

    - สัพเพเหระคงได้ แต่อย่าเผลอให้ใครรู้อีกว่าอิ่มหนำเกินไป ไหว้ละ

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in