everyday, every junethisisnotjune
FLIGHT0279
  • FLIGHT0279

    -------- Johnyong

    au :  mortal engines

    ost : the way (instrument) - zack hemzey

     

     

    เขาตัดสินใจทำในสิ่งที่ถูกต้องแล้ว..

    และ ต่อให้มันไม่ใช่สิ่งที่ถูก

    ในตอนนี้มันก็สายเกินกว่าที่จะลงมือแก้ไขได้ทันเวลา

    เขามาไกลเกินกว่าที่จะหันหลังกลับไปเสียแล้ว

     

     

    ภายในสะพานเรือที่เคยเต็มไปด้วยผู้คน ในเวลานี้มีเขาเหลืออยู่เพียงลำพังท่ามกลางซากปรักหักพังและเปลวเพลิงลุกไหม้ที่พบเห็นได้รอบตัว

     


    “ แบบนี้คงดีที่สุดแล้ว ” จอห์นนี่ ซอย้ำกับตัวเอง ทิ้งแผ่นหลังแกร่งแนบอิงไปกับพนักพิงด้านหลังละฝ่ามือของเขาออกจากคันบังคับรูปทรงประหลาดตรงหน้าแล้วจ้องมองไปยังภาพมหาวิหารสีขาวมุกซึ่งเป็นจุดหมายปลายทางของการเดินทางเที่ยวเดียวในครั้งนี้

     


    อุณหภูมิเครื่องยนต์อยู่ในภาวะวิกฤติ อันตรายอุณหภูมิเครื่องยนต์อยู่ในภาวะวิกฤติ

    เสียงกรีดร้องของระบบประมวลผลอัจฉริยะของยานที่เขาโดยสารอยู่ ไม่ได้ทำให้ชายหนุ่มมีท่าทีตื่นตระหนกแต่อย่างใดดวงตาคมคู่นั้นยังคงมองตรงไปข้างหน้าอย่างแน่วแน่เหมือนที่เคยเป็นอยู่เสมอ ไม่มีท่าทีจะสนใจแรงสั่นสะเทือนที่กำลังทวีความรุนแรงขึ้นแม้แต่น้อยจอห์นนี่ ซอ ยังคงนั่งนิ่งอยู่แบบนั้น และ ปล่อยให้ยานที่เขานั่งอยู่เคลื่อนตัวด้วยความเร็วเกินควบคุมต่อไปในทิศทางเดิมของมัน

     

    คนที่รู้ตัวว่ากำลังจะตายจะรู้สึกเหมือนเขาทุกคนหรือเปล่านะ?

     

    แม้จะรู้ดีแก่ใจว่ายานลำนี้กำลังจะพาเขาไปที่ไหน แต่จอห์นนี่ก็ไม่ได้มีความรู้สึกหวาดกลัวเขาเพียงแต่รู้สึกถึงความเงียบที่คืบคลานเข้ามาแทนที่เสียงอึกทึกรอบกายที่ค่อยๆเลือนหายไป

     

     

    ความตายเงียบงันเช่นนี้เองหรือ ?

    เปลือกตาของเขาช่างหนักอึ้งเสียเหลือเกิน

     

    ทุกอย่างกำลังจะจบลงแล้ว ตัวเขาเองก็เช่นกัน..

     

    ทว่าในห้วงนาทีแห่งความเลือนรางนั้น กลับมีบางสิ่งบางอย่างที่ชัดเจนกว่าสิ่งใด

    ภาพคุ้นตาของใครบางคนปรากฏขึ้นในห้วงความคิด 

    และ จอห์นนี่ ซอแย้มยิ้มกับตนเองเมื่อได้เห็นภาพนั้น

     

    ดวงหน้าคุ้นตา ดวงตาสุกใสฉาบฉายด้วยแววตาที่สุกสกาว ใบหน้านั้นระบายไปด้วยรอยยิ้มขณะหันมองมาทางเขา

    ลี แทยง ยืนอยู่ตรงนั้น

    ใกล้ราวกับอยู่ตรงหน้า แต่ไกลเสียเกินกว่าจะไขว่คว้า

    ด้วยความจริงที่ว่าชายหนุ่มเจ้าของดวงตาสุกใสคู่นั้นไม่เคยอยู่ตรงนี้ จะมีก็เพียงแต่ความคิดถึงที่ก่อตัวเป็นรูปร่างอันแสนชัดเจนเพียงเท่านั้นช่างเป็นภาพสุดท้ายที่ดีเหลือเกินสำหรับนักบินหนุ่มผู้ซึ่งกำลังจะสัมผัสกับความตายอันเป็นนิรันดรในอีกไม่ช้านี้

     

    อยากกอดลีแทยงเหลือเกิน... เขาคิด

     

    “ ขอโทษที่ไม่เคยรักษาสัญญาได้เลยนะแทยง ”

    เพียงเสียงกระซิบสุดท้ายก่อนที่ทุกอย่างจะถูกกลืนหายไปภายใต้แสงสีขาวเครื่องทีจีเอ็กซ์ที่กำลังลุกไหม้ฝ่าอากาศพุ่งตรงเข้าหาใจกลางมหานครที่กำลังลุกเป็นอยู่ไฟเบื้องหน้าโดยไม่มีการชะลอความเร็วเสียงระเบิดกึกก้องพร้อมกับเปลวไฟที่พวยพุ่งการระเบิดครั้งยิ่งใหญ่ที่เป็นจุดจบของมหานครลอนดอน

     




     

     

Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in