บันทึกนักอยากเขียนSooth Suwansakornkul
ฉันเป็น
  • ฉันเห็นตัวเอง ในร่างคนคนจร
    ที่นอนข้างถนน ที่คนรังเกียจ จนไม่กล้าเข้าใกล้
    .
    ฉันเห็นตัวเอง ในร่างคนชราที่ยืนเกาะเสา
    บนรถโดยสารประจำทาง
    .
    ฉันเห็นตัวเอง ในร่างวนิพกตาบอด
    ที่ยืนตากแดดร้องเพลงแลกเงินข้างสะพานลอย
    .
    ฉันเห็นตัวเอง ในร่างหนุ่มสาว
    ที่ร้าวรานไร้ชีวิตชีวา
    ที่เหนื่อยล้ากับเมืองกรุง
    .
    ฉันได้ยินคนต่างประเทศคุยกั
    เสียงดังอึงอลในรถไฟฟ้า
    เหมือนโลกนี้เป็นของเขาแล้ว
    .
    โชเฟอร์แท็กซี่บอกว่าโชคดีที่รับฉัน
    เพราะเราไปทางเดียวกัน
    และโชคดีที่ฉันไม่ใช่ชาวต่างประเทศกลุ่มนั้น
    มิเช่นนั้นเขาจะบอกผ่านไป
    .
    ฉันโชคดี หรือ ฉันโชคร้าย?
    .
    ฉันเห็นตัวเองในกระจก
    ถามตัวเองซ้ำ ๆ ว่าฉันต้องเป็นอย่างไร
    ถึงจะเหมาะสม ถึงจะเป็นคนที่ทุกคนพอใจ
    ฉันเป็นสิ่งที่พอจะเลือกได้
    และเป็นสิ่งที่เลือกไม่ได้อีกหลายอย่างที่คนอื่นให้เป็
    .
    ยาสีฟันแตกฟองฟอดเต็มปาก
    เหมือนคนขี้โม้น้ำลายแตกฟอง
    ตั้งคำถามกับหนังตัวตลก
    ชีวิตเป็นเรื่องเศร้า หรือเรื่องน่าขัน
    .
    ล้มตัวลงนอน จนหลับตาลงได้
    ฉันเลือกกลายเป็นความมืดดำของจักรวาล
    .
    เมื่อวาน วันสุขภาพจิตโลก

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in