บันทึกนักอยากเขียนSooth Suwansakornkul
ความมืด

  • -1-

    หลอดไฟสีขาว ส่องแสงลงมาจากเพดานขาว
    กำแพงขาวกำลังล้อมรอบตัวฉัน
    เมื่อก้มมองพื้นกระเบื้องขาว ฉันก็พบเธอ
    เธอผู้ซ่อนเร้นอยู่ในความมืดเสมอมา
    เมื่อแสงปรากฏ เธอก็เผยตัว
    ร่างสีดำทอดตัวอยู่บนพื้น ตามติดฉันทุกย่างก้าว
    ฉัน เดิน และเดิน เธอยังคงตามติดอย่างไม่ลดละ
    ฉันยืนนิ่งที่มุมห้อง มองเธอปรากฏบนกำแพงขาว
    ความรู้สึกบอกฉันว่าเธอกำลังร่ำร้องถึงอิสรภาพ
    เธออยากแยกจากฉัน คนโง่ที่ขังตัวเองอยู่ในกล่องปูนสีขาว
    ฉันได้ยินเสียงร่ำร้องในความเงียบ
    "มาสลับกันไหม ฉันจะหายเข้าไปในความมืดมิดขอเพียงให้เธอมาเปิดประตูแล้วก้าวออกไปจากกล่องบ้าบอนี่"
    ผนังปูนสีขาวร่ำร้อง มันค่อย ๆ แตกและแยกออก
    ฉันเดินเข้าไปในรอยแยกนั้น ในขณะที่ใครบางคนเดินสวนออกมา
    "ลาก่อน"

    -2-

    ใครบางคนกำลังจ้องมองฉันอยู่ในเงามืดนั่น
    ที่มุมห้องใกล้ ๆ ตู้เสื้อผ้า
    ยังมีใครอีกคนจ้องมองลงมาจากเพดานนั่น
    หลังโคมไฟเรื่องแสง
    ใครบางคนกำลังหลบอยู่ใต้หมอน
    มันกำลังรอเวลาที่เธอจะหลับลง
    ในความมืด หลังจากที่ตัวเธอหลับไปแล้ว
    มันรอคอย รอคอยอยู่ในห้วงความฝัน
    บทสนทนาสั้น ๆ แต่หลอนประสาท
    "อย่ากลับไปเลย อยู่ด้วยกันก่อน"
    "อยู่ที่นี่เธอจะไม่มีวันตาย"
    คำพูดของทั้งสามฟังแล้วไม่น่าสนุก
    ฉันรู้ตัว และพยายามตื่น
    ไม่มีแสงสว่างในความมืดมิด
    ไม่มีประตูและกำแพง หรือเพดานขวางกั้น
    ที่นี่คือพื้นที่ที่กว้างยาว และสูงเป็นอนันต์
    "ยินดีต้อนรับ"


    -3-

    ไม่รู้ว่าฉันจะลอยอยู่อย่างนี้ถึงเมื่อไหร่
    มันไม่มีพื้นเบื้องล่าง ไม่มีเพดานเบื้องบน
    แล้วแสงสว่างเจิดจ้าก็ฉายมาตรงหน้า
    ฉันเห็นเส้นขอบฟ้าเป็นสีดำตัดแบ่งความสว่างเป็นสองฟาก
    ฉันพยายามเคลื่อนเข้าหาเส้นขอบฟ้าสีดำนั่น
    มีใครบางคนลอยอยู่ตรงหน้าไกล ๆ
    ชายผู้มีร่างกายส่องแสงเรืองรองลอยอยู่ตรงนั้น
    "เมื่อเธอหันหลังให้ฉัน จากตรงนี้ไปคือความมืดหม่นที่ไร้ที่สิ้นสุด" เขาพูด
    "มีด้วยหรือ ที่ ๆแสงของคุณส่องไปไม่ถึง" ฉันถาม
    เขาพยักหน้าแล้วพูดว่า "ทันทีที่เธอหันหลังให้ฉัน"
    น่าประหลาด ยิ่งเขายืนยัน ฉันยิ่งอยากทดลอง
    ฉันจึงเคลื่อนตัวผ่านเขาไป
    เส้นขอบฟ้าสีดำพุ่งเข้ามาใกล้ และตรงหน้าฉันก็กลายเป็นความมืดไร้ที่สิ้นสุด
    "นี่คือความมืดมิดในเงาของเธอเอง"
    เสียงแหบพร่ากล่าว
    "ณ ที่นี้มีแต่เสียงของฉันเท่านั้น ความมืดมิดที่อยู่ในก้นบึ้งของจิตใจเธอ"

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in