สวัสดีPolynomial
2
  • เพื่อนฉัน
    ความเหน็บหนาวห่มร่างเราเอาไว้
    ในคืนที่ไร้แสงแห่งศรัทธา
    ความเบื่อหน่ายและเหนื่อยล้า
    ช่างทรมานเหลือเกิน
    มันค่อยๆ กัดกินความคิดและสติสัมปชัญญะของเรา
    เรารู้ว่ามันไม่ดีแน่ หากตัดสินใจทำอะไรลงไปแบบไร้สติ
    ผลของมันคงเลวร้ายมากกว่าที่จะเป็นผลดี

    เธอมีแผนที่ในมือรึเปล่า
    เธอมีจุดหมายปลายทางที่จะไปบ้างไหม
    สายลมผู้หวังดี กระซิบผ่านความเหน็บหนาว
    มันฟังไม่ชัดเท่าไหร่ แต่พอจับใจความได้
    มันช่วยเตือนสติเราไว้
    เรายังคงเป็นเราอยู่ในทุกวันนี้ได้ ก็เพราะมัน

    เราไม่กล้าบอกกับใคร ๆ ว่าเรานั้นเป็นสีอะไร
    จะบอกว่าขาวก็ไม่ใช่ จะเป็นสีดำก็ไม่เชิง
    เป็นสีที่ผสมกันเป็นสีเทา
    ขึ้นอยู่ว่ารูปในเฟรมผ้าใบฝืนนั้น ๆ ต้องการสีเทาแบบไหน
    บางครั้งเราเป็นสีเทาเข็มจนเกือบดำ แต่บางครั้งเราก็เป็นสีเทาอ่อนจนเกือบขาว

    จงใช้สติเพื่อนฉัน
    ความเยาว์วัยไม่ย้อนกลับมา
    กาลเวลาโบกมือลาวันเมื่อวาน
    มีแต่เข็มนาฬิกาที่วนกลับมาที่เก่า
    อดีตทั้งหลายต่างถูกฝังเอาไว้ในความทรงจำ

    • • •
Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in