เล่ม 1 ตอนที่ 16 ความต้องการปกป้อง! - องครักษ์หญิงจอมป่วน

เล่ม 1 ตอนที่ 16 ความต้องการปกป้อง!

หนิงเจิงกลัวว่าจะมีทหารไล่ตามดังนั้นจึงวิ่งกลับจวนไท่จื่ออย่างเหนื่อยหอบและไม่หยุดพักเลยระหว่างทาง
เมื่อเห็นกระบี่ล้ำค่าในมือแล้วนางก็ซาบซึ้งใจจนแทบร้องไห้!
ดีที่นางไหวพริบดี…ชิงกระบี่เล่มนี้กลับมา ปกป้องชีวิตน้อยๆนี้ของตนได้ ฮือๆๆ
เซียวหนานสวินกลับมาถึงก็เห็นนางนั่งอยู่บนเตียงบุปผาพร้อมทั้งหายใจเหนื่อยหอบ โดยไม่สนใจรูปลักษณ์ใดๆ แล้ว
“วิ่งทำไม”
น้ำเสียงของเขาไม่สบอารมณ์เท่าไรนัก
หนิงเจิงแหงนหน้ามองเขาแวบหนึ่ง ชีวิตน้อยๆของนางแขวนอยู่บนกระบี่เล่มนี้ ต้องวิ่งแน่นอนอยู่แล้ว!…นางคิดในใจ
นางตบปากตนเอง “นี่เป็นกระบี่ที่กระหม่อมชนะมาด้วยความสามารถของตนไม่อาจปล่อยให้คนชั่วแย่งไปได้เป็นอันขาด!”
หนิงเจิงรู้สึกว่าถึงเพลาที่ต้องกระชับความสัมพันธ์แล้ว…ต้องไม่ปล่อยให้โอกาสในการประจบสอพลอหลุดไปแม้แต่นิดเดียว!
“นั่นเป็นคนน่ารังเกียจที่อิจฉาในรูปลักษณ์ของพระองค์จึงได้จับผิดพระองค์อย่างไร้เหตุผล!”นางกล่าวด้วยวาจาขุ่นเคือง “เขาไม่อาจเทียบได้แม้แต่นิ้วมือของพระองค์เลยสักนิ้วดังนั้นกระหม่อมจึงไม่สนใจว่าเขาจะเป็นผู้ใดเลยแม้แต่น้อย!”
“…”
เซียวหนานสวินหัวเราะ “อย่างนั้นหรือ”
เขากล่าวเรียบๆ “เขาแซ่เซียว นามว่าเฉิงอิ่ง”
“อ่อ…”
แซ่เซียว นามว่าเฉิงอิ่ง…
เซียวเฉิงอิ่ง
หนิงเจิงเบิกตากว้างขึ้นกะทันหัน “ฮะ”
ริมฝีปากบางๆ ของเซียวหนานสวินยกขึ้นเล็กน้อย“ตามที่เจ้าคิดเขาคือน้องสามของเปิ่นกงเอง”
หา?!
หา?!
หนิงเจิงมองเขาอย่างไม่น่าเชื่อ “น้องสามอย่างนั้นหรือ”
เซียวเฉิงอิ่ง…องค์ชายสามผู้เป็นที่โปรดปรานมากที่สุดของฮ่องเต้ในบัดนี้อย่างนั้นรึ!
หนิงเจิงเสียวสันหลังวาบไปชั่วขณะ มิน่าล่ะ…วันนี้อีกฝ่ายถึงได้กล้าเชิญนางฆ่าศัตรูอย่างห้าวหาญคนที่จะฆ่าเป็นน้องชายแท้ๆ ของไท่จื่อหรือ!
แล้วที่ทั้งสองแสร้งทำเหมือนไม่รู้จักกันนั้นหมายความว่าอย่างไร!
หนิงเจิงเห็นริมฝีปากที่อมยิ้มของชายผู้นี้ก็รู้สึกไม่ดีไปทั้งตัว…จริงๆ ด้วย ไท่จื่อยิ้มเมื่อใดต้องไม่ใช่เรื่องดีเป็นแน่!
นางอยากร้องไห้แต่ไร้น้ำตา แล้วกล่าวว่า “ขอ…ขอถามไท่จื่อเมื่อครู่นี้กระหม่อมได้เสียมารยาทต่อองค์ชายสามหรือไม่”
เซียวหนานสวินเลิกคิ้ว “เจ้าคิดว่าอย่างไรล่ะ”
“ไม่…ไม่หรอกกระมัง”
“หึ”
หึทำพระแสงอะไรเล่า!
หนิงเจิงจะร้องไห้จริงๆ แล้วชายคนนี้เมื่อครู่ไม่ได้พูดอะไรไม่ว่าแถมตอนนี้ยังแสดงท่าทางเหมือนดูฉากในละครหลังข่าวอีก
เป็นเพราะใครกันที่ทำให้นางไปบาดหมางกับองค์ชายสามได้!
“ไท่จื่อ…”
นางมองเขาด้วยความน่าสงสาร “หากว่าคืนนี้มีคนลอบสังหารกระหม่อมพระองค์จะทรงปกป้องกระหม่อมหรือไม่”
เซียวหนานสวินชำเลืองมองนาง “ฝันไปเถอะ”
หนิงเจิงหมดหวังแล้วจริงๆ
เพิ่งจะรอดชีวิตจากไท่จื่อมาอย่างไม่ง่ายดายจะต้องตายคามือน้องชายของเขาจริงๆ หรือ
นางสูดจมูก ดวงตาทั้งสองแดงก่ำน้ำเสียงสะอื้น “เช่นนั้นหากว่าคืนนี้กระหม่อมตายในจวน พระองค์…ช่วยเก็บศพแทนกระหม่อมได้หรือไม่”
เซียวหนานสวิน “…”
เขามองดูท่าทางน่าสงสารของนางเป็นชายหนุ่มแท้ๆ กลับแสดงอาการเฉกเช่นสตรี ทั้งยังไร้กลิ่นอายความเป็นหญิงสาวในทางกลับกันยังมีความไร้เดียงสาและบริสุทธิ์ซ่อนอยู่ ทำให้สะกิดความอยากปกป้อง…ที่อยู่ส่วนลึกในใจของเขาขึ้น
ความต้องการปกป้อง?!
สีหน้าของเซียวหนานสวินขรึมลงในทันที
เขาจะอยากปกป้ององครักษ์ของตนเองได้อย่างไร
ดวงตาของชายหนุ่มกระตุกริมฝีปากเม้มเป็นเส้นตรงในทันที พร้อมกับตอบกลับไปสองคำอย่างเย็นชา “ไม่เก็บ!”
หนิงเจิง “…”
บาดเจ็บจากการทำงานแล้วไม่ชดใช้ค่าเสียหายไม่ว่าแค่เก็บศพยังไม่ยอมอีกหรือ!
ชาติที่แล้วนางทำเวรทำกรรมอะไรไว้กันแน่!
เซียวหนานสวินคว้ากระบี่ออกจากมือนางกล่าวชัดถ้อยชัดคำด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เปิ่นกงพูดจริงทำจริง ในเมื่อเจ้านำกระบี่มั่วเหยียมาได้ฉะนั้นเปิ่นกงไม่ถือสาเอาความเจ้าเรื่องเมื่อคืนก็ได้ แต่ทว่าเรื่องอื่นนั้น…เจ้าอย่าหวังแม้เพียงนิดเดียว!”
กล่าวจบ เขาก็เดินจากไปอย่างสุขุมเยือกเย็น
หนิงเจิงโกรธมากจนแทบอยากจะพุ่งเข้าไปตีเขาสักรอบ!
ดูสิ…นี่ก็คือนายแสนดีของนางเอง!
อดีตฮองเฮาพระองค์ก่อนเป็นคนสง่างามและใจดีเช่นนั้นเหตุใดจึงได้กำเนิดบุตรชายที่จิตใจชั่วร้ายอำมหิตเช่นนี้ออกมาได้กัน
และนางยังต้องอยู่ร่วมกับผู้มีพระคุณที่ชั่วร้ายอำมหิตคนนี้อีกนานแสนนาน!
หนิงเจิงความโกรธแน่นอก แล้วทุบหน้าอกแรงๆ
ในขณะนั้นเองก็มีเงาคนเงาหนึ่งค่อยๆเดินเข้ามาหานาง…เป็นมู่เอ๋อร์สาวใช้ข้างกายของเซวียนเช่อเฟย
“องครักษ์หนิง เซวียนเช่อเฟยเรียกเข้าพบ”
หนิงเจิงมึนงง “เซวียนเช่อเฟย…เรียกพบข้าหรือ”
นางและเซวียนเช่อเฟยพบเจอกันที่นอกประตูห้องตำราเมื่อคืนเพียงแค่แวบเดียวเท่านั้น เซวียนเช่อเฟยจะมีเรื่องอันใดจนต้องเรียกพบนางกัน
มู่เอ๋อร์ยิ้มตอบรับ “เจ้าค่ะ”
…

ขณะที่หนิงเจิงก้าวเข้าไปในตำหนักชิงเฟิงก็มีหญิงสาวในชุดสีม่วงอ่อนกำลังนั่งกินผลไม้อยู่ในตำหนักหว่างคิ้วที่สวยงามและละเอียดอ่อนมีกลิ่นอายความสูงศักดิ์อย่างชัดเจน
เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าหญิงสาวเงยหน้ามองไปที่นางทันที
“ถวายบังคมเซวียนเช่อเฟยพ่ะย่ะค่ะ”
เยี่ยเหลียงเซวียนค่อยๆ ลุกขึ้นเดินไปหานางแล้วถลึงตามองนางอย่างเย็นชา “ได้ยินมาว่า…หลังจากที่ข้าออกไปแล้วเจ้ายังอยู่ต่อที่ห้องตำรานานพอควรอย่างนั้นหรือ”
หนิงเจิงเปลือกตากระตุกมีลางสังหรณ์ไม่ดีแปลกๆ
นางพยักหน้าอย่างรู้สึกผิด “ทูลเซวียนเช่อเฟยเมื่อวานกระหม่อมเพิ่งรับตำแหน่งวันแรกจึงไปรายงานต่อไท่จื่อพ่ะย่ะค่ะ”
“อย่างนั้นหรือ”
เยี่ยเหลียงเซวียนเบะปาก “เช่นนั้นหน้าผากของไท่จื่อบาดเจ็บได้อย่างไร”
หนิงเจิงเปลือกตากระตุกอีกครั้งยิ่งรู้สึกผิดกว่าเดิม “เรื่องนี้กระหม่อมไม่ทราบเช่นกันพ่ะย่ะค่ะ อาจจะ…”
“พอแล้ว!”
เยี่ยเหลียงเซวียนขัดนางไว้นางไม่อยากฟังคำอธิบายใดๆ ทั้งสิ้น ยิ่งกว่านั้นนี่อาจเป็นข้ออ้างก็เป็นได้!
เรื่องเมื่อวานสิ่งที่นางต้องการคือการระบายอารมณ์ แน่นอนว่ายิ่งต้องสร้างมาตรการป้องกันเอาไว้เพื่อให้มั่นใจว่าบ่าวคนนี้จะไม่ทำลายแผนการของนางในอนาคตได้!
เมื่อคิดถึงตรงนี้ ดวงตาของนางก็มีแสงมืดมนอันเฉียบคมสาดส่องอย่างรวดเร็วพร้อมกับกวักมือเรียก “มู่เอ๋อร์…ไปยกชามา”
สิ้นเสียงมู่เอ๋อร์ก็ยกถ้วยชาเดินไปข้างหน้าหนิงเจิงราวกับเตรียมพร้อมไว้ตั้งนานแล้วอย่างไรอย่างนั้น!
หนิงเจิงกัดริมฝีปากจ้องมองฟองน้ำชาที่ลอยอยู่ในถ้วยชาแม้นมองแล้วดูไม่มีพิษมีภัยอะไร แต่หากตระหนักให้ดีแล้วย่อมรู้ดีว่าที่เซวียนเช่อเฟยเรียกนางมาพบเป็นการส่วนตัวนั้นต้องไม่ใช่การเชิญนางดื่มชาอย่างแน่นอน!
นางลังเลไปครู่หนึ่ง แล้วค่อยๆ ก้มศีรษะลง “กระหม่อมชนชั้นต่ำต้อยจะกล้าดื่มน้ำชาของเจ้านายได้อย่างไร”
เยี่ยเหลียงเซวียนหรี่ตาลงสีหน้ายิ่งเย็นยะเยือกกว่าเดิม “ทำไม…เจ้ากล้าขัดคำข้าอย่างนั้นหรือ”
“กระหม่อมมิบังอาจ!”
หนิงเจิงรีบส่ายศีรษะ ทำได้เพียงรับถ้วยชามา
แต่ทันทีที่นางสัมผัสถ้วยชาดวงตาของนางก็หรี่ลง ปลายนิ้วของนางโค้งงออย่างคาดไม่ถึงพร้อมกับดีดออกไปกลางอากาศหนหนึ่ง
ข้อมือของมู่เอ๋อร์รู้สึกเจ็บกะทันหันถ้วยชาตกลงพื้นเสียงแตกกระจายดังเพล้งเป็นเสี่ยงๆ
ทำเอานางตกใจจนหน้าซีดเซียว คุกเข่าลงไปทันทีพร้อมกับกล่าวด้วยน้ำเสียงหวาดกลัว “บ่าวสมควรตาย!”
เยี่ยเหลียงเซวียนตกใจมึนดูเหมือนจะได้สติในทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น “หนิงเจิง เจ้ากล้าดีนัก!”
หนิงเจิงกะพริบตาปริบๆ อย่างไม่รู้เรื่อง “โทษกระหม่อมอีกแล้วหรือ…กระหม่อมยังมิทันได้สัมผัสชานี้เลยนะพ่ะย่ะค่ะ”
“เจ้า…”
เยี่ยเหลียงเซวียนดวงตาลุกเป็นไฟกว่าเดิม ง้างฝ่ามือออกมาเหมือนจะฟาดลงไปในทันที
หนิงเจิงหน้าถอดสี
กำลังจะหลบหลีก แต่ทันใดนั้นเอง นางได้เหลือบหางตามองเห็นเงาดำตรงบริเวณหน้าประตูตำหนัก…
ดวงตาของนางเปลี่ยนไปเล็กน้อย แล้วร้อง โอ๊ยออกมา พร้อมกับกระเด็นออกมาล้มลงบนพื้น!
ฝ่ามือของเยี่ยเหลียงเซวียนหยุดชะงักกลางอากาศพร้อมกับมองนางอย่างประหลาดใจ “เจ้าทำอะไร”
บ่าวชั้นต่ำ…นางยังไม่ทันได้ตบเลยก็ล้มลงเสียแล้ว?!
หนิงเจิงรีบเปลี่ยนสายตาเป็นประกายของตนอย่างรวดเร็วเงยหน้าพร้อมด้วยสีหน้าอันน่าสงสาร “เซวียนเช่อเฟยกระหม่อมทำอะไรผิดอย่างนั้นหรือ เหตุใดพระองค์ถึงทำกับกระหม่อมเช่นนี้”

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น