Lost in ConversationBUNBOOKISH
02 โปรดดูแลรักษาความสัมพันธ์
  • ถ้าจะนับกันจริงๆเราสองคนก็ไม่ได้เจอกันมานานแล้วล่ะ
    หลังจากจบ ม.6เราก็นัดเจอกันน้อยลง—น้อยลงทุกปี

    จนครั้งล่าสุดที่เจอเราไม่มีอะไรจะคุยกันมากนัก
    วีรกรรมเก่าๆ ที่เคยทำด้วยกัน
    ก็เอามาหัวเราะกันจนหมดก๊อกแล้ว
    ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเพื่อนเก่า อัพเดตชีวิตกัน
    ก็หยิบมาพูดกันจนหมด  

    พอเข้ามหา’ลัย
    เพื่อนฉันคนนี้ก็เปลี่ยนไปติสท์แตก
    เลิกสนใจดาราที่เคยกรี๊ดด้วยกัน
    ความสนใจของเราตอนนี้ไม่ตรงกันสักอย่าง
    คนรอบข้างเราก็อยู่กันคนละโลก
    เรียนคนละสาย ทำงานคนละแบบ

    วันนี้เราเลยได้แต่ทักทายกันพอเป็นพิธี
    แล้วก็นั่งมองนกมองไม้ไปเรื่อย

    ฉันรู้สึกได้ว่าเราไม่ควรนัดเจอกันไปอีกนานเลย




  • ฉันรู้จักตัวเองจริงๆ ก็ตอนที่เรียนมหา’ลัย

    ตอนที่เรายังสนิทกัน ฉันไม่ได้เป็นคนแบบทุกวันนี้
    พอกลับมาเจอกัน ต้องกลับไปสวมบทบาทเป็นคนเดิม
    เลยเขินหน่อยๆ

    ไม่ใช่แค่ตัวเองที่เปลี่ยนไป เพื่อนฉันก็เปลี่ยนเหมือนกัน
    ตอนนี้มันกลายเป็นสาวสวยสุดเนี้ยบ ตากลม ผมยาว
    ส่วนฉันกลายเป็นไอ้ซกมก ใส่แต่เสื้อยืดกับยีนส์ขาดๆ
    ภาพของเราสองคนตอนม.ปลาย ที่มักทำอะไรคล้ายกัน
    ถูกตัดฉับมาเป็นปัจจุบันที่ดูต่างกันสุดขั้ว
    ทำตัวไม่ค่อยถูกเลยเนอะ

    ทำไมสี่ปีที่ผ่านมาเราไม่ติดต่อกันให้มากกว่านี้
    แค่สี่ปี ทำไมเราถึงปล่อยให้ตัวเอง
    ตามไม่ทันความเปลี่ยนแปลงของเพื่อนไปขนาดนี้
    ฉันก็ไม่เข้าใจ

Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in