เล่าสู่กันฟังanonymous
แตกสลายในวัย 23
  • ปี 2020 เป็นปีที่แย่สำหรับใครหลายคน 
    ฉันเองก็เช่นกัน 

    มันเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ ที่ความมั่นใจเราลดลงไปเรื่อย ๆ 
    เริ่มคิดเรื่องลาออกจากงาน ?การอยู่บ้านเป็นเวลานานเกินไป ? 
    หรือการถูกปฏิเสธจากที่สมัครงานซ้ำแล้วซ้ำเล่า 


    เด็กต่างจังหวัดที่ต้องนั่งรถเข้ากรุงเทพเกือบ 6 ชั่วโมง เพื่อสัมภาษณ์งานครั้งแล้วครั้งเล่า 
    โดนปฏิเสธอีกแล้ว 
    เงียบไปอีกแล้ว 
    กลับบ้านอีกแล้วสินะ

    ฉันเหนื่อยเหลือเกิน 
    เมื่อไหร่ฝนจะหยุดตก 
    เมื่อไหร่ฟ้าจะสวย 
    ฉันอยากหลับไป 
    ไม่อยากตื่นมาใช้ชีวิต 
    จากคนที่สดใส ร่าเริง มีความมั่นใจ คนนั่นมันหายไปหมดแล้ว 
    ฉันคนนี้ที่ไม่มีอะไรดีเลย 

    การบอกตัวเองทุกเช้า ว่า "ฉันทำได้" 3 ครั้ง เป็นเรื่องที่หนักหนา 
    อยากร้องไห้ทุกครั้งที่พูดคำนี้ 
    ลึก ๆ ก็รู้ตัวว่าเวลามันพิสูจน์แล้วว่าทำไม่ได้ 
    โทษตัวเองบ่อยครั้งว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเรา 
    ฉันจำไม่ได้แล้วว่าหัวเราะครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ 

    ฉันมีความสุขจริง ๆ ตอนไหน 
    ฉันเหนื่อยเหลือเกินกับโลกใบนี้ 
    โลกที่ฉันไม่สามารถคุยกับใครได้ 
    ฉันไม่เคยร้องขอความช่วยเหลือจากใคร 
    แต่ตอนนี้ฉันเหนื่อยเหลือเกิน 


    ชีวิตที่เติบโตมันเป็นแบบนี้เองสินะ 
    การโตขึ้นมันทำให้เราหลอกทุกคนว่าสบายดี
    แต่ข้างใน มันแตกสลายไปอย่างช้า ๆ 
    ต้องยิ้ม 
    ต้องร่าเริง 
    ให้ทุกคนคิดว่าฉันไม่เป็นอะไร 

    ไม่อยากกลับไปเป็นเด็ก 
    ไม่อยากเติบโต 
    และความฝันที่ยิ่งใหญ่ตอนนี้นึกไม่ออกแล้ว 
    ว่ามันคืออะไร 

    มันคงไกลขึ้นเรื่อย ๆ ไกลจนฉันคนนี้ 
    ในตอนนี้มองไม่เห็น 

    ฉันคนนี้ ตัวเล็กเท่านี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน
     
    เหนื่อยแล้ว 
    อยากร้องไห้ 
    อยากตะโกนออกไปแต่พอมองไปเห็นครอบครัว 
    เราจะทำให้พวกเขาหนักใจไปทำไม 
    สุดท้ายก็ลูปเดิม 

    อ่า ชีวิต มันเป็นแบบนี้สินะ 

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in