หนังสือที่อ่านในปี 2019alf_yakusa
[2019 : 16-18] ตัวร้ายอย่างข้า...จะหนีเอาตัวรอดยังไงดี - โม่เซียงถงซีว ⭐️⭐️


  • เรื่อง : ตัวร้ายอย่างข้า...จะหนีเอาตัวรอดยังไงดี (3 เล่มจบ)
    ผู้เขียน : โม่เซียงถงซีว
    สำนักพิมพ์ : SENSE BOOK 

    ปกหลัง

    “เจ้าจะลงไปเอง หรือจะให้ข้าลงมือ” 
    เสิ่นหยวน ไม่คาดคิดมาก่อนว่าหนึ่งชีวิตของตน
    จะต้องมาสวมบทบาทเป็นชายใจโฉด 
    ถูกลิขิตให้ต้องลงมือฆ่าลูกศิษย์อย่างโหดเหี้ยม 
    เดิมทีเขาเป็นเพียงเด็กหนุ่มใกล้ตายคนหนึ่ง 
    เมื่อลาจากโลกไปแล้วกลับตื่นขึ้นมาพบว่า
    ตนอยู่ในร่างของ ‘เสิ่นชิงชิว’ ตัวร้ายของนิยายฮาเร็มที่เขาเคยอ่าน

    ตามเนื้อเรื่องแล้ว เสิ่นชิงชิวผู้นี้บุคลิกสง่างาม 
    ทว่าเนื้อแท้กลับหน้าไหว้หลังหลอก ต่ำช้าถึงที่สุด 
    คอยหาโอกาสเหยียบย่ำ ‘ลั่วปิงเหอ’ พระเอกของเรื่องในทุกทาง 
    ซ้ำยังวางแผนปลิดชีพอย่างเลือดเย็น 
    แต่เขาไม่ต้องการเป็นคนชั่วช้า ที่สุดท้ายต้อง
    มาถูกพระเอกฆ่าตายอย่างอเนจอนาถตามบท 
    แล้วเขาจะเอาตัวรอดยังไงดี?

    ทว่านึกไม่ถึง...ตัวร้ายกากๆ อย่างเขาที่ต้องหนีเอาชีวิตรอด 
    กลับต้องคอยเอาตัวมาขวางดาบรับมีดแทนพระเอกตลอด
    บทที่เป็นของพวกนางเอกในฮาเร็มก็ดันมาตกอยู่ที่เขาหมด 
    ทั้งไม่รู้ว่าบุพเพเล่นกลหรือนรกอเวจีเป็นใจ 
    พระเอกที่เขาสอนมา กลับหาเรื่องให้เขาต้องคอยดุอยู่เรื่อย 
    “ลั่วปิงเหอ คุกเข่าดีๆ รู้หรือไม่ว่าทำไมถึงให้เจ้าคุกเข่า”
     ลั่วปิงเหอนั่งคุกเข่าตัวตรงแหน่ว กล่าวว่า 
    “ในฐานะที่เป็นศิษย์ แต่กลับล่วงละเมิดซือจุนขอรับ...”

    รีวิว - เม้ามอย

    บทสรรเสริญมาอีกแร้ววววว 

    เป็นนิยายระบบที่เปิดศักราชจริง เป็นหมุดหมายแห่งยุคสมัยได้เลย อ่านแล้วว้าวมาก ตาลุกวาว การเป็นนิยายระบบคือการที่มีตัวละครพระเจ้ามาบอกว่า เอ็งต้องทำไร ถึงจะรอดไปได้ มีรูตเหมือนในเกม 5555 จึงตัดความไม่วิทยาศาสตร์ออกไปได้เยอะเลยค่ะ ฉลาด! เนื้อเรื่องก็เดินสนุก ตลกมาก ตลกจนขำออกเสียง ในส่วนของสำนวนเราชอบมาก ทั้งสำนวนแต่งและแปลมาก มันทันสมัย คำศัพท์ในเน็ตมาเต็ม (ชอบคำอุทานว่าเจ็บไข่ พ่อง แม่ง ตีน ได้ฟีลมาก) เรื่องกระชับ ไม่เยิ่นเย้อ ตัวละครไม่สับสนดี

    ก็ตามปกหลังเลยค่ะ ตัวเอกหลุดเข้าไปในนิยายในเน็ต ที่ตัวเองด่าไว้ซะเยอะ แถมเข้ามาเป็นตัวร้ายที่สุดในเรื่อง ไม่มีความเทาเลย ดำปี๋ และมีรูตต้องตายอย่างทรมาน ก็เลยทำยังไงก็ได้ให้พระเอกไม่เกลียด จะได้ไม่ฆ่า ไอ้ไม่เกลียดอะใช่ แต่ไม่ได้ให้มารักแบบนี้!! พระเอกนี่หมาไซมาก ๆ หน้าหล่อแต่งุ้งงิ้ง ๆ หมาโง่ ตามนายเอกต้อย ๆ เข้าใจแฟนอาร์ตต่าง ๆ เลยค่ะ ที่ให้ลั่วปิงเหอเป็นหมาปอมแล้วอะ (แต่นี่ว่าหมาไซมากกว่านะ 5555) แต่ฉันน่ะชอบหลิ่วชิงเกอที่สุด! 

    ส่วนที่ไม่ชอบคือฉากเซอร์วิสน้อยมากค่ะ! เรานี่คาดหวังว่พอรักกันแล้วจะแส่บ ๆๆๆ มีในตอนพิเศษที่แบบมาเป็นต่อน ๆ ไม่รู้สึกถึงความรักของนายเอกต่อพระเอก เหมือนมีแต่ความสงสาร (เราชอบคู่รอง(?) คือซั่งชิงหัว+โม่เป่ยจวินมาก) ชอบอีกอย่างคือทำตัวละครเทา ๆ ดี (เราว่าบทรักของตัวเอกก็เข้าขั้น rape แล้วอะนะ แงแอ) หักคะแนนตรงนี้ตรงเดียวเลย 

    โดยสรุปก็คือ อ่านเถอะถ้าหามาอ่านได้ เหตุผลเพราะสำนวนล้วนๆ ถือว่าเป็นนิยายสมัยใหม่ที่ภาษาดี อ่านสนุก มีตอนที่สามารถหัวเราะออกเสียงได้มาเนืองๆ แต่หากหวังเซอร์วิสก็อย่าหวังจ้า เดี๋ยวเสียใจ (นิดหน่อย) เหมือนเรา เป็นเรื่องที่อยู่ในใจตลอดไปเลย

    มีตอนพิเศษที่เซนส์บุ๊คไม่ได้ลิขสิทธิ์มาด้วยค่ะ เป็นงานแต่ง ว้าย ๆ มีคนแปลไว้ที่ readawrie ค่ะ

    หาตัวอย่างนิยายไม่เจอ แต่เจอฉบับแปลเองที่พอจะให้ลองอ่านได้ค่ะ ไป Dek-D เร้ย

    เจอกันเล่มหน้าค่ะ 🧡

    (รีวิวครั้งแรก 11 มิ.ย. 2019) 

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in