วิธีดูแลลูกมนุษย์ โดย แดร์เรน ไคท์hbrxnct
day ten : hope



  • hope (v.) — หวัง , ปราถนา




    รุ่งอรุณแรกหลังจากโจเอลย้ายที่นอนจากห้องของตนไปยังห้องของแดร์เรน บ้านอันเงียบสงบของพ่อมดหนุ่มก็มีแขกมาเยี่ยมเยียน


    เด็กชายที่เดินออกมาเปิดประตูจ้องมองไปยังผู้มาเยือนที่มีร่างกายสูงใหญ่กว่าตนเป็นเท่าตัว(และอาจจะสูงกว่าแดร์เรนเสียด้วยซ้ำ) ในขณะที่อีกฝ่ายเองก็ก้มมองลงมายังเขาด้วยสายตาเฉยชา ไม่แสดงออกถึงร่องรอยอารมณ์ใด


    ไม่มีใครเอ่ยอะไรออกมาก่อน กระทั่งพ่อมดหนุ่มเจ้าของบ้านเดินลงบันไดมาจากชั้นสอง ชายซึ่งเป็นแขกผู้มาเยือนจึงได้เริ่มกล่าวทักทาย


    "ไง แดร์เรน"


    ผู้เป็นเจ้าของชื่อชะงักฝีเท้าลงเล็กน้อยเมื่อรู้ว่าใครคือแขกคนนั้น ใบหน้าของเขาเรียบนิ่ง และน้ำเสียงเรียบนิ่งยิ่งกว่า


    "ข้าไม่มีธุระอะไรอะไรจะคุยกับท่าน" พ่อมดหนุ่มว่า ก่อนจะหันไปหาเด็กชายที่กำลังจับบานประตูบ้านค้างไว้ "ปิดประตูเสียโจเอล ข้าไม่รับแขกที่ไม่ได้นัดมาก่อน"


    "ไม่เอาน่า"


    ผู้มาเยือนเอ่ยก่อนเอื้อมมือมาผลักประตูไว้ โจเอลพยายามอย่างสุดความสามารถของเขาในออกแรงการดันให้ประตูนั้นปิดตามคำสั่งของแดร์เรน แต่แรงของเด็กชายหรือจะสู้แรงของคนที่ตัวสูงใหญ่กว่าเยอะมากได้ ร่างเล็ก ๆ ของเด็กชายเคลื่อนถอยหลังไปพร้อมกับบานประตูที่เปิดออกกว้างกว่าเดิม และกว้างขึ้นอีกจนมากพอให้อีกฝ่ายก้าวเข้ามาในตัวบ้านได้สำเร็จ


    เด็กชายหันมองเจ้านายของตนด้วยสีหน้าจืดเจื่อน รู้สึกโกรธตัวเองที่อ่อนแอจนทำให้อีกฝ่ายต้องผิดหวัง


    ในยามนี้แค่คำสั่งง่าย ๆ อย่างปิดประตูบ้านเขายังทำไม่ได้เลย


    "ไม่เป็นไรโจเอล หากเขาอยากเข้ามานักก็ปล่อยให้เขาเข้ามา"


    พ่อมดหนุ่มว่า ก่อนจะเอ่ยคาถาแบบสั้นออกมา ฉับพลันใต้เท้าของผู้มาเยือนที่ไม่ได้รับการต้องรับก็บังเกิดเป็นวงเวทย์สีแดงเข้ม ก่อนที่มันจะแผ่ขยายออกจนครอบคลุมไปทั่วพื้นที่รอบกายนั้นอย่างรวดเร็ว


    "เวทย์ตรวน? " อีกฝ่ายเลิกคิ้วขึ้นเมื่อพบว่าเท้าทั้งสองของตนถูกตรึงไว้กับพื้นจนทำให้เขาไม่สามารถขยับเขยื้อนกายได้ "นี่เจ้ายังไม่หายโมโหข้าอีกหรือ เรื่องผ่านมาเกือบร้อยปีแล้วนะแดร์เรน"


    "ท่านมีธุระอะไรก็รีบพูดมาเถิด เจราล"


    เจราล เซธ คือชื่อของชายผู้มาเยือนคนนั้น โจเอลจดจำชื่อและใบหน้าดังกล่าวนั้นไว้ในฐานะของคนที่แดร์เรนไม่ชอบหน้า ขณะเดียวกันก็หมายมาดเอาไว้ว่าครั้งหน้าเขาจะไม่มีทางทำพลาดเปิดประตูต้อนรับชายคนนี้ให้เข้ามาในบ้านได้อีก


    "ข้าได้ข่าวจากจูเลียนว่าเจ้ารับเลี้ยงลูกมนุษย์" เจราลว่า พลางเหลือบตามองเด็กชายที่เป็นมนุษย์เพียงหนึ่งเดียวในบ้านหลังนี้ "นี่น่ะเหรอลูกมนุษย์ที่ว่านั่น น่าชังดีนี่"


    "เจ้าไปทำธุระของเจ้าเถอะโจเอล ส่วนแขกท่านนี้เดี๋ยวข้าส่งเอง" พ่อมดหนุ่มหันไปเอ่ยกับเด็กชาย ก่อนจะเอ่ยเร่งอีกครั้งเมื่อเห็นว่าเด็กชายเอาแต่ยืนนิ่ง "รีบไปสิ"


    เด็กชายก้มหน้าลงเพื่อรับคำสั่งแม้จะไม่เต็มใจเท่าไหร่ ก่อนจะค่อย ๆ เดินออกไปจากห้องโถง


    "จริง ๆ ให้มันอยู่ฟังด้วยก็ได้ เจ้าไม่เห็นต้องไล่เลย"


    "ท่านรีบพูดธุระของท่านมาเถิด ข้าไม่ได้มีเวลามากขนาดนั้น"


    "รีบเหลือเกินนะแดร์เรน ข้าไม่ได้มาเยี่ยมเจ้าตั้งนาน แสร้งทำเป็นต้อนรับกันหน่อยก็ไม่ได้เชียวหรือ"


    "ท่านหวังเยอะเกินไปแล้วเจราล" แดร์เรนเอ่ย "การที่ข้าข่มความโกรธที่มีต่อท่านไว้ได้ ไม่ได้หมายความว่าข้าจะลืม—หรือว่าให้อภัยท่าน"


    "ข้ารู้" เจราลว่า ก่อนจะคว้าเอาซองจดหมายสีครีมอ่อนออกมาจากกระเป๋าสะพายแล้วยื่นออกไปให้อีกฝ่าย "จดหมายเรียกตัวจากสมาคม"


    แดร์เรนเหลือบมองรอยเส้นสีทองที่ประทับลงบนครั่งสีแดงก่ำนั้น และเมื่อเห็นว่ามันคือตราประทับของสมาคมผู้วิเศษ เขาจึงเอื้อมมือมารับมันไปแล้วเปิดออกอ่าน


    คิ้วเรียวขมวดมุ่นเข้าหากันฝเมื่อเห็นข้อความด้านใน ก่อนที่ตัวจดหมายจะสลายเป็นผุยผงแล้วหายไปในอากาศเมื่อมันทำหน้าที่ส่งสาส์นของมันเสร็จเรียบร้อย


    "กำหนดเรียกตัวในอีกสองวันข้างหน้า แล้วท่านเพิ่งจะนำมันมาให้ข้าตอนนี้น่ะหรือ"


    "เจ้าจะมาโมโหใส่ข้าไม่ได้นะ" เจราลเอ่ย น้ำเสียงฟังดูนุ่มนวลขึ้นเล็กน้อย ไร้วี่แววกวนอารมณ์เหมือนก่อนหน้า "ในเมื่อเจ้าเป็นคนถอดตราเวทย์เคลื่อนย้ายของข้าออกไปเอง การต้องเดินเท้ามาจนถึงบ้านของเจ้าไม่ใช่เรื่องง่ายสักนิด เจ้าน่าจะรู้ดีนี่"


    "แต่ท่านไม่ใช่ผู้ส่งสาส์นของสมาคมเสียหน่อย ถ้าให้ผู้ส่งสาส์นเป็นคนมาส่ง มันก็คงจะถึงมือข้าเรียบร้อยนานแล้ว"


    "แต่หากข้าไม่นำสาส์นมาให้เจ้า ข้าก็จะไม่มีโอกาสได้เจอเจ้าเลย"


    "นั่นมันเป็นปัญหาของท่าน" แดร์เรนว่า "อย่าเอาความรู้สึกส่วนตัวมาปนกับงานโดยเด็ดขาด ท่านเป็นคนบอกข้าเอง ท่านน่าจะจำได้สิ"




    [tbc.]

    ________________________________________

    จอห์นนี่ ซอ - เจราล เซธ

    ยังไม่กลับจากตจว.ค่ะฮืออออ ; - ;)

    #วิธีดูแลลูกมนุษย์จด

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in