all about holinjqsr96_
DAY15 - immure
  • #Novelber2017 💘
    “ DAY15 - immure ”
    Couple : dongho x kuanlin
    #jayxfiction



    “รีบกลับจังวะ”
    “จะกลับไปเล่นกับกระต่ายน้อยว่ะ”
    “กับคนนี้จริงจังใช่ป่ะ”
    “แค่ยังไม่เบื่อเฉยๆ”
    “กูจะคอยดู”
    ฮวัง มินฮยอน เหยียดยิ้มเยาะที่มุมปาก ก่อนจะส่ายหน้าให้เพื่อนตัวเองอย่างขำขัน
    คัง แบคโฮ กำลังโกหก เป็นเพื่อนกันมาตั้งหลายปีทำไมจะดูไม่ออกว่าอีกฝ่ายคิดยังไง



    ถ้าไม่คิดจริงจัง ก็ต้องเอามาแบ่งเพื่อนป่ะวะ ?
    ดูเหมือนเสือตัวโตจะตกหลุมรักกระต่ายน้อยเสียแล้ว




    เสียงประตูห้องดังขึ้นท่ามกลางความมืด ดังพอที่จะปลุกคนบนเตียงให้ตื่นขึ้นจากฝันดี
    ท่ามกลางความมืดร่างหนาของเจ้าของห้องค่อยๆย่างกรายเข้ามาหาคนตัวเล็กที่นอนอยู่บนเตียง
    กระต่ายน้อยกระพริบตาถี่เพื่อปรับโฟกัส กว่าจะรู้ว่ากำลังจะถูกเสือตัวโตขย้ำก็สายเสียแล้ว




    วินาทีที่รู้สึกตัวและได้สติเป็นตอนเดียวกันที่กายกำยำทาบทับตัวลงมาบดเบียดกับกายขาวบาง
    กระถดตัวหนีตามสัญชาตญาณ เสียงโซ่ตรวนที่ข้อเท้าดังกระทบขอบเตียง ช่างเป็นเสียงที่น่ารำคาญ




    กระต่ายน้อยตกอยู่ใต้อาณัติของเสือร้ายอย่างจำยอม และในอีกไม่ช้านี้คงต้องถูกกินเป็นแน่
    แม้จะมืดมากแค่ไหน แต่สายตาที่เต็มไปด้วยแรงอารมณ์ของคนที่ทาบทับร่างเล็กๆของควานลินอยู่กลับส่องประกายในความมืด




    และคืนนี้กระต่ายน้อยควานลินก็ไม่รอดอีกเช่นเคย




    “ทำตัวน่ารักๆเดี๋ยวจะปลดโซ่ให้”
    ศรีษะเล็กๆพยักหน้าตอบทันที การทำตัวน่ารักๆเป็นสิ่งที่ควานลินต้องทำ ทำเพื่ออิสระภาพ
    แม้จะเป็นอิสรภาพจอมปลอมก็ตาม แต่แค่นิดเดียวก็ยังดีกว่าไม่ได้เลย




    เสื้อผ้าที่เคยคลุมกายขาวบัดนี้กลับหลุดรุ่ย เสื้อยืดขาวบางถูกเลิกขึ้นไปกองอยู่บนอกสวย
    กางเกงขาสั้นสีดำพร้อมอันเดอร์แวร์ถูกรูดลงมากองอยู่ที่ปลายเท้าเล็ก
    ร่างกายขาวผ่องของกระต่ายน้อยปรากฏอยู่เบื้องหน้าของเสือร้ายตัวโต
    อดไม่ได้ที่จะแลบเลียริมฝีปากแห้งผากของตน เพราะควานลินน่ากินมากเหลือเกิน




    คัง แบคโฮ ไม่มีวันเบื่อร่างกายสวยงามนี้
    อย่างน้อยก็ไม่ใช่เร็วๆนี้แน่นอน
    แม้จะผ่านมาหนึ่งปีแล้วก็ตาม
    ใครต่อใครถึงได้ชอบแซ็วว่าเสือแบคโฮถูกกระต่ายน้อยถอดเขี้ยวถอดเล็บเสียแล้ว




    ไม่จริง
    ควานลินก็แค่ของเล่นที่เขาบังเอิญติดใจ
    แต่ติดใจนานไปหน่อยก็แค่นั้น
    ติดใจนานถึงหนึ่งปี จนต้องนี้ก็ยังไม่ปล่อยควานลินไป




    คัง แบคโฮ เก่งทุกเรื่อง แต่ไม่ใช่กับเรื่องของหัวใจ
    ทุกคนดูออกว่าแบคโฮรู้สึกยังไงกับเจ้ากระต่ายตัวน้อยนี้
    แต่ดูเหมือนเจ้าตัวจะไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่าตนรู้สึกยังไง




    “เอาโซ่ออกให้ก่อนได้มั้ย..ครับ”
    “อ้อนสิ”
    กลีบปากบางประทับลงอวัยวะเดียวกันของอีกฝ่าย เป็นฝ่ายหยอกเย้าในช่วงต้น แต่กลับเปลี่ยนเป็นฝ่ายตามเพราะประสบการณ์ที่มากกว่าของคนตรงหน้า
    ดวงตาใสช้อนมองแบคโฮอย่างออดอ้อน และไม่นานโซ่ตรวนที่ถูกล็อคไว้กับข้อเท้าสวยก็ลงไปนอนกองอยู่กับพื้นห้อง




    เสื้อผ้าถูกปลดเปลื้องออกไปหมดแล้ว ขาเรียวถูกแยกออกจากกัน แล้วแทรกตัวเองลงไปอยู่ตรงกลาง
    ยอดอกสีสวยถูกลิ้นร้อนชื้นแฉะแลบเลียครั้งแล้วครั้งเล่า อดไม่ได้ที่เผลอทำรอย และเผลอกัดเพื่อหยอกล้อ
    “ อ๊า อ—อย่ากัด อึก “
    “ชอบล่ะสิ”



    ขาเรียวทั้งสองข้างถูกนำมาเกี่ยวกับเอวแกร่ง สัมผัสเย็นวาบของเจลที่ช่องทางด้านหลังทำเอากระต่ายน้อยสะดุ้งตัวโยน
    เสือตัวโตอย่างแบคโฮพร้อมแล้วที่จะมอบสัมผัสให้กับกระต่ายน้อยตัวเล็กตรงหน้า



    และเขาจะไม่รอช้าอีกต่อไป



    ช่องทางอ่อนนุ่มบีบรัดตัวตนของเขาอย่างบ้าคลั่ง จนต้องระบายความเสียวซ่านผ่านเสียงคำรามในลำคอ
    “อืมม แน่น”
    “อ๊า ลึก — มันลึก”
    เสียงครางหวานกระตุ้นอารมณ์ของเสือตัวโตได้อย่างดี สะโพกสอบขยับเข้าออกกายบางอย่างเร่งรีบ



    เสียงหัวเตียงกระทบกับผนังเสียงดังไม่ต่างอะไรจากเสียงเนื้อกระทบเนื้อที่ดังอยู่ตอนนี้
    ร่างบางไถลไปกับเตียงตามแรงขยับที่คนตัวโตกระแทกกระทั้นลงมา มันทั้งจุก แต่ก็สร้างความเสียวซ่านเป็นอย่างมาก
    “คุณแบค ลินเสียว ฮึก อ๊า”
    “บอกกี่ครั้งแล้วว่าไม่ให้เรียกแบบนี้”
    ร่างหนาจงใจกระแทกเน้นย้ำไปในจุดที่ไวต่อความรู้สึกของกระต่ายน้อยตรงหน้าและหยุดขยับทันที
    และเป็นไปตามคาด ช่องทางอ่อนนุ่มยังคงบีบรัดกายเขาอย่างบ้าคลั่ง ตามมาด้วยร่างบางที่ดิ้นทรมานเพราะยังไม่ได้รับการปลดปล่อย
    “ยังไม่เสร็จ อึก—”
    “ฉันก็ยัง”
    “พี่แบค ฮึก ขยับ อ..อ๊า!”





    ‘พี่แบค’ คือคำที่คังแบคโฮให้กระต่ายน้อยควานลินใช้เรียกเขาในยามที่มีสัมพันธ์ทางกายกัน






    เมื่อได้ยินอย่างที่ต้องการ ไม่จำเป็นต้องรีรออะไรอีกต่อไป ไม่ใช่แค่ควานลินที่ยังไม่เสร็จ เขาเองก็ด้วย
    เสียงครางหวานร้องดังลั่นห้องยามที่เสือตัวโตจงใจกระแทกเน้นย้ำไปยังจุดที่ไวต่อความรู้สึก
    ตาคู่สวยเอ่อล้นไปด้วยน้ำตาที่มาจากแรงปรารถนา สะโพกสอบขยับเข้าออกแรงขึ้นเรื่อยๆ มืออีกข้างปรนเปรอแกนกายเล็กที่ชูชันไม่หยุด



    กึก กึก



    เสียงหัวเตียงกระทบผนังดังกว่าเดิมเมื่อคังแบคโฮเคลื่อนกายเร็วและแรงขึ้น




    “ อืมม ควานลิน “
    “พี่แบค อ๊าาาาา!”
    เสียงครางสุขสมของคนทั้งคู่ดังขึ้นเรื่อยๆ และในที่สุดกายบางก็กระตุกเกร็งพร้อมกับปลดปล่อยความอุ่นซ่านออกมาจนเลอะไปหมด
    เช่นเดียวกับแบคโฮที่ปลดปล่อยความต้องการทุกหยาดหยดเข้าไปในช่องทางอ่อนนุ่มนั้น
    เยอะมากจนล้นออกมา เมื่อถอนกายออกจากช่องทางนั้น น้ำสีขาวขุ่นไหลย้อนกลับออกมาอย่างไม่ขาดสาย





    เสียงหอบหายใจแรงพร้อมใบหน้าเปื้อนเหงื่อของควานลินทำเอาเสือตัวโตอย่างแบคโฮเอ็นดู
    อดไม่ได้เลยจริงๆ ในที่สุดก็ก้มลงไปจูบหนักๆที่ขมับของกระต่ายตัวน้อยที่นอนเหนื่อยหอบเพราะกิจกรรมเข้าจังหวะเมื่อสักครู่



    “พี่แบคครับ”
    “อือ”
    “อย่าเพิ่งเบื่อลินนะ”




    ควานลินพลิกตัวขึ้นมานอนทับร่างหนาของแบคโฮ ค่อยๆกดช่องทางแดงช้ำลงมา ในที่สุดช่องทางอ่อนนุ่มก็กลืนกินกายแกร่งนั้นจนสุดความยาว
    “ลินน่ะ อ๊ะ ลิน ... อื้อ”
    “กระต่ายน้อยจะพูดอะไร”
    กายบางขยับขึ้นลงตามอารมณ์ของตัวเอง ดวงหน้าหวานเชิดขึ้นเพราะความเสียวซ่าน
    จนใต้ร่างขยับสะโพกกระแทกสวนเข้าไปพอดีกับจังหวะที่ควานลินกดสะโพกลงมา เสียงครางหวานดังก้องไปทั่วบริเวณ
    “ อ๊า ! ลึก ฮือ “
    “จะพูดอะไร”
    “แฮ่กๆ ลินรักพี่แบค”




    แค่คำว่า ‘รัก’ จากกระต่ายน้อยที่ได้ชื่อว่าเป็นของเล่น ส่งผลทำให้หัวใจที่เคยด้านชากระตุกวูบขึ้นมาทันที
    ก่อนที่จะเริ่มเต้นเร็วและแรงอย่างไม่เป็นจังหวะ




    “ รัก รักพี่แบค อื้อ “
    “ช้าหน่อยกระต่า— อื้อ”
    ปากหนาถูกบดจูบลงมาจากคนบนร่าง สะโพกมนขยับหนักหน่วงพร้อมพร่ำบอกประโยคซ้ำๆเดิมๆออกมาเรื่อยๆ




    “รัก ฮึก รักพี่แบค อ๊า!”
    “ฉันจะไม่ทนแล้วนะ”
    ร่างบางถูกพลิกลงไปดังเดิม สะโพกหนาสาวเข้าออกเร็วและแรง และสุดท้ายกายแกร่งก็กระตุกเกร็งพร้อมๆกับกระต่ายน้อยที่รองรับอารมณ์เขามาตลอด



    ช่างเป็นค่ำคืนที่ดีสำหรับเสืออย่างแบคโฮจริงๆ
    ไม่ใช่เพราะความสัมพันธ์ทางกาย
    แต่เป็นประโยคนั้นของกระต่ายน้อยต่างหาก
    ... รัก




    ควานลินนอนซุกอกแกร่งของแบคโฮทั้งคืน แสงอาทิตย์สาดส่องเข้ามาในห้อง ปลุกให้คนโตกว่าตื่น
    สะบัดไล่ความง่วงได้ไม่นานประตูห้องนอนก็ถูกเปิดออกโดยเพื่อนสนิท




    “ แบคโฮมึง...”
    ฮวัง มินฮยอน ยืนตาค้างเมื่อเห็นกายขาวบางของกระต่ายน้อยที่แบคโฮมันชอบหนักหนาเต็มไปด้วยรอยจูบ




    “ปิดตามึงเดี๋ยวนี้”
    ตาเขียวปั้ดใส่เพื่อนพร้อมดึงผ้าห่มมาคลุมกายของควานลินจนเหลือแต่ศรีษะ แต่ยังไม่คลายอ้อมกอดออกจากร่างบาง
    “ไหนบอกแค่เล่นๆวะ”
    “ก็เล่นๆป่ะ”




    มินฮยอน คิดอะไรออกแล้ว
    คนปากแข็งอย่างแบคโฮต้องเล่นแบบนี้




    “มึงออกไปได้ป่ะแบค”
    “ทำไม”
    “กูอยากเล่นกับกระต่ายน้อยของมึง ดูซิว่าจะเด็ดจริงไหม”
    ท่าทางของมินฮยอนดูจริงจังกว่าที่เคยเป็น
    จนแบคโฮเริ่มหวั่นๆว่าที่เพื่อนรักกำลังพูดจะเป็นจริง



    “ไม่ได้!” โวยวายใส่เพื่อนจนคนในอ้อมกอดเริ่มขยับตัว แต่ยังไม่ตื่น
    “หวง?”
    “เออใช่ กูหวง” เปล่าประโยชน์ที่จะโกหกแล้วไม่อย่างนั้นกระต่ายน้อยของเขาต้องถูกแย่งไปแน่
    “มึงรักเขา?”
    “กูคิดว่าใช่”
    “รู้ใจตัวเองซะทีนะแบคโฮ”




    ฮวัง มินฮยอน กระตุกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์แล้วเดินออกไปทันที
    เสียงสบถไล่ตามหลังมา แต่มินฮยอนไม่สนใจ
    ก็ดีแล้วที่เพื่อนเขารู้ใจตัวเอง ไม่อย่างนั้นอาจจะต้องเสียควานลินไปสักวันหนึ่ง




    “พี่แบค เมื่อกี้พูดว่าอะไรเหรอ”
    ควานลินตื่นนานแล้ว นานมากพอที่จะรับรู้บทสนทนาทั้งหมดที่เกิดขึ้น





    “กระต่ายน้อยตื่นตั้งแต่เมื่อไร?”
    “จะตอบคำถามลินไหมพี่แบค”
    “ฉันต้องตอบด้วยรึไง”
    “แล้วแต่คุณเลยครับ”
    กายบางผละออกจากอ้อมกอดทันที แต่ไม่ช้าคังดงโฮก็กระชากร่างเล็กให้ปลิวมาติดอกแกร่งอีกครั้ง




    ริมฝีปากหยักทาบทับลงไปยังปากสีสด มีแต่ความอ่อนโยนที่มอบให้ไป ความอ่อนโยนที่ควานลินไม่เคยได้รับมาก่อน ไม่นานก็ถอนริมฝีปากออกมาอย่างเสียดาย
    “นี่คือคำตอบของฉัน กระต่ายน้อย”
    “ฮึก คุณแบค...”
    “เรียกพี่แบคเหมือนเมื่อคืนสิ”
    “พ—พี่แบค”




    ไม่มีโซ่ตรวน ไม่มีการบังคับขืนใจ
    ไม่มีการกักขังหน่วงเหนียวอีกต่อไป




    เพราะหลังจากนี้จะมีแต่ความเต็มใจของคนทั้งคู่



Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in