จากนิสิต...สู่ชีวิตมหาลัย(เหมืองแร่)mitchellx
จากนิสิต...สู่ชีวิตมหาลัย( เหมืองแร่ )
  • โดย มิทเชล เซียะ

              จากเรื่องราวในนวนิยายชื่อดัง "เหมืองแร่" ของ อาจินต์ ปัญจพรรค์ ผู้รังสรรค์ผลงานบอกเล่าประสบการณ์ชีวิตหลังจากที่ถูกรีไทร์จากคณะวิศวกรรมศาสตร์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย อาจินต์ได้หอบเอาชีวิตที่เหน็ดเหนื่อยปนผิดหวังเข้ามาสู่พื้นที่ตำบลตะกั่วทุ่ง จังหวัดพังงา เพื่อสมัครเข้าทำงานในเหมืองแร่ตามที่พ่อของตนได้สั่งเอาไว้


    Addmission...กับนายฝรั่ง

             คิดว่าการจะเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยต้องทำอะไรเป็นอย่างแรก...ใช่ครับ สอบเข้านั่นเอง และนี่คือการสอบเข้าของนายอาจินต์ครับ  "เด็กนักเรียนมหาวิทยาลัย...ทำงานเป็นกรรมกรได้ไหม?" เสียงตะเบ็งถามที่ชัดเจนดุดันของนายฝรั่งถามอาจินต์ " I do..." อาจินต์ตอบ นายฝรั่งผุดลุกขึ้นยื่นมือมาจับมือต้อนรับอาจินต์ "ฉันชอบคนทำงาน เธอชอบทำงาน ฉันชอบเธอ ! " สิ้นการกล่าวต้อนรับอาจินต์ถามอย่างลังเลว่า "ผมได้งานแล้วเหรอครับ?" นายฝัร่งจึงตอบกลับไปว่า "เป็นกรรมกรนะ!!!" อาจินต์พยักหน้ารับก่อนจะมีคนเหมืองมาพาไปแนะนำสถานที่ภายในเหมือง



    เรือขุด...ชีวิตที่ลิขิตด้วยสินแร่

                 หนังเรื่องนี้ฉายให้เห็นภาพการทำงานในเหมืองดีบุกที่มีการขุด ล้าง คัดแยกแร่กันทั้งวันทั้งคืนบนเรือขุดโดยที่แต่ละคนจะมีหน้าที่แบ่งแยกกันชัดเจน บ้างเป็นช่างเครื่องไอน้ำ ช่างเชื่อม ช่างฟิต(ช่างเครื่องกล) หรือคนคัดแยกแร่ เมื่ออาจินต์เข้ามาก็ได้รับรู้ถึงบรรยากาศการทำงานของคนเหมืองที่ไม่ช่างต่างกับภาพฝันในการเป็นนายช่างจากพระนครของขาเสียเหลือเกิน เริ่มจากการคัดแยกแร่ ไปจนถึงเป็นคนทำถังขยะให้กับเรือขุด ปีหนึ่งของมหาลัย' แห่งนี้ไม่ได้ใจดีกับเขาเท่าใดนัก น้องใหม่...งานใหม่....มีอะไรต้องเรียนรู้อีกเยอะ


    พี่จอนนายเรือ พี่ก้องช่างฟิต พี่เหว่งช่างเชื่อม...สามทหารเสือแห่งเรือขุด

                    ในมหาลัยก็ต้องมีรุ่นพี่ตัวเด็ดๆของคณะเช่นเดียวกันกับบนเรือขุดนั่นแหละครับ...ชีวิตบนเรือดำเนินไปโดยมีนายงานคือพี่จอน นายงานผู้เอาจริงเป็นคนคุมงานแทบจะทุกอย่างบนเรือขุดลำนี้ แกพูดได้ทุกภาษาที่คนงานเหมืองแห่งนี้จะพูดกัน ทั้งภาษาใต้ ภาษาจีน ภาษามลายู และภาษาอังกฤษ ด้วยความที่มีนิสัยห่าม เอาจริงเอาจัง และมีความใจถึงพึ่งได้ทำให้ทุกคนต่างยำเกรงในตัวของพี่จอน เมื่อประกอบรวมกันกับพี่ก้องและพี่เหว่งนายช่างคู่ใจทั้งสองของพี่จอนก็จะสามารถดำเนินงานบนเรือขุดไปได้อย่างมีประสิทธิภาพ แต่นิสัยของพี่ๆ พวกนี้ถ้าไม่นับสีหน้าที่เอาจริงตลอดเวลา ก็ถือว่มีความขี้เล่นอยู่ไม่น้อยีเดียว พวกเขามักจะแกล้งคนบนเรือขุดอยู่บ่อยๆ หนล่าสุดก็เห็นจะเป็นตอนเอาบุหรี่ไปวางใส่โสร่งของนายเดียวคนแยกแร่จนมันโจนลงน้ำไปด้วยความตกใจเสียอย่างนั้น


    แม้คะแนนวิชางานเหมืองจะทำได้ไม่ดีเท่าไหร่...แต่ความเหงาในใจทำงานได้ดีซะงั้น

                       เป็นธรรมดาที่นักเรียนคนเหมืองที่ถึงแม้จะทำงานอย่างหนักตลอดเวลา แต่ก็อดไม่ได้ที่เวลาพักจะต้องมานั่งคิดถึงหญิงที่รักของอาจินต์ เวลานั้นอาจินต์ทำได้เพียงแค่ไปนอนแช่ลำห้วยแล้วเอารูปของแฟนสาวมาดูแก้เหงา สิ่งเดียวที่ทำได้คือรอจดหมายที่จะส่งมาถึงตัวเขา ทุกวันตอนเที่ยงอาจินต์จะไปถามเสมียนออฟฟิสบอยว่ามีจดหมายมาถึงตนหรือไม่ เดือนแล้วเดือนเล่า...จนอาจินต์เองเริ่มจะหมดความหวัง แต่อย่างไรก็ตามหญิงที่เป็นที่รักก็ยังเป็นเป้าหมายที่อาจินต์ตั้งใจว่าจะทำงานเก็บเงินเพื่อไปขอสาวเจ้าแต่งงาน อาจินต์ถึงกับชอบเอ่ยปากบ่อยคราวว่า "...ในเหมืองแร่นี้ ความเหงามันทำได้ดีเป็นพิเศษเลยนะ"

    (ติดตามตอนต่อไป เร็วๆนี้...)

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in