บันทึกของหมูเน่าyangmeso
เขาถามไม่ใช่เรื่องผิด ผิดที่เราตอบไม่ได้
  • นึกหวนไปวันวานสมัยยังวัยละอ่อน ...

    บรรยากาศร้อนๆในห้องเรียนที่ประกอบกับเสียงของคุณครูที่สอนเจื้อยแจ้วไม่มีหยุดพัก ทั้งเข้าใจบ้าง ไม่เข้าใจบ้าง แต่ในใจกลับจดจ่อเพียง ' เมื่อไหร่จะหมดคาบสักทีล่ะเนี่ย ' (อย่าเอาแบบอย่างนะเด็กๆ)
    พอถึงช่วงท้ายคาบก็จะมีคำพูดที่ได้ยินจนคุ้นหูว่า " มีใครไม่เข้าใจตรงไหนมั้ย ? "

    เอาล่ะสิ ...
    จะบอกว่าไม่เข้าใจทั้งหมดก็กลัวคุณครูจะหาว่าพูดจากวนโอ้ยครูหรือไร
    ครั้นจะถามขึ้นมาบรรยากาศในห้องก็เงียบสนิทราวกับกำลังมีใครท่องมนต์สะกดว่า 'เอ็งอย่ายกมือนะโว้ย  ครูจะได้รีบปล่อยสักที' (นั่นเสียงในใจคนอื่นหรือตัวเอง โธ่)

    ไม่แน่ใจว่าทำไมเราเลือกที่จะไม่ถาม
    เพราะเคยถามไปแล้วก็งงอยู่ดี (รับโง่เอง วอนอย่าด่าเยอะ เพราะโง่ไปแล้ว)
    เพราะเคยถามไปแล้วได้คำตอบกลับมาว่า " เธอไม่ฟังที่ฉันสอนไปหรือไง " หรือไม่ก็ " ล้านคนถามเหมือนกัน ฉันก็ต้องตอบล้านครั้งงั้นซี "  แต่จะให้หันไปถามเพื่อนมันก็ไม่สาแก่ใจอิช้อยเจ้าค่ะ

    เอาเป็นว่าพับเก็บไว้ในส่วนลึกสุดใจ(?)ต่อไปแล้วกัน 
    โง่ยาวเลยทีนี้ ... #เดี๋ยวๆ


    .......................................................................................
    จนวันนี้ความสงสัยในอดีตถูกใครบางคนขุดขึ้นมาโดยไม่ทันตั้งตัว ทั้งที่เราเองก็ลืมมันไปแล้วด้วยซ้ำ 
    อาจารย์ : ทำไมลบคูณลบถึงได้บวก ?
    นศ : ...

    เอาล่ะสิ นึกย้อนไปก็ได้ยินเพียงเสียงแผ่วเบาในความทรงจำว่า " จำๆไปเถอะ "
    อาจารย์ : เธอจะตอบเด็กยังไง คิดสิ ต้องมีเด็กสักคนแหละที่ถามขึ้นมาแน่นอน จะบอกว่าครูเองก็จำๆมางั้นรึ ?
    .เอามือทาบอก.นึกอัศจรรย์ใจ ราวกับอาจารย์ได้ยินเสียงในหัวของเรา
    นศ  :  ...
    อาจารย์ : เด็กเขาถามไม่ใช่เรื่องผิด ผิดที่เราตอบไม่ได้ต่างหากล่ะ จริงอยู่ว่าเราไม่มีทางเป็นคนที่รู้ไปซะทุกเรื่อง แต่ในบางเรื่องเราก็ควรที่จะรู้ อย่างเรื่องง่ายๆใกล้ๆตัวที่เรียนมาตั้งแต่มัธยม 

    ฟังแล้วก็ได้แต่ปรารภกับตัวเองว่า เมื่อไหร่ที่ชีวิตปราศจากความพยายาม ความกระตือรือร้นที่จะทำหน้าที่ตัวเองให้ดีที่สุด อาจจะไม่ใช่แค่เราคนเดียวที่พัง...


เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in