รวมเรื่องกุดYimp Praneet Charuphan-ngam
เรื่องกุด 005
  • อยู่ๆฉันก็นึกอยากสูบบุหรี่

    ฉันไม่ได้ติดบุหรี่เข้าข่ายเป็น 'คนสูบ'ในชีวิตประจำวัน
    หากจะหยิบมันขึ้นมาสูบสักครั้ง ก็ค่อนข้างเป็นความรู้สึกพิเศษ
    แต่ไม่ใช่ความพิเศษในแง่ดีหรอก

    มันเริ่มจากการเห็นเพื่อนสูบใน 'วงเล่า'
    ฉันไม่ได้สะกดคำว่า เหล้า ผิดหรอกนะ
    เพราะเหล้าไม่ใช่ปัจจัยหลักเลย เรานัดพบตั้งวงกันเป็นสิบคน

    บางคนเล่าเรื่องแกล้มเหล้า
    บางคนเล่าเรื่องแกล้มเฟรนช์ฟรายส์
    และบางคนเล่าเรื่องแกล้มบุหรี่
    เราต่างผลัดกันถามตอบถึงชีวิตหลังเรียนจบมา

    จุดยืน.. เส้นทางที่ผ่านพ้น.. และระยะห่างจากความฝัน..

    เรามาอยู่ในวงนั้นเพื่อแบ่งปันเรื่องราว
    หรือบางทีก็เพื่อจะรู้ว่าเราไม่ได้จะเป็นบ้ากับโลกนี้เพียงลำพัง

    แล้ว Marlboro กล่องเล็กๆสีขาว ก็ถูกส่งต่อมาถึงฉัน
    กลิ่นมิ้นท์ของมันหอมชะมัด อยู่ๆฉันก็รู้สึกเป็นมิตรกับมัน
    ฉันบรรจงหยิบออกมาหนึ่งมวน คาบใส่ปาก และยื่นหน้าให้เพื่อนจุดไฟให้อย่างที่มักเห็นในหนัง
    ควันขาวถูกสูดเข้าเต็มปอด ก่อนจะพ่นออกมาเป็นสาย

    "เฮ้ย มึงสูบครั้งแรกก็เป็นเลยนี่หว่า ไม่สำลักด้วย" เพื่อนทัก

    ฉันพ่นควันขาวใส่หน้าเพื่อนแทนคำตอบ
    อยู่ๆก็รู้สึกมั่นใจจะสูบ เหมือนได้ค้นพบความสามารถพิเศษ

    หลังจากวันนั้น บุหรี่ก็เข้ามาสานสัมพันธ์กับห้วงเวลาที่ฉันมีเรื่องมากมายท่วมท้นอยากจะเล่า

    เมื่อเช้า ฉันตื่นขึ้นมาพบว่าฉันเขียนงานไม่ได้เลยแม้แต่บรทัด
    เหมือนไม่มีตัวอักษรใดสามารถบรรยายความคิดของฉันได้ ทั้งที่ฉันได้ชื่อว่าเป็นนักเขียน

    ฉันเดินไปเปิดตู้ยา หยิบบุหรี่ออกมาจุดสูบโดยไม่คิดอะไร

    "เหี้ย.." ฉันแปลกใจกับภาพตัวเองที่ได้เห็นฉันผ่านกระจกเงาของตู้ยา

    มันไม่ได้เท่ๆคูลๆเหมือนที่เห็นในหนังเรื่องไหน
    และฉันเกลียดยัยบ้านี่จนอยากข่วนหน้าสักหน

    "มึงดูป่วยมาก ป่วยจิตเอามากๆ
    ยาสูบแม่งเป็นยาของมึงตั้งแต่เมื่อไหร่วะ?" ฉันถามตัวเอง ความคับข้องใจบีบรัดลำคอจนเอ่อล้นด้วยน้ำตา

    แต่ให้ตายสิ.. ฉันนึกออกแล้วว่าอยากเขียนอะไร
    ฉันคงรอฟังคำตอบของยัยบ้าในกระจกเงานั้นไม่ไหว
    ฉันดับบุหรี่ แล้วปล่อยให้น้ำตาแห้งไปเองขณะเขียนงาน.

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in