#wirunfica week before valentine
Just Sleep (UshiOi / Haikyuu)
  • Drabble UshiOi

    Just Sleep.


    ไม่บ่อยนักที่โออิคาวะจะไปนอนค้างบ้านคนอื่น ยกเว้นบ้านอิวะจังที่เขาเข้าออกจนแทบจะถวายตัวเป็นลูกชายอีกคนของคุณและคุณนายอิวาอิสึมิ ทว่าตั้งแต่ได้รู้จักกับคน ๆ หนึ่ง โออิคาวะก็คิดว่าการไปนอนค้างห้องคนอื่นไม่ใช่เรื่องแย่นัก

    ยิ่งถ้าเป็นคนที่พร้อมจะเป็นที่รองมือรองเท้าให้เราด้วยแล้ว…

    “อุชิวากะจัง อยากกินไอติม หยิบให้หน่อย”

    “อุชิวากะจัง มีเกมไหม อยากเล่นอะ”

    “อุชิวากะจัง อันนี้ฉันขอนะ”

    “อุชิวากะจัง…”

    “อุชิวากะจัง…”

    โออิคาวะไม่เคยคิดว่าชื่อของอีกฝ่ายจะไพเราะน่าเรียกขานอะไรขนาดนี้จนตอนที่เขาพบว่า ชื่อนี้นำอะไรดี ๆ ในชีวิตมาให้เขามากมายนี่แหละ

    เอาที่เห็นชัด ๆ ตอนนี้เลยก็ซากไม้ไอติมกับขนมตรงหน้า

    หลังจากจัดการอาหารตามสั่ง (?) เรียบร้อย โออิคาวะก็ชิงไปกระโดดกลิ้งเล่นอยู่บนเตียงใหญ่ของเจ้าของห้อง เขามาห้องนี้บ่อยพอสมควรนับตั้งแต่เริ่มสนิทกับอุชิจิมะ แต่นี่จะเป็นครั้งแรกที่เขามานอนค้างอย่างจริงจัง

    ส่วนเหตุผลน่ะเหรอ

    “ทำไม ฉันมาไม่ได้เหรอ? ก็แค่อยากมา”

    ตามนั้นแหละ

    บางทีโออิคาวะก็รู้สึกว่าตัวเองช่างเอาแต่ใจเหลือเกิน โดยเฉพาะต่อหน้าอุชิจิมะที่นิ่งเป็นรูปปั้น และไม่ตอบสนองต่อคำเรียกร้องอะไรของเขานอกจาก… ทำตามเงียบ ๆ และยิ้มนิด ๆ ที่มุมปากเหมือนเป็นเรื่องสนุก

    ถ้าสนุกนักเขาก็จะสนองให้

    โออิคาวะนอนกลิ้งไปมาอยู่พักหนึ่งจนรู้สึกว่ามีมอง จึงได้หยุดและเอี้ยวตัวหันกลับไป ก็พบเจ้าของห้องที่อาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อยแล้วยืนอยู่ข้างเตียง

    “จะนอนเตียงเหรอ?”

    ถามซื่อ ๆ

    “ใช่ นายนอนโซฟาไปเลย ฉันจะนอนเตียง”

    นี่ก็ตอบแบบไร้ความเกรงใจ

    ที่โออิคาวะคาดไว้ ยังไงอุชิจิมะก็ต้องยอมอยู่แล้ว แต่เหมือนจะผิดคาดไปนิด

    เพราะทันทีที่เขาตอบอีกฝ่าย อุชิจิมะก็โน้มตัวลงมาหาเขาจนหน้าแทบชิด แล้วตอบเสียงเบาอยู่ใกล้ใบหู

    “ไม่ ฉันจะนอนเตียง”

    “…”

    เดี๋ยวสิ มันไม่ควรเป็นแบบนี้สิ

    ขณะกำลังตกใจ อุชิจิมะก็ใช้จังหวะนี้เดินไปปิดไฟแล้วอาศัยความเคยชินเดินฝ่าความมืดมาทิ้งตัวลงข้างเขาที่นอนอยู่ก่อน โออิคาวะถดตัวไปอีกฟากแทบตกเตียง แล้วอีกฝ่ายก็ทำเรื่องที่ทำเอาเขาพูดไม่ออกอีกรอบ

    “นอนเฉย ๆ”

    คือการเอื้อมมือมารั้งเอวเขาไว้ให้ขยับไปนอนใกล้ ๆ ก่อนจะหลับไปหน้าตาเฉย

    โออิคาวะอึ้ง

    “เฮ่… ไม่เอา ฉันนอนโซฟาก็ได้…”

    “นอนไปเถอะ”

    อีกฝ่ายพึมพำกลับมา และปิดโอกาสทุกอย่างด้วยการรั้งเขาไปใกล้กว่าเดิมจนโออิคาวะแทบจมอกกว้าง

    “…”

    นอนเหรอ…

    นอนเฉย ๆ ใช่ไหม…

    ก็ได้

    นอนก็นอน…

    คนดื้อสุดท้ายก็หลับหูหลับตานอน ๆ ไปด้วยหวังว่ายังไงเดี๋ยวพรุ่งนี้ก็เช้า ทำเป็นเมินเสียงหัวใจ เสียงลมหายใจ และสัมผัสเบา ๆ บนศีรษะของตนเอง

    จะนอนก็นอนสิวะ

    นอนไปเลย!

    โออิคาวะบ่นอยู่ในใจ


    FIN

Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in