เศษเสี้ยวหนึ่งในความทรงจำ180.419.96
ในวันที่ฉันตัดสินใจ...
  • ในสัปดาห์ที่นี้ มีเรื่องราวมากมายเกิดขึ้น ส่วนใหญ่จะเป็นเรื่องเครียดซะมากกว่า ซึ่งสุดท้ายแล้วเราก็ผ่านพ้นสัปดาห์นี้มาได้ เราเรียกมันว่า 'สัปดาห์นรก' เราบอกติดตลกกับเพื่อนร่วมงานคนนึงว่า ถ้าหากเราผ่านสัปดาห์นรกนี้ไปได้ เรากจะไปเจอ 'สัปดาห์นรกกว่า' หลังจากนี้ (ฮา) ตอนที่เราพูดประโยคนั้นออกไป เพื่อนก็หัวเราะไปพร้อมกับเรา แต่มันเป็นการหัวเราะที่เหมือนจะเป็นตลกร้ายมากกว่า ด้วยเพราะ เราต่างรู้ดีว่าหลังจากสัปดาห์ที่หยุดพักนี้ จะ 'เกิดอะไรขึ้น'

    ในวันพฤหัสบดีที่ผ่านมา เราตัดสินใจเดินไปบอกพี่หัวหน้าว่าเราตัดสินใจ 'ล า อ อ ก' พี่เขาค่อนข้างตกใจและเสียดาย แต่พี่เขาไม่ขัดข้องเพราะ 'พี่เข้าใจ ถึงแม้ว่าพี่จะเสียดายมากก็ตาม เพราะน้องน่ารัก' คำพูดนี้ของพี่หัวหน้าทำให้เรายิ้มออกมา มันเหมือนเป็นรอยยิ้มที่เรายิ้มออกมาด้วยความโล่งใจ อาจเพราะก่อนหน้านี้เรากังวลต่าง ๆ ในหลาย ๆ เรื่อง

    หลังจากนั้นพี่หัวหน้าก็บอกเราว่าต้องทำอะไร ยังไงบ้าง และให้เราไปพบกับฝ่ายบุคคล... เราลงมายังห้องฝ่ายบุคคล และเข้าไปเพื่อบอกจุดประสงค์ในการมาของเราครั้งนี้... แต่สิ่งที่ทำให้เราเสียความรู้สึกมาก ๆ คือ ฝ่ายบุคคลระเบิดลงใส่เรา เราไม่ทราบนะว่าคุณไปเจอเรื่องอะไรมาก่อนหน้า แต่เราอยากให้คุณคิดว่า เราไม่ทราบเรื่องที่คุณเจอ ไม่รู้ว่าหนักหรือเบาขนาดไหน แต่สิ่งสำคัญที่คุณควรจะมี คือ มารยาทและการสงวนท่าที่คำพูดคำจาของคุณ แต่ก็ช่างเถอะ เขาจะมีเรื่องเครียดเยอะเหมือนกันล่ะมั้ง...

    มีเรื่องที่ทำให้เราประหลาดใจอีกอย่างคือ ในวันศุกร์ เราทราบมาว่าพี่อีกคนตัดสินใจลาออกเหมือนกับเรา เลยมานั่งแซวกันว่า 'แต่ละคนคือเงียบมาก มารู้อีกทีคือตอนออกเลย (ฮา)' เอาเป็นว่าหลังจากนี้เราจะมีเวลาทำที่นี่ต่ออีกไม่นาน ซึ่งเราจะอดทน อดทนมาก ๆ ถึงแม้เราจะรู้ว่า จิตใจเรา โ บ ย บิ น จากที่ตรงนี้ไปแล้วก็ตาม...

    ขอบคุณ...

    ผู้อ่านทุกคน

    ด้วยรัก


เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in