Autumn has comeByeruk
Soulmate
  • แด่ ยูมีร์เพื่อนรักของฉัน

    ฉันรู้ดีว่าจดหมายฉบับนี้อาจส่งไปไม่ถึงเธอ เธอไม่ตอบฉันไม่เป็นไร แค่เธอส่งจดหมายฉบับนั้นให้ฉันก็ดีใจมากแล้ว แต่ฉันต้องการจะเขียนมัน ขอยืมคำหน่อยนะ ฉันจะเขียนมันไม่ว่ายังไงก็ตาม น่าตลกดีใช่ไหมล่ะ ถ้าตอนนี้ยูมีร์อยู่ข้างๆ ฉันล่ะก็ เธอคงพูดว่า “เสียเวลาเปล่า” หรือ “เอาเวลามาอยู่กับฉันดีกว่า” แน่นอน เล่นทำเอาฉันอยากเจอหน้าเธอเลยนะเนี่ย

    นี่ ยูมีร์ จดหมายที่เธอส่งมาน่ะเอาแต่พร่ำบอกว่าให้เลิกเป็นห่วงเรื่องของเธอได้แล้วหรือไม่ก็บอกให้เลิกกังวลสักที ตอนแรกฉันชั่งใจอยู่นานว่าจะบอกให้เธอรับรู้ดีไหมเพราะฉันไม่อยากให้เธอคิดมาก แต่ยังไงซะฉันก็จะทำอยู่ดีนั่นแหละ ขอยอมรับว่าฉันคิดเรื่องยูมีร์ไม่ตกทั้งคืน ทั้งในด้านที่ดีและแย่ ด้านแย่คือฉันคิดถึงเวลาที่เราเคยอยู่ด้วยกัน พวกเราตัวติดกันตลอดเวลาตอนยังเป็นทหารฝึกหัด ตอนที่ได้สังกัดหน่วยสำรวจก็ด้วย ฟังๆ ดูแล้วก็คล้ายๆ ซาช่าที่คลั่งไคล้มันฝรั่งเลย ซาช่าน่ะจนถึงตอนนี้ก็ยังนอนกอดมันฝรั่งแทนหมอนเลยนะ ไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด ช่วงเวลาเมื่อก่อนน่ะน่าคิดถึงแทบแย่ว่าไหม? ทำเอาอยากกลับไปเป็นแบบตอนนั้นเลยล่ะ เหตุผลหลักๆ คือในอดีตฉันมีเธออยู่ด้วย ส่วนในด้านดีคือเธอยังมีชีวิตแล้วเขียนจดหมายส่งให้ฉันนี่แหละ ดูจากที่เธอเขียนแล้วเธอคงปลอดภัยดี แต่ฉันก็รู้เหมือนกันน่าว่าเธอโกหก ยูมีร์น่ะโกหกไม่เก่งเอาเสียเลย โกหกคนอื่นได้แต่โกหกเพื่อนรักคนนี้ไม่ได้หรอก ความกังวลของเธอมันฉายชัดผ่านตัวอักษรทุกตัวที่ฉันสัมผัส ฉะนั้นเลิกโทษตัวเองเรื่องเมื่อวันนั้นได้แล้ว ฉันไม่มีสิทธิ์โกรธหรือเสียใจด้วยซ้ำเพราะมันเป็นทางที่ยูมีร์เลือกเอง เราไม่สามารถบังคับชีวิตคนได้อยู่แล้วนี่

    ส่วนเรื่องพลังของเธอ บอกตามตรงว่าตกใจนิดหน่อยตอนเห็นเธอกลายร่างครั้งแรก เธอจะหนีเอาตัวรอดคนเดียวก็ได้แต่ยูมีร์กลับเลือกช่วยพวกเราจากเหล่าไททันแทน สภาพเธอหลังจากนั้นทำเอาฉันแทบร้องเลยล่ะ ฉันไม่ชอบแบบนี้เลยสักนิด ใช่ เธอบอกว่าร่างกายเธอสามารถฟื้นฟูเองได้ แต่เธอคงเจ็บปวดกับบาดแผลมากมายบนตัวมากแน่ๆ ขอร้องให้เธอพยายามบาดเจ็บให้น้อยที่สุดได้ไหม ฉันเป็นห่วง อ้อ อีกเรื่องนึง คราวหลังอย่างับฉันในร่างไททันแบบวันนั้นอีกนะ ทำเอาตกใจแทบแย่แน่ะ หัวใจร่วงไปอยู่ใต้กำแพงเลย

    มีหลายเรื่องเลยที่เกิดขึ้นมากมายที่ฉันอยากเล่าให้เธอฟังแต่ตอนนี้คงทำได้แค่เขียนมันออกมาล่ะนะ ยูมีร์รู้ไหมว่าฉันไม่ได้ใช้ชื่อนั้นแล้วนะ ตอนนี้ฉันยืนหยัดได้ด้วยชื่อที่แท้จริงของตัวเองแล้ว ฉันกลายเป็นราชินีปกครองเหล่ามนุษย์ในกำแพง น่าทึ่งใช่ไหมล่ะ? รอบกายฉันเกือบมีครบทุกอย่าง ที่พัก สังคม อาหาร หน้าที่การงาน เพื่อน ยกเว้นแค่ยูมีร์คนเดียวนี่แหละที่ขาดหายไป (ขอโทษนะที่ทำให้หมึกปากกาเลอะเป็นวงกว้างแบบนี้ ฉันห้ามตัวเองให้หยุดร้องไห้ไม่ได้จริงๆ) ฉันเหนื่อย เหนื่อยเหลือเกิน เคยคิดว่าอยากหนีไปที่ไกลๆ ออกไปนอกกำแพง (ถ้าทำได้) กับเธอแค่สองคน ออกไปใช้ชีวิตที่มีแค่พวกเรา อยู่บนโลกเพื่อตัวเอง นี่ ฉันอยากทำแบบนี้จริงๆ นะ ได้โปรดกลับมาหาฉันเถอะยูมีร์ ได้โปรด ฉันไม่ได้ตั้งใจ เป็นอย่างที่เธอว่าจริงๆ นั่นแหละ ยิ่งเขียนยิ่งคิดถึง พอนึกถึงเรื่องยูมีร์ทีไรในหัวมันกระจัดกระจายไปหมดทุกที ถักทอตัวหนังสือให้เป็นประโยคไม่ได้เสียที ตลกตัวเองชะมัด

    หลังจากนี้ไปพวกเราแยกกันคนละทางแล้วนะ ฉันไม่รู้ว่าสิ่งที่เธอขโมยมากจากไรเนอร์และเบอร์โทรลต์คืออะไรแต่ขอให้ยูมีร์มีความสุขกับชีวิตตัวเองมากๆ ใช้ชีวิตโดยไม่คิดเสียดายและเสียใจ หากวันใดที่เธอพบว่าไม่เหลือใครแล้วล่ะก็ยังมีฉันอยู่ตรงนี้ หากมีวันใดที่ยูมีร์คิดถึงฉันล่ะก็ให้ลองมองย้อนกลับไปในความทรงจำ เธอจะยังเห็นฉันอยู่ตรงนั้น —เสมอ ส่วนฉันก็จะทำแบบเดียวกันเวลาที่คิดถึงเธอ (ขอโทษที่ทำให้กระดาษเลอะอีกแล้ว ฮ่าฮ่า) 

    อาจจะแปลกๆ ไปสักหน่อยถ้าฉันบอกว่าเราอยู่บนโลกที่น่ากลัวถึงเพียงนี้ แต่เมื่อฉันได้อยู่กับเธอ ฉันไม่รู้สึกหวาดกลัวเลยสักนิด (ยูมีร์ขโมยคำพูดของฉันแต่ก็จะเขียนมันอีกอยู่ดีนั่นแหละ) แล้วก็ขอบคุณที่อยู่ด้วยกันจนถึงตอนนี้นะ ขอบคุณที่รักในตัวฉันจริงๆ ขอบคุณที่ชอบชื่อ ‘ฮิสทอเรีย รีส’ มากกว่า ‘คริสต้า เลนส์’ ขอบคุณจริงๆ

    ป.ล.ฉันจะไม่บอกลาเพราะเชื่อว่าเราจะได้พบกันใหม่อีกครั้ง ถ้าถึงคราวนั้นแล้วเรามาแต่งงานกันเถอะ

    ด้วยความรักและคิดถึงยิ่งอย่างหาที่สุดได้ไม่
    จาก ฮิสทอเรีย
Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in