Autumn has comeByeruk
Soulmate
  • แด่ ยูมีร์เพื่อนรักของฉัน

    ฉันรู้ดีว่าจดหมายฉบับนี้อาจส่งไปไม่ถึงเธอ เธอไม่ตอบฉันไม่เป็นไร แค่เธอส่งจดหมายฉบับนั้นให้ฉันก็ดีใจมากแล้ว แต่ฉันต้องการจะเขียนมัน ขอยืมคำหน่อยนะ ฉันจะเขียนมันไม่ว่ายังไงก็ตาม น่าตลกดีใช่ไหมล่ะ ถ้าตอนนี้ยูมีร์อยู่ข้างๆฉันล่ะก็ เธอคงพูดว่า “เสียเวลาเปล่า” หรือ “เอาเวลามาอยู่กับฉันดีกว่า” แน่นอน เล่นทำเอาฉันอยากเจอหน้าเธอเลยนะเนี่ย

    นี่ ยูมีร์ จดหมายที่เธอส่งมาน่ะเอาแต่พร่ำบอกว่าให้เลิกเป็นห่วงเรื่องของเธอได้แล้วหรือไม่ก็บอกให้เลิกกังวลสักที ตอนแรกฉันชั่งใจอยู่นานว่าจะบอกให้เธอรับรู้ดีไหมเพราะฉันไม่อยากให้เธอคิดมาก แต่ยังไงซะฉันก็จะทำอยู่ดีนั่นแหละ ขอยอมรับว่าฉันคิดเรื่องยูมีร์ไม่ตกทั้งคืน ทั้งในด้านที่ดีและแย่ ด้านแย่คือฉันคิดถึงเวลาที่เราเคยอยู่ด้วยกัน พวกเราตัวติดกันตลอดเวลาตอนยังเป็นทหารฝึกหัด ตอนที่ได้สังกัดหน่วยสำรวจก็ด้วย ฟังๆดูแล้วก็คล้ายๆซาช่าที่คลั่งไคล้มันฝรั่งเลย ซาช่าน่ะจนถึงตอนนี้ก็ยังนอนกอดมันฝรั่งแทนหมอนเลยนะ ไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด ช่วงเวลาเมื่อก่อนน่ะน่าคิดถึงแทบแย่ว่าไหม? ทำเอาอยากกลับไปเป็นแบบตอนนั้นเลยล่ะ เหตุผลหลักๆคือในอดีตฉันมีเธออยู่ด้วย ส่วนในด้านดีคือเธอยังมีชีวิตแล้วเขียนจดหมายส่งให้ฉันนี่แหละ ดูจากที่เธอเขียนแล้วเธอคงปลอดภัยดี แต่ฉันก็รู้เหมือนกันน่าว่าเธอโกหก ยูมีร์น่ะโกหกไม่เก่งเอาเสียเลย โกหกคนอื่นได้แต่โกหกเพื่อนรักคนนี้ไม่ได้หรอก ความกังวลของเธอมันฉายชัดผ่านตัวอักษรทุกตัวที่ฉันสัมผัส ฉะนั้นเลิกโทษตัวเองเรื่องเมื่อวันนั้นได้แล้ว ฉันไม่มีสิทธิ์โกรธหรือเสียใจด้วยซ้ำเพราะมันเป็นทางที่ยูมีร์เลือกเอง เราไม่สามารถบังคับชีวิตคนได้อยู่แล้วนี่

    ส่วนเรื่องพลังของเธอ บอกตามตรงว่าตกใจนิดหน่อยตอนเห็นเธอกลายร่างครั้งแรก เธอจะหนีเอาตัวรอดคนเดียวก็ได้แต่ยูมีร์กลับเลือกช่วยพวกเราจากเหล่าไททันแทน สภาพเธอหลังจากนั้นทำเอาฉันแทบร้องเลยล่ะ ฉันไม่ชอบแบบนี้เลยสักนิด ใช่ เธอบอกว่าร่างกายเธอสามารถฟื้นฟูเองได้ แต่เธอคงเจ็บปวดกับบาดแผลมากมายบนตัวมากแน่ๆ ขอร้องให้เธอพยายามบาดเจ็บให้น้อยที่สุดได้ไหม ฉันเป็นห่วง อ้อ อีกเรื่องนึง คราวหลังอย่างับฉันในร่างไททันแบบวันนั้นอีกนะ ทำเอาตกใจแทบแย่แน่ะ หัวใจร่วงไปอยู่ใต้กำแพงเลย

    มีหลายเรื่องเลยที่เกิดขึ้นมากมายที่ฉันอยากเล่าให้เธอฟังแต่ตอนนี้คงทำได้แค่เขียนมันออกมาล่ะนะ ยูมีร์รู้ไหมว่าฉันไม่ได้ใช้ชื่อนั้นแล้วนะ ตอนนี้ฉันยืนหยัดได้ด้วยชื่อที่แท้จริงของตัวเองแล้ว ฉันกลายเป็นราชินีปกครองเหล่ามนุษย์ในกำแพง น่าทึ่งใช่ไหมล่ะ? รอบกายฉันเกือบมีครบทุกอย่าง ที่พัก สังคม อาหาร หน้าที่การงาน เพื่อน ยกเว้นแค่ยูมีร์คนเดียวนี่แหละที่ขาดหายไป (ขอโทษนะที่ทำให้หมึกปากกาเลอะเป็นวงกว้างแบบนี้ ฉันห้ามตัวเองให้หยุดร้องไห้ไม่ได้จริงๆ) ฉันเหนื่อย เหนื่อยเหลือเกิน เคยคิดว่าอยากหนีไปที่ไกลๆ ออกไปนอกกำแพง (ถ้าทำได้) กับเธอแค่สองคน ออกไปใช้ชีวิตที่มีแค่พวกเรา อยู่บนโลกเพื่อตัวเอง นี่ ฉันอยากทำแบบนี้จริงๆนะ ได้โปรดกลับมาหาฉันเถอะยูมีร์ ได้โปรด ฉันไม่ได้ตั้งใจ เป็นอย่างที่เธอว่าจริงๆนั่นแหละ ยิ่งเขียนยิ่งคิดถึง พอนึกถึงเรื่องยูมีร์ทีไรในหัวมันกระจัดกระจายไปหมดทุกที ถักทอตัวหนังสือให้เป็นประโยคไม่ได้เสียที ตลกตัวเองชะมัด

    หลังจากนี้ไปพวกเราแยกกันคนละทางแล้วนะ ฉันไม่รู้ว่าสิ่งที่เธอขโมยมากจากไรเนอร์และเบอร์โทรลต์คืออะไรแต่ขอให้ยูมีร์มีความสุขกับชีวิตตัวเองมากๆ ใช้ชีวิตโดยไม่คิดเสียดายและเสียใจหากวันใดที่เธอพบว่าไม่เหลือใครแล้วล่ะก็ยังมีฉันอยู่ตรงนี้ หากมีวันใดที่ยูมีร์คิดถึงฉันล่ะก็ให้ลองมองย้อนกลับไปในความทรงจำ เธอจะยังเห็นฉันอยู่ตรงนั้น —เสมอ ส่วนฉันก็จะทำแบบเดียวกันเวลาที่คิดถึงเธอ (ขอโทษที่ทำให้กระดาษเลอะอีกแล้ว ฮ่าฮ่า) 

    อาจจะแปลกๆไปสักหน่อยถ้าฉันบอกว่าเราอยู่บนโลกที่น่ากลัวถึงเพียงนี้ แต่เมื่อฉันได้อยู่กับเธอ ฉันไม่รู้สึกหวาดกลัวเลยสักนิด (ยูมีร์ขโมยคำพูดของฉันแต่ก็จะเขียนมันอีกอยู่ดีนั่นแหละ) แล้วก็ขอบคุณที่อยู่ด้วยกันจนถึงตอนนี้นะ ขอบคุณที่รักในตัวฉันจริงๆ ขอบคุณที่ชอบชื่อ ‘ฮิสทอเรีย รีส’ มากกว่า ‘คริสต้า เลนส์’ ขอบคุณจริงๆ

    ป.ล.ฉันจะไม่บอกลาเพราะเชื่อว่าเราจะได้พบกันใหม่อีกครั้ง ถ้าถึงคราวนั้นแล้วเรามาแต่งงานกันเถอะ

    ด้วยความรักและคิดถึงยิ่งอย่างหาที่สุดได้ไม่
    จาก ฮิสทอเรีย
Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in