เรื่องสั้นนอวอรอรอตอพอลอ
Love is all around you
  • แล้วเธอก็มาถึง ตอนยามสายวันหนึ่ง หลังจากฝนที่ตกลากยาวมาข้ามปี
    เสียงเคาะก็อกๆ บนประตูบ้านที่เงียบมานาน มันเป็นเสียงเคาะประตูที่เพราะราวกับเสียงจากกระพรวนที่ผูกไว้กับตะปิ้งของพ่อหนูกามเทพ
    "ไปกัน" เธอบอกผม
    "ไปไหน" ผมถามกลับด้วยความงุนงวย รู้สึกเหมือนเป็นนักบินอวกาศที่หมดสติไปเมื่อเครื่องยนต์ต้องทำความเร่งเข้าสู่ความเร็วหลุดพ้น และตื่นมาเห็นฝูงดาวเคราะห์น้อยดวงเบ้อเร่ออยู่ข้างหน้าเพียงไม่ถึงยี่สิบสามสิบเมตร*
    "เปิดประตูก่อนสิ" เธอสั่ง
    ผมมองผ่านตาแมวที่ประตู ยังไม่แน่ใจว่าควรจะเปิดรับเธอเข้ามาไหม
    "ฉันเอาของมาฝาก หนักนะ เปิดสิ อย่าช้า"
    การอ้าออกของบานประตูไม่อาจพรรณนาความลังเลของผู้เปิดได้ แต่จากมุมของเธอ มันช่างเนิบนาบเนิ่นนาน แต่จากที่ผมยืนอยู่ บานประตูดูเหมือนยูเซียน โบลท์ วิ่งสปรินท์เข้าเส้นชัย มันคงรอคอยอิสระภาพหลังจากถูกยึดโยงจองจำเข้ากับกรอบประตูมาเนิ่นนาน
    "ไหนเหรอ ของฝาก?"
    "เธอพร้อมรับมันหรือเปล่า?"
    "ไม่รู้สิ มันคืออะไรล่ะ?"
    "หลับตาก่อน"
    ผมทำตาม
    การที่เปลือกตาบนเลื่อนลงมาแนบกับเปลือกตาล่าง มันไม่สามารถบอกได้ถึงจำนวนเครื่องหมายคำถามในหัวของผม แต่เธอก็ดูน่าไว้ใจได้
    "ลืมตาได้หรือยัง?"
    "นั่นฉันจะเป็นคนบอก ห้ามลืมตาก่อนเด็ดขาด"
    "ตกลงนี่มันอะไรกัน แล้วคุณเป็นใคร?"
    ริมฝีปากของผม มีรสสัมผัสนุ่มๆ ชื้นๆ มาแปะทับ
    ในความนุ่มนั้น มันไม่ได้หอมหวานเหมือนมาร์ชเมลโล่หรือจอลลี่แบร์ ไม่ได้รู้สึกร้อนกรุ่นเหมือนฟักจากต้มน้ำกระดูก ไม่มีกลิ่นคาวเหมือนสเต๊กที่ชุ่มซอสร่อนจากกระดูกได้เพียงสัมผัสถูก
    มันเป็นความนุ่มแปลกๆ แต่ผมก็ชอบนะ
    "พร้อมรึยัง?"
    "พร้อมอะไร?"
    "ความรัก"
    "ความรัก?"
    "ใช่ ความรักอยู่รอบตัวคุณแล้ว คุณพร้อมจะรับมันเข้ามาไหม?"
    ผมพยักหน้าเบาๆ แม้ไม่ค่อยแน่ใจ แต่ถ้าผมปฎิเสธ เธอคงไม่เฉลยซะทีว่าเธอหิ้วอะไรหนักๆ มาฝาก
    "เอาล่ะ ถ้างั้นลืมตาได้"
    สติของผมหมุนติ้วเมื่อแสงสีต่างๆ หาทางกลับเข้าสู่เรตินาในตาของผมจนเจอ ห้องที่ผมหลบฝนอยู่เนิ่นนานก็ยังเป็นห้องเดิมนั่นแหละ แต่ผมกลับไม่รู้ว่าตอนนี้ผม เธอ และบ้านหลังนี้อยู่ที่ไหนของโลก มันไม่ใช่ที่เดิมแน่ๆ
    เพราะข้างนอกนั่น มนุษย์ทุกคนลอยได้
    เอ... จะเรียกว่าลอยก็คงผิด
    ทุกคนเหมือนกำลังว่ายอยู่ในอะไรสักอย่าง มันน่าจะเป็นของเหลวเหมือนน้ำ ที่เหมือนกับสิ่งที่อยู่เต็มห้องผมอยู่และทำให้ข้าวของต่างๆ ลอยตุ๊บป่องไปมาอย่างไม่มีทิศทาง
    "นั่นแหละ ความรัก มันอยู่รอบตัวเธอแล้ว" เธอหัวเราะอย่างสดใส
    ผมพลันได้สติขึ้นมา ว่าคนเรานั้นต้องการออกซิเจนเป็นหลัก
    น้ำแต่ละหยด มีไฮโดรเจนสองส่วน และออกซิเจนหนึ่งส่วน
    น้ำมากมายสามารถแปลว่าออกซิเจนมากมาย
    แต่คนเราสกัดออกซิเจนในน้ำใช้กันสดๆ แบบนี้ไม่ได้
    "กลั้นหายใจไว้ทำไม เปิดรับมันเข้าไปให้เต็มปอดเลย" เธอหันมาชวนแล้วตีลังกาแหวกว่ายในความรักอย่างสนุกสนาน
    ผมยังกลั้นจมูกต่อไป ลมหายใจในปอดมีค่า ตราบที่เราไม่รู้ว่าจะได้อากาศใหม่เข้าไปเมื่อไหร่
    เธอหยุดอยู่ที่มุมบนของห้อง ถ้าเราไม่ได้อยู่ใต้น้ำ ผมคงมั่นใจว่าเธอคงสืบเชื้อสายจากสไปเดอร์แมน* แล้วเธอก็ลิ่วลงมาหาผมด้วยความเร็วระดับซุปเปอร์ฮีโร่
    และด้วยพลังระดับซุปเปอร์ฮีโร่ เธอพยายามยื้อมือของผมที่กำลังบีบจมูกตัวเองไว้อยู่ "เอาออกเร็ว ไม่ตายหรอก"
    ผมไม่รู้ว่าเธอไปหัดพูดใต้น้ำได้อย่างไรโดยไม่กลัวน้ำเข้าปากเข้าปอด แต่ที่แน่ๆ ผมไม่กล้าหรอก ผมไม่เคยหัดอะไรแบบนี้มาก่อน
    แม้ผมจะไม่ใช่ยอดมนุษย์อะไร แต่จังหวะหน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ให้ผมปล่อยมือก็บ้าแล้ว
    อากาศเริ่มจะหมด อืมม ผมคิดว่าประโยคนี้อาจจะผิดหลักการทางวิทยาศาสตร์นิดหน่อย คือในปอดผมก็ยังมีอากาศเท่าเดิม ออกซิเจนน่าจะอยู่ระดับวิกฤต แต่ที่น่ากลัวกว่าคือ คาร์บอนไดออกไซต์ที่ร่างกายพยายามขับออกมา
    ที่เราพยายามขับออกมาเพราะมันไม่ดีกับร่างกายมนุษย์สักเท่าไหร่ ต้นไม้อาจจะชอบ แต่คนอย่างผมน่ะไม่ชอบหรอก
    ผมไม่คิดว่าผมจะอยู่ในสภาพนี้ได้อีกนาน
    ผมพยายามจะว่ายหนีออกไป
    แต่เธอก็ตามมาติดๆ
    และผมก็ไม่รู้จะหนีไปทางไหน และไม่รู้ว่าจะว่ายไปได้อีกนานแค่ไหน
    ข้างล่างก็น้ำ ข้างบนก็น้ำ ข้างๆ ก็น้ำ*
    อ่อ เธอบอกว่ามันคือความรักต่างหาก

    ความรักล้อมรอบผมไว้หมดแล้ว

    _________________________

    Footnote:
    * จากฉากหนึ่งในซีรีส์ Lost in Space (netflix, 2018)
    * ตัวละครจากหนังสือการ์ตูนและภาพยนต์ สร้างโดย Stan Lee และ Steve Ditko
    * ท่อนหนึ่งจาก The Rime of the Ancient Mariner "Water, water, every where, nor any drop to drink." โดย Samual Taylor (1834)

    รูปประกอบ จากภาพยนต์ Shape of Water (2018)

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in
Piti Pui (@pitipui)
แอบอ่านอยู่นะจ๊ะ
@pitipui ไม่ต้องลับๆล่อๆ ครับ แฟนคลับระดับนี้อ่านได้เลย