เรื่องสั้นนอวอรอรอตอพอลอ
เทพนิยายป่าคอนกรีต: คนตัดฟืนผู้ซื่อสัตย์
  • คุณคงจำได้เรื่องราวของคนตัดฟืนผู้ซื่อสัตย์แต่ยากจนที่ทำขวานไม้คู่ชีพตกลงไปในแม่น้ำ จนเทพารักษ์ใจดี งมขวานเงินขวานทองมาให้

    แต่ที่คุณรู้มาน่ะมันยังไม่ใช่ตอนจบของเรื่อง สิ่งที่เกิดขึ้นจริงๆ น่ะ ผมกำลังจะเล่าให้ฟังต่อไปนี้แหละ

    ...

    “เจ้าเป็นคนที่ซื่อสัตย์มาก ฉะนั้นจงเอาขวานทองนี้ไป ชีวิตต่อไปนี้จะได้สบาย” เทพารักษ์กล่าวกับคนตัดฟืนหลังจากว่ายน้ำกลับไปกลับมาอยู่สามรอบ พูดเสร็จก็หายตัวไป

    คนตัดฟืนก้มกราบ หยิบขวานทองขึ้นมา ทำหน้างงๆเขาไม่รู้จะทำอย่างไรกับขวานทองนี้ดี ไม้ฟืนตัดค้างไว้กองอยู่ข้างหลัง เขาหันหลังกลับหยิบฟืนขึ้นมา เหวี่ยงขวานทองแล้วฟันสับลงไป

    ในเมื่อทองไม่ใช่เหล็ก ค่าความแข็งและความเปราะบางต่างกัน ขวานทองโดนไม้เข้าเต็มแรงจึงยุ่ยไม่มีชิ้นดี คนตัดฟืนร้องไห้อีกครั้ง ไม่นาน เทพารักษ์ใจดีก็ปรากฎกายขึ้นใหม่

    “อ้าว เป็นไรไปอีกเล่า?”

    “ขวานทองที่ท่านให้มาไม่ดีเลย พังสิ้นแล้วอย่างนี้ข้าจะหาฟืนกลับไปบ้านได้อย่างไร?”

    เทพารักษ์กลั้นหัวเราะแทบจะกลับไปเกิดใหม่ “เอาเถิดรอสักครู่” ชั่วอึดใจเดียวก็โผล่มาจากแม่น้ำพร้อมกับขวานเงิน “เจ้าจงนำขวานเงินนี้ไปเถิดแล้วจงใช้มันให้ออกดอกออกผล” เทพารักษ์หลิ่วตาให้คนตัดฟืนที่ก้มลงกราบอีกครั้งก่อนจะหายตัวไปเช่นเคย

    คนตัดฟืนหันหลังกลับไป ขวานเงินนี้ยังเบามืออยู่บ้างเขายังไม่แน่ใจว่าจะใช้มันอย่างไรให้ออกดอกออกผล นอกจากวิธีเดิมที่ตนคุ้นเคย

    เทพารักษ์กลับมาปรากฎกายอีกครั้งเมื่อได้ยินคนตัดฟืนยืนร้องไห้คร่ำครวญ คราวนี้ไม่ลืมงมขวานไม้คู่มือคนตัดฟืนที่หล่นหายไปแต่แรกติดมาด้วย

    “นี่ใช่ไหมขวานของเจ้า?” เทพารักษ์ถามแกนๆ ไปตามสูตร ชายตัดฟืนยิ้มแย้มดีใจ ก้มกราบแล้วรับขวานมาถือไว้

    เทพารักษ์แอบครุ่นคิดในใจว่าตนเองไม่ควรไปยุ่งย่ามเรื่องชาวบ้านเลย จากนั้นจึงหายตัวไปท่ามกลางเสียงขวานสับไม้ดังโป้กๆดังลั่น

    กาลครั้งนั้น .... คนตัดฟืนผู้ซื่อสัตย์ก็ยังยากจนต่อไป

    __________________________

    นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า

    1) คนซื่อสัตย์ไม่มีทางรวย

    2) ปัญหาความยากจน เป็นปัญหาเชิงโครงสร้าง ไม่ได้แก้ง่ายๆ ด้วยวิธีการตื้นๆ


    cr: http://oknation.nationtv.tv/blog/hrd/2009/08/17/entry-1

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in