ศรัทธาbegoneing
ศรัทธา
  • ย้อนกลับไปเมื่อกลางปีที่แล้ว
    ฉันพบว่าตัวเองป่วยเป็นโรคซึมเศร้า
    หมอบอกฉันว่า..
    ‘ไม่ต้องเป็นห่วง โรคนี้สามารถรักษาให้หายได้’
    ฉันเชื่อหมอ
    ฉันเชื่อว่าสักวันหนึ่งฉันจะหาย
    ฉันเชื่อแบบนั้น..

    ชีวิตตลอด 1 ปีที่ผ่านมากับการเป็นโรคซึมเศร้า
    ฉันผ่านมาหมดแล้ว..

    .
    .
    ทั้งตอนที่ฉันมีความสุข
    ทั้งตอนที่ฉันต้องร้องไห้
    ทั้งตอนที่ฉันรู้สึกว่าตัวเองไร้ค่า
    ทั้งตอนที่ฉันรู้สึกเกลียดตัวเอง
    ทั้งตอนที่ฉันทำร้ายตัวเอง
    ทั้งตอนที่ฉันเหมือนจะผ่านมันมาได้
    ทั้งตอนที่ฉันเข้ากับความเศร้าได้ดี
    ทั้งตอนที่ฉันพยายามหนีจากมัน

    บางครั้งเราก็เข้ากันได้ดี
    ..แต่บางครั้งโรคนี้มันก็โหดร้ายเกินไปสำหรับฉัน

    โรคซึมเศร้าไม่อนุญาตให้ฉันมีความสุขเท่าไหร่นัก
    หน้าที่ของมันคือการทำให้ฉันไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อไป
    เมื่อไหร่ที่ฉันมีความสุข
    โรคซึมเศร้าจะลงโทษฉัน
    ..เกินกว่าที่คุณจะจินตนาการถึงเลยล่ะ

    โรคซึมเศร้าน่ากลัวกว่าความเศร้าปกติหลายเท่า
    บางครั้งมันทำให้ฉันหมดอาลัยตายอยาก
    บางครั้งมันทำให้ฉันไม่รู้สึกถึงความเป็นมนุษย์
    บางครั้งฉันถูกมันกลืนกินจนเหลือแต่ซาก
    .
    .
    ซากที่ไม่เหลือความเป็นฉันอยู่ข้างใน

    แต่ฉันก็ยังมีชีวิต
    เพราะฉันเชื่อว่าวันหนึ่งฉันจะหายเป็นปกติ

    ฉันใช้ชีวิตอยู่กับการรอคอย
    ฉันใช้ชีวิตอยู่อย่างมีความเชื่อ

    ทุกๆวันที่ฉันตื่น
    ชีวิตถูกขับเคลื่อนไปด้วยแรงกายและแรงใจที่ฉันมี
    บางวันเต็มร้อย
    บางวันเหลือแค่ห้าสิบ
    บางวันแทบไม่เหลือด้วยซ้ำ
    ...

    ตลอดการรักษาฉันมีหมอและยาเป็นตัวช่วย
    บางครั้งการกินยาทำให้ความเศร้าหายไปบ้าง
    หรือทำให้ฉันรู้สึกมีชีวิตชีวาขึ้นมาอีกครั้ง..

    แต่เขาบอกว่าเวลาแห่งความสุขมักผ่านไปเร็วเสมอ
    เพราะการกินยาไปสักระยะหนึ่งกลับไม่ช่วยอะไรฉันอีกต่อไป
    .
    .
    ฉันกลับมาเศร้าเหมือนเดิม
    ฉันกลับมาอยากตายอีกครั้ง

    บางครั้งมันทำให้ฉันดูเหมือนคนบ้า
    เพราะคนปกติที่ไหนกันจะขอร้องให้ตัวเองไม่มีชีวิต

    หลายครั้งที่ฉันพ่ายแพ้ให้กับมัน
    หลายครั้งที่ฉันเกือบไม่มีชีวิตรอด

    .
    .
    แต่สุดท้ายมันเหมือนกับว่าเวลานั้นของฉันยังไม่ใช่ตอนนี้
    โรคซึมเศร้ายังไม่อนุญาตให้ฉันจากไป
    มันสั่งให้ฉันมีชีวิตอยู่อย่างทรมาน

    แม้เป็นช่วงระยะเวลาสั้นๆที่ฉันป่วย
    แต่ฉันกลับรู้สึกว่ามันนานเหลือเกิน
    ราวกับว่ามันคือความเจ็บปวดที่ฉันรู้สึกมาทั้งชีวิต
    ความเจ็บปวดนี้มันนานจนฉันแทบจำไม่ได้แล้วว่าชีวิตปกติของฉันเป็นอย่างไร...

    โรคซึมเศร้ากลายเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของฉัน
    มันเริ่มเติบโตขึ้นเรื่อยๆ
    จากความเจ็บปวดกลายเป็นความกลัว..

    โรคซึมเศร้าเปลี่ยนฉันให้กลายเป็นคนที่กลัวความมืด
    โรคซึมเศร้าเปลี่ยนฉันให้กลายเป็นคนที่กลัวความเงียบ
    โรคซึมเศร้าทำให้ฉันกลัวแม้กระทั่งที่จะหลับตา
    ...

    โรคซึมเศร้าอยู่ในทุกๆส่วนของร่างกายฉัน
    ทั้งสมองและจิตใจ

    ความเชื่อและการรอคอยที่ว่าฉันจะหาย
    จากเต็มร้อย
    ค่อยๆลดลง
    ..

    บางครั้งฉันคิดว่าตัวฉันโชคร้ายเหลือเกิน
    ทำไมต้องเป็นฉันด้วยนะ
    ทำไม..

    พอเป็นหนักขึ้นเรื่อยๆฉันเริ่มคิดว่า
    นี่เรากำลังหลอกตัวเองรึเปล่า?
    .
    .
    หาหมอหรอ?
    กินยาหรอ?
    เราเชื่อมาตลอดว่าการทำแบบนั้นมันจะดีขึ้นสักวันหนึ่ง
    แล้วไหนล่ะ..

    เราดำรงชีวิตอยู่ด้วยคำว่า
    ‘สักวันฉันจะหาย’

    ทั้งๆที่ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่
    ทั้งๆที่ไม่รู้ว่ามันจริงไหม
    ทั้งๆที่ไม่รู้ว่าการรอคอยสุดท้ายเราจะมีความสุขจริงรึเปล่า

    กลายเป็นว่าฉันขับเคลื่อนชีวิตในแต่ละวันด้วยความหวังลมๆแล้งๆ
    ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่มันจะหายไปจากฉันสักที

    ความเจ็บปวดนี้มันมากเกินกว่าที่ฉันจะรับมือไหว
    มันเจ็บปวดเกินไปจนฉันไม่รู้ว่าฉันจะเอาแรงจากที่ไหนมาต่อสู้กับความคิดและจิตใจของฉันอีกต่อไป

    .
    .
    ในเมื่อตอนนี้ฉันหมดศรัทธาในตัวเองแล้วจริงๆ
Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in