0708ilyalavie
ครั้งแรก
  • ทุกคนรู้ว่า ครั้งแรก ยากที่สุดเสมอ

    ไม่ว่าจะในบริบทไหนก็ตาม


    7:56 น.


    • N


      วันนี้ดูเป็นวันธรรมดาวันนึง ตื่นมาเเม่บอกอยากให้พาไปหายาย เเต่เราเลือกที่จะไปทำงานเเทนเเละพาคุณเขาไปเดินชอปปิ้งด้วยเเละ ใช่ วันนี้เป็นวันเลือกตั้งที่อายุเลยมานานมากเเล้วเเต่ก็เป็นการเลือกครั้งเเรก เเอบงงมะ ถ้าคุณคนไทยหรือเกิดในยุค 19xx คุณจะเข้าใจ 555555 ก็ออกไปเลือตั้งที่ศูนย์กลางเลือกตั้งอยู๋เเค่ซอยบ้านนี้เอง ออกไปพร้อมพ่อกับเเม่ ทั้งบ้านเรามีความคิดเห็นทางการเมืองต่างกันโดยสิ้นเชิง  


    พ่อ : เธอจะเลือกเบอร์ไหน (เอามือกอดอกเเล้วดูเลข)

    แม่ : ห้ามพูดดังเดี๋ยวตำรวจก็จับหรอก เขามีกฏหมายห้ามชักนำรู้ไหม

    ฉัน : อ้าวหรอ ไมอ่ะเเม่


    หลังจากที่เลือดตั้งเสร็จ ก็ไปทำงาน วันนี้เเปลกที่ไม่มีวี่เเวรถติดเลยสักนิด ซึ่งประหยัดเวลาการเดินทางไปได้มากมาย



    • E


    วันอาทิตย์ 09.52

    N : แกเจอกันตรงอนุไหม

          แกลงตรงบีละรอหน้าสตาบัคละไปสยามพร้อมกัน

    E : ได้ ๆ

        on the way to ที่เลือกตั้งและ


    ผ่านอายุ 18 มาเป็นปีแล้ว เพิ่งจะมีโอกาสได้เลือกตั้งแบบคนอื่น ๆ เขาก็คราวนี้แหละ การเลือกตั้งครั้งแรกในชีวิต ที่หน่วยเลือกตั้งแถวบ้านเก่าที่ย้ายออกมาเกือบสิบปี แต่ก็ยังไม่ได้ย้ายชื่อตัวเองออกมาจากทะเบียนบ้าน เลือกตั้งครั้งแรกมีความตื่นเต้นอยู่ไม่น้อยเหมือนกัน ถึงจะมีพรรคที่เลือกไว้ในใจอยู่แล้วก็เถอะ มันครั้งแรกนิเนาะ


    10.54


    N : เค้าถึงอนุละนะ

    E : ต่อแถวอยู่เลย คนเยอะ

    N : เดะก็ได้เลือก งั้นเค้ารอทูฟาสนะ จะไปนั่งทำงาน

    E : ได้ ๆ


    จริง ๆ เรานัดกันไปกินข้าวดูหนังประมาณเที่ยงนะ แต่เขามาถึงเร็วเกินไปอะ สถานที่นัดเลยถูกเปลี่ยนไปเป็น too fast too sleep ที่สยาม เพราะตรงอนุไม่มีที่จอดรถ ไม่รู้เหมือนกันว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เขาเปลี่ยนเป็นคนที่มาถึงก่อนเวลานัด ทั้งที่เมื่อก่อนมาช้าตลอด และนี่จะเป็นคนที่ไปถึงก่อนเสมอ


    11.00


    N : แก ไปโรงพยาบาลกับเค้าก่อนได้ป้ะ อาม่าไม่สบาย

    E : ได้สิ เด๋วถึงสยามแล้วคอลไป


    ดูสิ ไม่ถึงสิบนาที มีเหตุการณ์ที่ทำให้ไม่เป็นไปตามแผนอีกแล้ว เราต้องไปเยี่ยมอาม่าที่โรงพยาบาลแถว ๆ สีลมก่อน ถือเป็นประสบการณ์ใหม่ ๆ เลยนะเนี่ย ไม่ใช่ว่าเป็นคนไม่เคยเข้าโรงพยาบาล แต่ปกติที่บ้านจะไม่ชอบให้มาโรงพยาบาลเท่าไหร่ กลัวจะติดโรคอะไรงี้5555


    11:18  น.


    N : ถึงสยามละ รอทูฟาสนะ (หอบงานออกจากรถไปทำ)

    E  : ทูฟาสนี้ลงบีฝั่งไหนอ่ะ

    N : ฝั่งซอยสองมั้งถ้าจำไม่ผิด แกอยู่ตรงไหน

    E : ฝั่งเซนทรัลเวิล วดฟ ทำไงดี

    N : เดินย้อนมาๆ 555555

    E :  มันอยู่ตรงไหนเนี่ย เขาอยู่ตรงกสิกร

    N : มองมาดิๆเห็น ไทยพาณิชย์ไหม

    E : ตรงไหนวะ


    โอยกว่าจะเจอกันเอาเป็นปัญหาทุกครั้งๆสุดๆ


    ในที่สุดก็ได้เจอกันและ เราออกจากสยามไปถึงโรงพยาบาล ได้ยินว่ามีญาติ ๆ คนอื่น ๆ ของเขามารออยู่แล้ว เลยตัดสินใจนั่งรออยู่ข้างล่าง เพราะคิดว่าดีกว่าจะเข้าไปก้าวก่ายในเรื่องครอบครัวเขา เวลาผ่านไปประมาณชั่วโมงกว่า ๆ เขาก็ลงมา ได้เวลาไปทำตามแผนของเราสำหรับวันนี้


    • N


     ถ้าใครเกิดมาในบ้านคนจีน เเล้วเป็นคนเล็กสุด จะรู้ถึงความอึดอัดเมื่อเราต้องเจอญาติที่ไม่ชอบขี้หน้าเราด้วยความจำเป็น เหมือนจะเกิดศึกทุกครั้งที่เผชิญหน้ากัน เเล้วก็ไม่รู็เหมือนกันทำไม ต้องเป็นเเบบนี้ทุกครั้ง มีอีกหลายคนที่สามารถบังเอิญเจอ เเต่ต้องโดนจับคู่มาพร้อมคนนี้มาตลอด  ถ้าต้องเล่าเรื่องความดราม่าของนี้ต้องมีคนเสียน้ำตาเยอะเเน่ๆ โตมาเกือบจะสามสิบ ยังทำใจไม่ได้เวลาไปอยู่ท่ามกลางคนที่ outstanding ตลอดเวลา เเล้วเราเหมือนหลุมดำ ที่พ่อคนเดียวชอบหลอกเราด้วยประโยคที่ว่า “หนูทำดีที่สุดเเล้วลูก you always so shone of my house kid” ประโยคที่พ่อพร่ำบอก บางที่ทำให้เราเเอบมาส่องกระจกว่า เรานี้ดี proud ได้ครึ่งนึงที่พ่อเราภูมิใจจริงๆหรือเปล่า หรือบางที่เเม่จะเเอบหลุดมาเวลาเห้นเราน้อยใจทุกครั้งที่ไปรวมกัน “อย่าเปรียบกับใครเลยลูก หนูก็เป็นหนู” จริงๆเเม่ก็คงรู้สึกว่าเราด้อยกว่าคนอื่นจริงๆ เเต่นั้นน่าจะเป้นการรักษาน้ำใจที่ดีที่สุดเเล้วเเละ 5555 เอาน่า โลกมันก็ไม่ได้ยุติธรรมเสมอเเละ เคยบอกเเม่กับคนอื่นนะ ว่า “ ถ้าหนูเก่งเเล้วใครจะดูเเลเเม่ละ หนูก็คงเเต่งงาน ออกจากบ้านเพราะต้องมาจีบหนูเพราะความเก่งเหมือนพี่ๆหนูเเน่เลย”


    อาม่าป่วยกะทันหันด้วยโรคไข้หวัดใหญ่สายพันธ์ A เเต่ในคนสูงอายุ อายุร่วม 90 ปี จะสามารถทนต้านไวรัสได้มากน้อยเเค่ไหนก็ไม่รู้ เเต่ที่บ้านเราดันกลับมาทะเลาะเเละเถียงกันข้ามเตียงคนป่วยไปเเบบไม่สนอะไรทั้งนั้น ขณะเดียวกันเรามองสายตาอาม่า เเล้วเหมือนอาม่าจะตะโกนออกมาว่า “อั๊วไม่ได้เลี้ยงลูกให้มาฆ่ากัน” บ้านเราเป็นครอบครัวคนจีนที่มีญาติเยอะเเยะไปหมด อาม่าคลอดลูกพวกอากู๋ อาอี๊ มาเยอะมากไป 555555

     

       พอเห็นพวกเฮียๆเขามากันเเล้วก็ถึงเวลาที่เราต้องออกมาเเล้วเเละ เราก็เลยพากันออกมา ภายใต้รอยยิ้มเเล้วเสียงหัวเราะการร้องเพลงขณะขับรถไปเซนทรัลเวิร์ล ของเราเเอบมีความเศร้าที่ไม่ได้บอกออกไปเท่าไหร่ ไม่ได้อยากให้เเววตามันฟ้องอะไรออกมาขนาดนั้น ถ้าตอนนี้เป็นฉากหนึ่งในนั้น อยากจะใส่เพลง  Santa baby  เเล้วตะโกนร้องออกมาดังๆ เพื่อกลบความรู้สึกทั้งหมดตรงนั้นออกไปได้เลย





    • E


    เรามาถึงกันที่เซ็นเวิลและเลือกที่จะไปดูรอบหนังก่อน มองดูตารางหนังที่จะฉายแบบงง ๆ เพราะปกติเป็นคนที่จะดูหนังในโรงแต่ละทีนี่ต้องคิดแล้วคิดอีก ครั้งแรกของการดูหนังโดยเลือกจากชื่อเรื่อง หนังจะสนุกมั๊ยก็ไม่รู้ปล่อยให้เป็นเรื่องของโชคชะตาและกัน


    “The Kid Who Would Be King” - คือหนังที่เราจะดูกันในวันนี้


    • N


    N : แกหิวข้าวป่าว

    E: หิวดิ ไปหาอะไรกินกัน

    N: อยากกินไร

    E: กิน ippudo ได้มะ

    N: เออเอาดิ เเต่รอเพื่อนเค้ามาหน่อยได้ป่ะ มันบอกอีกครึ่วชั่วโมง


    และผ่านไปครึ่งชั่วโมง จนเกือบจะชั่วโมง มันก็ยังไม่มา


    N :  อ่ะ เราไปกินกันเลยเเล้วกัน


    ก็ไปกินพร้อมกับเถียงเรื่องการสั่งเมนูตามประสา จนสักพักเพื่อนก็มา


    เมื่อถึงเวลาดูหนัง นี้ก็จองที่นั่งตรงกลาง เเถวA เเล้วพร้อมอธิบายความคุ้มของตั๋วต่างจากที่นั่งปกติยังไง เเต่สุดท้ายเเล้วพกผ้าห่มมาด้วยเเละ

    เตรียมกะจะหลับเต็มที่ เเต่หนังมันสนุกอ่ะ สนุกจนไม่อยากไม่มีสมาธิดู (ถึงผลเลือกตั้งมันจะล่อตาล่อใจให้ดูก็ตาม)


    ไม่อยากสปอยหนังเเต่ชอบคำพูดนึงในหนังคือ


    อย่าไปฟังตำนาน เราต่างหากที่ต้องเป็นคนเขียนตำนานขึ้นมาใหม่ เรานี้เเหละคือตำนานตัวจริง


    มันเป็นไรที่เเบบ มึงอยากได้ไรมึงอยากทำไรก็เอาทำเลยเอาเลย ลุยเลยเว้ย เพราะมึงก็คือมึงเเม่งโครตดีที่สุดเเล้วเว้ย เเละถ้าอยากอินกับการดูหนังเรื่องนี้ ต้องไปอ่านเรื่อง king arthur มาก่อนด้วยเเละ คือมีหนังสือขายเล่มนึงน่าอ่านมากๆ 

    เล่มนี้ดีจริงๆ

    Ps. หนังเรื่องนี้ไม่ใช่หนังเด็ก ผู้ใหญ่ควรจะดูที่สุดในโลกเลยแหละ




    คลิปตัวอย่างมาปล่อยดีกว่า 


    • E

    E : ไม่น่าเชื่อ สนุกอะ น่ารักดี

    N : เนาะ น่ารักดี



          การดูหนังเรื่องนี้โดยไม่ได้ดูตัวอย่างหนังมาก่อนก็ดีนะ ไม่คาดหวังก็ไม่ผิดหวัง และถ้าหนังมันสนุกก็ถือเป็นกำไร กับการใช้ชีวิตก็คงเหมือนกัน


    • N


    พอนั่งจบเราก็อยากจะกลับบ้าน ก่อนกลับก็ซื้อมื้อเช้ามาด้วย กูร์เม่ ตอนกลางคืนมันซื้อ 1 แถม นี้เเหละข้อดีของการเดินตอนห้างใกล้ปิด เราก้หยิบไปหยิบมาจนได้ของกลับมาเต็มไม้เต็มมือ เเต่นี้ยังไม่ใช่เรื่องทุลักทุเลของเรา นั้นคือ การหาที่จอดรถค่ะ ใช่ เซนทรัลเวิล มันใหญ่มาก ใหญ่มากพอที่จะหาทางออกเเละหาที่จอดไม่เจอ เดินนานร่วมเกือบครึ่งชั่วโมง จนกว่าจะเจอรถที่จอดไว้ เเล้วละเเวกนั้นเหลือรถของเราคันเดียวด้วย พอขึ้นรถก็ได้พูดเเค่ว่า


    เอาอีกเเล้วหารถไม่เจออีกเเล้ว



    คืนนั้นก็ไม่มีไรมากเลย นอกจากความเหนื่อยทำให้เราสองคนพลอยหลับ เเละตื่นขึ้นตอนเช้าอย่างง่ายดาย



    ตอนเช้า


    N : ไว้มาเจอกันใหม่นะ จะนั่งนับวันรอเลย

    E : ครั้งนี้นานหน่อยนะ แต่ไม่นานเกินรอแน่ๆ


    • E


    บาย
Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in