คลังฟิคผู้หญิงล้านมูดผู้หญิงล้านอารมณ์
[SF: 10] California 2/3 - จูเอ็ม
  • Topic: California
    Genre: Romance
    Couple: Jooheon x I.M
    Author: Mmoods_girl



    ช่วงสายของวันถัดมา รถยนต์สีดำคันหรูกำลังเคลื่อนตัวออกจากใจกลางเมืองซานดิเอโกตรงไปยังเมืองอินดิโอ เนื่องจากมีคนบางคนอยากไป
    เทศกาลดนตรี Coachella
    แถมเขายังบอกว่าอยากให้ผมออกจากตัวเมืองซานดิเอโกไปเปิดโลกซะบ้าง ส่วนเรื่องงาน ผมก็จัดการเคลียร์งานสำคัญที่ต้องใช้ในไม่กี่วันนี้เสร็จเรียบร้อยตั้งแต่เมื่อคืน พร้อมทั้งโทรไปบอกกับเลขาแล้วว่าจะไม่อยู่ซัก 3-4 วัน


    ซานดิเอโกถึงอินดิโอใช้เวลาเดินทางนานอยู่พอสมควร แต่นั่นก็ไม่เป็นปัญหาสำหรับผม รวมถึงคนที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับในขณะนี้  อัลเลนดูสดใสและตื่นเต้นที่ได้ไปเที่ยวเหมือนกับเด็ก ๆ เขาเล่าเรื่องนั้นต่อเรื่องนี้ แกะขนมถุงนั้นต่อถุงนี้ ถ้าไม่เห็นเด็กร้องไห้หน้าห้องเมื่อคืน ผมก็ไม่รู้หรอกว่าคนข้าง ๆ กำลังมีปัญหาทะเลาะกับคนในครอบครัวมาก่อน 

    บรรยากาศข้างทางเริ่มเปลี่ยนไป พาหนะคันหรูค่อย ๆ พาพวกเราออกไปไกลจากซานดิเอโก 
    จนในที่สุดก็มาถึงที่จุดมุ่งหมายได้โดยสวัสดิภาพ... 


    ...อ่า แต่ถ้าจะพูดให้ถูกคงต้องบอกว่ามาถึงได้ด้วย GPS 


    ก็แหงล่ะปกติผมมีคนขับรถส่วนตัวคอยพาไปไหนมาไหน แต่นี่น้องอัลเป็นคนเอ่ยปากขอ บวกกับตัวผมเองก็ไม่ได้อยากจะให้ใครไปเป็นก้างอยู่แล้ว การเดินทางครั้งนี้ ผมก็เลยกลายเป็น สารถีส่วนตัวของคุณอัลเลน ด้วยความเต็มใจ 


    ด้วยความที่กว่าจะมาถึง ก็เป็นเวลาบ่ายเกือบเย็นแล้ว พอหาอะไรกินเสร็จ พวกผมทั้งสองคนก็เลยเตรียมตัวพร้อมไปสนุกกับงานดนตรี อ่า...ข้อแก้ใหม่อีกรอบแล้วกัน ไม่ใช่พวกผมสิ แต่เป็นน้องอัลมากกว่าที่พร้อม เสื้อเชิ้ตสไตล์ทรอปิคอล จับคู่กับกางเกงความยาวประมาณเข่า พร้อมกับผ้าผูกคอเล็ก ๆ และแว่นตากันแดดสีชา


    มันจะไม่อะไรเลย ถ้าเสื้อนั่นไม่ปลดกระดุมสองเม็ดบนเผยให้เห็นหน้าอกขาว ๆ แบบนี้

    ..มันน่าตีซักทีจริงๆ


    แค่คิดครับ ตัวจริงทำได้แค่ถอนหายใจ

    แล้วก็กระแอมไปทีสองที

    เพราะน้องอัลน่ะดื้อจะตาย ถึงตีไปก็ไม่ฟังหรอก


    น่ะ...ว่าแล้วก็หัวเราะคิกคัก 

    เหมือนชอบใจที่ผมดุงั้นแหละ



    " โหพี่เจสันใส่ชุดอะไรเนี่ย มาที่นี่ใครเขาใส่แบบนี้กัน "

    คนตัวเล็กเดินมาทำหน้ามุ่ยพร้อมชี้ชุดที่ผมใส่


    เสื้อเชิ้ตสีกรม กางเกงสแล็ก...

    นี่ก็ชิลล์แล้วนะ อุตส่าห์ถอดสูทไปแล้วด้วย


    " ไม่ได้เลย เดี๋ยวอัลจัดการให้พี่เจสันเอง "


    พูดจบคนตัวเล็กก็รีบวิ่งวุ่นไปที่กระเป๋าเสื้อผ้าของผม ก่อนจะหยิบเสื้อตัวนั้นกางเกงตัวนี้ออกมาดู เพื่อพบว่า ไม่มีอะไรเลย มีแต่เสื้อผ้าสไตล์ casual สีพื้นธรรมดาทั่วไป หน้าตาน้องดูจะผิดหวังเล็กน้อย แต่เพียงครู่เดียวเท่านั้น จู่ ๆ ก็ดูเหมืิอนจะคิดอะไรขึ้นมาได้ เขาโทรศัพท์ไปหาใครบางคน และหลังจากนั้นไม่นาน เสียงออดประตูก็ดังขึ้น


    " ผมเอาเสื้อผ้าที่คุณอัลเลนสั่งซื้อมาให้ครับ "

    " ขอบคุณครับ " คนตัวเล็กวิ่งออกไปรับด้วยรอยยิ้มพอใจ


    และแล้วชุดที่ว่านั่นก็มาอยู่บนตัวผม

    เสื้อกล้ามสีดำกับกางเกงความยาวประมาณเข่า พร้อมกับแว่นตากันแดดสีดำ


    ชุดที่น้องอัลจัดให้ไม่ใช่ว่าไม่ดี

    เปลี่ยนสไตล์บ้างก็ดีเหมือนกัน แต่ประเด็นคือ...


    โคตรไม่ชิน


    ซึ่งแน่นอนว่าความประหม่านั่นมันแสดงออกมาอย่างชัดเจน

    จนคนที่ตัวเล็กกว่าสังเกตเห็นได้ ก่อนจะพูดออกมาพร้อมกับรอยยิ้ม


    " มั่นใจหน่อยคุณ ceo ใหญ่ 

    คุณหล่อที่สุดแล้วครับ อัลเลนชอบลุคนี้นะ "



    ดูเด็กมันพูด...แล้วจะไปไหนรอดไอ้เจสันเนี่ย



    " ป่ะ! ไปกันพี่เจสัน เวทีที่ 4 จะเริ่มแสดงแล้ว!! "


    การแสดงจบไปวงแล้ววงเล่า เวลาผ่านมาหลายชั่วโมง แต่ยอมรับตามตรงว่าตัวผมเองก็ยังไม่ชินกับบรรยากาศงานดนตรีแบบนี้ มันค่อนข้างจะทำตัวไม่ถูก เพราะไม่อยากจะเชื่อว่านี่จะเป็นเวลารีแล็กซ์จริง ๆ หลายครั้งที่ผมยังแอบหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเช็คอีเมลล์ คิ้วขมวดรวมกัน เนื่องจากคิดเรื่องงานอยู่ในหัว และแน่นอน นี่เป็นอีกครั้งที่ 'คนเก่งของเจสัน' จับได้อีกแล้ว


    " มาเที่ยวแต่ยังคิดเรื่องงาน อย่างนี้จะไปสนุกได้ยังไงพี่เจสัน "

    " ห...ห้ะ? ครับ? "

    " อัลรู้นะว่าในหัวพี่ไม่ยอมพัก คิดแต่งานวนไปวนมา แถมยังจับแต่มือถือ "

    " ก็เช็คดูไงครับ เผื่อเลขาส่งอีเมลล์แจ้งเรื่องด่วนมา "

    " แล้วมีไหมครับ? "

    " แฮะ ไม่มีครับ "


    " ดีเลย งั้นก็เลิกจับโทรศัพท์ครับ ต่อจากนี้ไอ้เครื่องสี่เหลี่ยมนี่จะทำอะไรไม่ได้เลย

    นอกจากถ่ายรูป เพี้ยงคนตัวเล็กทำท่าเหมือนเสกคาถาลงไปที่โทรศัพท์มือถือในมือผม


    " คาถาของน้องอัลมันจะใช้ได้จริงรึป่าวน้า "

    " เอ๊ ไม่รู้สิครับ แต่ที่แน่ๆ ถ้าเกิดมันใช้ทำอย่างอื่นได้ขึ้นมาจริงๆ...อัลจะไม่คุยกับพี่เจสัน " ว่าแล้วเจ้าตัวก็ยักคิ้วมาทีสองที พร้อมกับส่งรอยยิ้มที่ยังคงน่ารัก แต่แฝงด้วยความน่ากลัวมาหาผม....



    ใครจะลองก็ลองไป แต่เจสันไม่ลอง!



    " โอเคเข้าใจแล้ว ไอ้เครื่องนี้มีไว้ถ่ายรูปครับ! "

    " เยี่ยมเลยย นี่ พี่เจสัน " คนตัวเล็กเรียก พร้อมกับเอามือมาจับที่แขนทั้งสองข้างของผม แล้วจึงค่อยพูดต่อ " นานๆจะได้เที่ยวด้วยกันแบบนี้ มาสนุกให้สุดเหวี่ยงไปเลยนะ พักผ่อนให้เต็มที่ อะไรที่เครียดปล่อยมันออกมาให้หมด! เพราะที่นี่มีแค่อัลกับพี่ แค่เราสองคน "



    "เพราะที่นี่มีแค่อัลกับพี่ แค่เราสองคน"

    knock out again...


    ไม่มีทางชนะได้หรอก

    ให้แข่งกับอัลเลนกี่รอบ เจสันคนนี้ก็แพ้ทุกตา


    หลังจากที่ผมฟังน้องอัลพูดไปแบบนั้น อาการประหม่าของผมก็ค่อย ๆ เริ่มหายไป ผมเริ่มสนุกกับงานดนตรีมากขึ้น วางภาระงานทุกอย่างไว้ข้างหลัง และใช้เวลาไปกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้านี้ให้เต็มที่ที่สุด 


    โยกตัวไปพร้อมกับเสียงดนตรี

    แหกปากเสียงดังโดยไม่ต้องสนใจใคร

    ไปเวทีนั้นต่อเวลานี้อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

    ได้กระโดดตัวโยนไปพร้อมกับคนข้าง ๆ


    ไม่เพียงแค่ผม แต่น้องอัลเองก็เช่นกัน หน้าที่เปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม เสียงหัวเราะที่น่าเอ็นดูของเขา มือเล็ก ๆ ที่คอยเกาะอยู่ที่แขนของผม นี่เป็นอีกช่วงเวลาที่ผมได้เห็นน้องอัลมีความสุขสุด ๆ 


    และแน่นอนว่ามันทำให้ผมมีความสุขตามไปด้วย

    Your smile ALWAYS make me smile :)


    • - ❂ ❂ ❂ ❂ -

  • - ช่วงทอล์กกะไร๋เต๋อ -

    จ๊ะเอ๋! มาอัพพาร์ท 2 แล้วจ้าทุกคน
    จะบอกว่าแนวฟิคของไอ่ล้านมู้ดน่ะ...มันไปเรื่อยมากเลยค่ะ ฮ่า
    แบบว่าๆๆ เน้นความหวาน ไม่เน้นดราม่าอะไรทั้งนั้น
    ถ้าจะมีดราม่าก็คือโผล่ปุ้บไม่นานก็เคลียร์ปั๊บอะไรงี้555555

    ยังไงก็ขอฝากอีกครั้งนะคับว่ารอติดตามให้ครบทั้ง 3 พาร์ทด้วยน้า
    จุดว้าว ๆ (?) สปอยว่าอยู่พาร์ท 3 ค่ะ! 
    สุดท้ายนี้ขอทำตาวิบวับ ๆ ชวนทุกคนมาพูดคุยและให้กำลังใจ
    นิด ๆ หน่อย ๆ ชอบคำเดียวก็เอานะคะพูดกงนี้ อิอิ
    แต่ถ้าเป็นเขินก็สามารถคอมเมนต์ในมินิมอร์นี้เลยกะด้าย
    หรือจะ reply บอกในทวิตก็ได้นะฮะ!
    เค้าจะดี๊ด๊าคิ้กค้ากมากกกก
    ขอบคุณคุณผู้อ่านทุกคนค่า เลิ้ปยู๊ว ♥ 

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in