เขียนไปเรื่อยนอวอรอรอตอพอลอ
ถ้าวันหนึ่งคุณ
  • ถ้าวันหนึ่งคุณให้หัวใจกับใครสักคนไปจนหมดแล้ว และในใจคุณก็มีแต่เขาอยู่ตรงนั้น

    จะเป็นไปได้ไหมที่คุณจะปิดประตูบานนั้น
    โยนกุญแจทิ้ง 
    แล้วออกเดินทางอีกครั้ง ในแบบที่หัวใจยังปิดตาย
    เมื่อเจอใครสักคนที่คอยมารดน้ำให้หัวใจที่ปิดตายนั้นเริ่มชุ่มฉ่ำ บางสิ่งเติบโตอย่างช้าๆ ในตัวคุณ
    อาจเป็นรอยยิ้มใหม่ๆ
    เรื่องราวใหม่ๆ
    เสียงหัวเราะใหม่ๆ
    ความอบอุ่นใหม่ๆ
    บทเพลงใหม่ๆ

    จนวันหนึ่งที่คุณไม่ทันสังเกต เหลียวมองอีกครั้ง คุณอาจพบหัวใจของคุณเริ่มเติบโตขึ้นมาอีกดวงหนึ่ง ข้างๆ กับหัวใจที่ปิดตาย ซึ่งฝ่อลงทุกวัน

    คุณอาจรู้สึกผิดที่ปล่อยให้หัวใจดวงเก่านั้นเหี่ยวแห้งลง แต่ก็ไม่มีอะไรที่คุณทำได้ ประตูนั้นปิดไปแล้ว สายลมวูบนั้นมันผ่านไปแล้ว ไม่มีอะไรในจักรวาลแห่งนี้ที่จะช่วยคุณบังคับสายน้ำให้ไหลย้อนมา ทวงคืนคำพูดที่หลุดออกจากปากไป หรือแม้แต่ลบล้างการกระทำใดๆ ของคุณที่นำไปสู่เหตุการณ์นั้นได้ 
    ไม่แม้แต่คุณจะกอดผนังของหัวใจที่กำลังเหี่ยวแห้งจนแม้แต่น้ำตามากเพียงไหนก็ไม่อาจช่วยได้

    แต่เมื่อมีใครสักคนมาช่วยรดน้ำให้ หัวใจดวงนั้นกลับแตกหน่อเล็กๆ ออกมา
    ก้อนเดิมยังเหี่ยวเฉา ก้อนใหม่นี้ไม่
    ก้อนเดิมอ่อนแรงลง ก้อนใหม่นี้ไม่
    หัวใจดวงเดิมรอเพียงวันที่คุณกล้าพอจะถอดสายออกซิเจนออก บอกลากันไป

    ในอีกมุมหนึ่งของสถานพยาบาล ก้อนเนื้อเล็กๆ ค่อยๆ เติบโต 
    มีคนมาคอยรดน้ำให้
    รอคอยให้คุณกล่าวคำลากับหัวใจดวงนั้นที่โบยบินไปไหนแล้วไม่รู้ อาจรอให้คุณทำพิธีฌาปนกิจมันให้สมกับปริมาณความรักที่คุณเคยให้มันไป 
    รอให้คุณหยิบเครื่องดนตรีมาบรรเลง เพื่อที่เขาจะได้ร่วมร้องไปกับคุณ


    แต่คุณก็ยังไม่กล้าพอ
    ใช่ไหม?
    เขาเพียงโผล่มารดน้ำให้ โดยที่คุณยังรู้จักเขาน้อยมาก 
    อาจเป็นเพราะเขาเห็นว่าคุณยังอุ้มโอบกอดหัวใจดวงเก่านั้นอยู่ 
    อาจเป็นเพราะเขาเพียงคิดช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์คนหนึ่งด้วยไมตรีจิต
    อาจเป็นเพราะมันไม่ได้มีอะไรอยู่ตรงนั้นเลย
    เขาอาจเป็นเพียงหญิงสาวคนหนึ่งที่ปรากฏตัวขึ้นในวันคืนที่ฝนตก - บางครั้งเขาไม่ได้ถือบัวรดน้ำหรือสายยางมาด้วยซ้ำ

    เหตุผลมีร้อยแปดที่คอยทำให้คุณปอด
    ที่สำคัญ คุณกลัวจะเจ็บอีก

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in