ละเลียดปั้นคำ
ให้ความทุกข์ทนมันกัดกินแก
แกเปนเหยื่อให้มันสุขสม

ฉันเหมือนกำลังหัดเขียนขึ้นมาใหม่
เพราะแรงเหล่านั้นกำลังหดหายไป
ระลอกคลื่น
แผ่วจางเหมือนลมน้อย

การโอดโอยทรมานดังเหง่งหง่าง
ระฆังร้าวเสียงเพี้ยนกังวาล
ลมหยุดพัด ทะเลแห้งผาก