OS/SF Monsta x STORYCacao
[OS] UNPRETTY - HYUNGWON x KIHYUN



  • UNPRETTY 


    Couple : Hyungwon x Kihyun
    by : cacao











    'อ้วนก็อ้วน หน้าตาก็งั้นๆมาคบกับพี่วีของฉันได้ยังไง'

    'ไม่มีอะไรเหมาะสมกันสักนิด'

    'ปล่อยเขาไปเจอคนที่ดีกว่านี้เถอะ'



    "กรเป็นอะไรหรือเปล่าเหงื่อโชกเลย" 


    เขาปลุกคนตัวเล็กที่นอนเหงื่อแตกพลั่กอยู่ ไม่สบายก็ไม่น่าใช่เมื่อเย็นยังดีๆอยู่เลย


    "ค..คือเราฝันร้ายอะ"

    "ฝันเรื่องเดิมหรอ"

    "อืม"

    "เราบอกแล้วไงว่าอย่าคิดมาก ตอนนี้เธอก็ไม่ได้อ้วนแล้ว"

    "แต่เราก็ยังโดนคนนินทาว่าไม่เหมาะสมกับวีอยู่ตลอด"

    "นินทาแล้วไง มันไม่ใช่เรื่องจริงสักหน่อย"

    "...."

    "เธอดูดีสำหรับเราเสมอ"

    "ไม่ต้องมาหลอกเลย"

    "ไม่ได้หลอกนะ นอนต่อเถอะเดี๋ยวพรุ่งนี้ก็ไปเรียนไม่ไหว"

    "อืม ฝันดีนะ"


    กรล้มตัวลงนอนที่เดิมอีกครั้งพร้อมกับอ้อมกอดของคนรักที่มักจะอบอุ่นอยู่เสมอ






    06:00 น.

    เช้าที่สดใสวันนี้ท้องฟ้าเป็นสีน้ำเงินที่ถูกแต่งแต้มด้วยแดดอ่อนๆของพระอาทิตย์ กรตื่นแต่เช้าเพื่อมาทำกับข้าวให้คนที่นอนอยู่ วันนี้เขาจะทำโจ๊กสูตรพิเศษที่คุณยายสอนมาเขายังไม่เคยทำเลยวันนี้วีจะเป็นหนูทดลองดีๆนั้นเอง

    กลิ่นหอมลอยฟุ้งเตะจมูกของร่างสูงที่นอนอยู่บนเตียงให้ตื่นขึ้นมา แน่นอนต้องเป็นกลิ่นจากอาหารที่กรทำให้เขากินแน่ๆ เขาลุกออกจากเตียงตรงไปยังห้องครัวเห็นกรที่กำลังก้มอ่านสมุดเล็กๆที่วางอยู่ข้างตัวขณะทำกับข้าวไปด้วย


    "ทำอะไรแต่เช้าครับ"


    เขาสวมกอดคนตัวเล็กจากด้านหลังดกยคางบนไหล่แคบ อืมหอมจังหอมยิ่งกว่าเมื่อกี้อีกทั้งอาหารแล้วก็คนตัวเล็ก


    "มากอดทำไมเนี่ย ไปอาบน้ำได้แล้ว"

    "ไม่ ขอกอดกรก่อน"

    "อย่าดื้อสิ จะได้มากินข้าวไง"

    "ไม่อยากกินข้าวแต่....อยากกินเธออะ"


    เขาพูดข้างๆหูกรที่ตอนนี้คงหน้าแดงไปแล้วแน่ๆยืนตัวแข็งทื่ออย่างกับโดนสะกดไว้


    "พะ...พูดอะไรของวีเนี่ย เราต้องไปเรียนนะ"

    "พูดแค่นี้เขินขนาดนี้เลยหรอ ไม่ชินอีกหรอครับ"

    "เรื่องแบบนี้จะไปชินได้ยังไง"

    "ฮ่าๆ วันนี้ทำโจ๊กกินหรอ"

    "อืม สูตรคุณยายเลยนะ"

    "งั้นเดี๋ยวเราไปอาบน้ำก่อนนะ"

    "อือ"


    มือเล็กตักโจ๊กที่เพิ่งทำเสร็จใหม่ๆใส่ถ้วยขนาดกลางและนำไปวางไว้บนโต๊ะกินข้าวแล้วหันกลับมาตักอีกถ้วย ใช้เวลาไม่นานวีก็อาบน้ำแต่งตัวเสร็จพร้อมกับเดินมานั่งตรงข้ามกับเขา 


    "กินสิ"


    กรนั่งมองปฎิกริยาของวีที่กำลังตักโจ๊กร้อนๆเข้าปาก แน่นอนเขาอยากรู้ว่ามันอร่อยถูกปากคนตรงหน้าไหม วีที่กินเข้าไปแล้วแต่ไม่พูดอะไรอีกได้แต่นั่งนิ่งๆทำไมละมันไม่อร่อยหรือไง


    "เป็นอะไรไปละ"

    "วันนี้ใส่อะไรลงไปเป็นพิเศษป่ะ"

    "เปล่านิ ทำไมไม่อร่อยหรองั้นเททิ้งก็ได้นะ"

    "เปล่า แต่..."

    "แต่?"

    "มันอร่อยมากๆเลยต่างหาก ไม่ได้หมายความว่าวันอื่นไม่อร่อยนะแต่วันนี้คือโครตอร่อยอะเธอ"

    "จริงหรอ วีไม่ได้โกหกเราใช่ไหม"

    "ไม่ได้โกหกจริงๆเธอลองกินดูๆ"


    เขาตักโจ๊กขึ้นมาเป่าไล่ความร้อนก่อนจะเอาเข้าปาก มันอร่อยจริงๆสูตรคุณยายนี้เยี่ยมจริงๆเลยไม่น่าละคุณตาถึงหลงขนาดนี้เพราะเสน่ห์ปลายจวักนี้เอง


    "เป็นไง อร่อยไหม"

    "อืม อร่อยจริงๆด้วย"

    "มั่นใจในตัวเองหน่อยสิ เห็นนั่งลุ้นนานละเธอเพิ่งทำสูตรนี้หรอ"


    วีชี้ไปที่สมุดเล็กๆที่กรดูไปด้วยตอนทำโจ๊ก เขาสังเกตุเห็นตั้งแต่ก่อนที่เขาจะตักโจ๊กเข้าปากแล้วว่ากรนั่งจ้องเขาจนตาแทบจะทะลุ


    "อืม เพิ่งเคยมาลองทำไงละติดใจเลยใช่ไหม"

    "ติดใจมากเลยละ ทั้งโจ๊กแล้วก็..."


    เขามองไปที่ร่างเล็กตั้งแต่หัวจรดเท้านั่นทำให้คนตรงหน้าถึงกับหน้าขึ้นสีขึ้นมาทันที


    "แล้วก็อะไรเล่า"

    "สวยจัง"

    "สวยที่ไหนเล่ารีบกินได้แล้วจะได้ไปเรียนสักที"

    "แหน่ะ เขินละหนีตลอดเลยนะเธอ"





    ณ มหาลัยชื่อดัง

    รถคันหรูสีดำสนิทขับมาจอดที่หน้ามหาลัยพร้อมกับร่างสูงที่เปิดประตูออกมาทางด้านคนขับและอ้อมมาอีกฝั่งเพื่อเปิดประตูรถให้กับแฟนหนุ่มของเขา ตอนนี้ทุกสายตาจับจ้องไปที่ทั้งคู่พร้อมกับเสียงซุบซิบที่ตามมา


    'แกๆๆๆ พี่วีมาแล้ววว'

    'วันนี้ก็หล่อเหมือนเดิมเลยอะแก'

    'พ่อเทพบุตร'

    'แต่เสียดายเนอะมีแฟนแล้ว'

    'มีแล้วไง ไม่เห็นจะดูดีตรงไหนเลย'

    'นั้นสิ หน้าตาบ้านมากไปทำอีท่าไหนถึงได้พี่วีมาก็ไม่รู้'


    เขาได้ยินทุกอย่างที่คนพวกนั้นกำลังพูดถึงพวกเขา ตัวเขาเองไม่คิดอะไรหรอกแต่คนตัวเล็กนี้สิป่านนี้คิดมากอีกแล้วแน่ๆ


    "ไม่ต้องไปฟังหรอก รีบไปเรียนเถอะเดี๋ยวก็ไม่ทัน"

    "อืม วีก็ตั้งใจเรียนนะ"

    "ครับ เจอกันตอนกลางวันนะ"


    เขาลาวีเสร็จก็รีบเดินฝ่าฝูงคนและคำซุบซิบนินทาอย่างเร็วจะว่าชินก็ไม่ใช่หรอกเขาไม่เคยชินกับคำพูดและสายตาของคนพวกนี้เลย ใช่สิก็วีเป็นทั้งเดือนมหาลัยหล่อ รวย ใครๆก็อยากได้วีกันทั้งนั้นแต่ต่างกับเขาที่ไม่ได้ดูดี ไม่รวย ไม่มีอะไรเลยมันเลยดูไม่เหมาะสมกันละมั้ง


    "ไงมึง ทำไมทำหน้างั้นวะ"


    ใหม่เพื่อนสนิทของเขาถามเขาทันทีที่เขาก้าวเข้ามาในห้อง


    "เบื่อนิดหน่อยวะ"

    "เบื่อไรวะ มาถึงก็รีบเบื่อเลยนะมึง"

    "เรื่องเดิมๆ"

    "มึงน่าชินได้แล้วนะ มันก็พูดกันไปเรื่อยแบบนี้แต่ไหนแต่ไรละ"

    "กูก็อยากชินแต่มันทำไม่ได้วะ"

    "ปล่อยพวกปากหอยปากปูไปเถอะพูดไปมันก็เปลี่ยนอะไรไม่อยู่แล้ว"

    "อืม"


    เวลาอย่างนี้ใหม่ช่วยเขาได้อยากดีมันก็จริงที่มันพูดยังไงเขาก็เป็นแฟนของวี ต่อให้พวกนั้นจะไม่พอใจก็ทำอะไรไม่อยู่แล้ว คิดได้อย่างงั้นเขาก็เตรียมหยิบสมุดเล็กเชอร์มารออาจารย์


    "เออมึงเย็นนี้อยู่ทำคัทเอาท์ด้วยนะพอดีคนมันขาด"

    "ได้ๆ  กูว่างๆอยู่พอดี"



    [เสียงโทรศัพท์เข้า]

    "เธอเลิกยัง"

    "เลิกแล้วเรากำลังไป อยู่โรงอาหารใช่ไหม"

    "ใช่ๆเธอกินอะไรเดี๋ยวซื้อให้"

    "ต้มจืดละกัน"

    "โอเคเจอกันนะ"


    สายตัดไปเขาก็รีบเดินออกจากห้องเรียนไปโรงอาหารทันทีเพราะไอใหม่หิวข้าวจนจะกินหัวเขาอยู่แล้ว
    ระหว่างที่เดินไปใกล้จะถึงโต๊ะที่วีนั่งอยู่ก่อนแล้วขาเขาก็สะดุดกับขาของใครคนนึงเข้า


    "อุ้ย โทษทีนะแกพอดีไม่ทันสังเกตว่ามีคนเดินมา"

    "อืม ไม่เป็นไร"


    เขาจะเดินไปต่อแต่ต้องหยุดอยู่ตรงนั้นเพราะผู้หญิงกลุ่มที่เขาเพิ่งเดินสะดุดไปหัวเราะเยาะกันพร้อมกับส่งเสียงแซะดังตามมา


    "หน้าตาไม่ดีแล้วยังไม่ดูตาม้าตาเรืออีก"

    "เมื่อกี้น่าจะหน้าแหกนะ อุ้ยแต่ต่อให้แหกไปก็ไม่มีผลอะไรหรอกเพราะปกติก็แหกอยู่แล้ว ฮ่าๆๆๆๆ"

    "ช่วยไม่ได้อยากมายุ่งกับวีของฉันทำไม"


    ตอนนี้กรหัวร้อนสุดๆมันเดือดไปหมด เมื่อกี้คือแกล้งกันหรอหึผู้หญิงสมัยนี้มันร้ายจริงๆนะ แต่เขายังไม่ทันจะทำอะไรใหม่เพื่อนรักก็จัดการผู้หญิงกลุ่มนั้นแทนเขาไปแล้ว


    "ว่างมากหรอมาแกล้งคนอื่นเขาหน่ะ ว่างมากก็เอาเวลาไปดัดสันดารมั้งนะเผื่อมันจะดีขึ้น"

    "กรี๊ดดดด แกมีสิทธิอะไรมาด่าฉัน"

    "แล้วมึงละมีสิทธิอะไรมาทำเพื่อนกู ไม่สนหรอกนะว่าเป็นผู้หญิงกูต่อยมานักต่อนักละพวกชะนีนิสัยเสียเนี่ย" 

    "กรี๊ดดด วีค่ะดูสิแฟนกับเพื่อนวีจะทำมีมี่"


    วีที่ดูเหตุการณ์นานแล้วก็เดินเข้ามาแต่เขาไม่ตอบอะไรยัยมีมี่แต่เดินมาดึงมือกรไปนั่งที่โต๊ะที่มีจานข้าวกับอาหารที่รอให้เขามากินตั้งนานแล้ว


    "เป็นอะไรไหม"

    "..."

    "กร เป็นอะไรทำไมไม่ตอบ"

    "เราไม่รู้จะตอบอะไรในเมื่อเธอก็รู้อยู่แล้วว่าเราเป็น"

    "..."

    "เราคบกับเธอมันผิดมากหรือไง ทุกวันนี้เราต้องทนคำพูดพวกนี้อยู่ทุกวันเราเหนื่อยอะ"

    "กรเราบอกแล้วไงว่าอย่าไปสนใจ"

    "เธอพูดเป็นอยู่คำเดียวหรอ เคยคิดจะทำอะไรมั้งป่ะนอกจากบอกไม่ให้เราสนใจอะ"

    "..."

    "พอเราพูด เธอก็ไม่ตอบงั้นเราไปและไม่มีอารมณ์กินวะ"

    "เห้ยไอกรมึงใจเย็นดิวะ"


    ใหม่วิ่งตามเขามาจนถึงหน้ามหาลัยด้วยท่าทางเหนื่อยแล้วก็หิวสุดๆ


    "กูว่ากูใจเย็นที่สุดละ ใจเย็นตั้งแต่คบกันกูโดนเรื่องพวกนี้แทบจะทุกวันขนาดคบกันแรกๆยังต้องปิดเลยเพราะแฟนคลับมันชอบมาวอแวกูตลอด"

    "กูรู้ว่ามึงโดนมาเยอะแต่มึงต้องเข้าใจนะเว้ยว่าแฟนมึงมันหล่อแล้วก็ดังคนมันเลยเสียดายเป็นธรรมดา"

    "ควรเลิกเสียดายได้และป่ะนี้ผ่านมาจะสามเดือนแล้วนะ ยังไม่หยุดอีกหรอวะ"

    "มันก็ได้แค่ด่ายังไงวีก็คือแฟนของมึงด่าไปมึงกับมันก็ยังเป็นแฟนกันอยู่ดี"

    "ช่างเถอะ แต่วันนี้กูคงช่วยมึงทำคัทเอาท์ไม่ได้แล้ว"

    "กูจะบอกอยู่ กลับบ้านไปพักผ่อนเถอะ"

    "งั้นกูกลับเลยนะ"

    "เดี๋ยวก่อนมึงพากูไปแดกข้าวก่อนหิวชิบหาย"

    "ข้างนอกนะไม่อยากเจอพวกนั้น"

    "ที่ไหนก็ได้จ้า"


    กินข้าวเสร็จเขาก็ขอตัวกลับก่อนเพราะคงอยู่ทำอะไรไม่ไหวแล้ว ยอมรับนะว่าคำพูดพวกนั้นมันมีอิทธิพลกับเขาอยู่ไม่น้อยไม่งั้นตอนนี้คงไม่มายืนส่องกระจกแบบนี้หรอก หันซ้ายทีหันขวาทีจะมองเท่าไหร่เขาก็ดูบ้านๆอย่างที่คนพวกนั้นว่าแต่เขาผิดอะไรละที่เกิดมาไม่ดูดีแบบคนอื่นไม่หล่อเหมือนกับวี ความรักมันไม่ได้ดูกันที่รูปลักษณ์ภายนอกอย่างเดียวนี่นายิ่งคิดยิ่งปวดหัว กรล้มตัวลงนอนกับเตียงอย่างหมดแรง 





    17:24 น.

    ร่างสูงยืนอยู่หน้าห้องของเขากับคนรักแต่ไม่กล้าเปิดเข้าไปเพราะไม่รู้จะทำหน้ายังไงเมื่อเจอกร เรื่องเมื่อตอนกลางวันเขาไม่รู้เลยว่าจะพูดอะไรเพราะที่กรพูดมามันก็ถูก เขารู้ทุกอย่างว่ากรไม่โอเคกับสิ่งที่เจออยู่ แต่จะทำยังไงได้ละต่อให้คนพวกนั้นพูดแบบนี้สักพันรอบก็เปลี่ยนเรื่องจริงที่เราสองคนเป็นแฟนกันไม่ได้หรอกทำได้แค่ปล่อยให้เขาพูดไปเดี๋ยวก็จะหยุดพูดไปเอง

    สำหรับเขากรคือคนที่ดูดี หล่อ และสวยในตัวไม่ว่าจะมองยังไงเขาก็คิดแบบนั้น กรมีเสน่ห์ของเขาเองโดยที่ไม่ต้องปรุงแต่งไม่งั้นเขาคงไม่จีบตั้งแต่กรยังอวบๆอยู่หรอก ที่จริงไม่ต้องลดน้ำหนักด้วยซ้ำยังไงเขาก็ยังชอบกรอยู่ดี



    'when I compliment her she won't believe me'

    เวลาที่ผมชมเธอ เธอมักจะไม่เชื่อผมหรอก



    "ทำไมไม่เข้าห้องจะยืนให้ยุงกัดทำไม" คนตัวเล็กเปิดประตูออกมาพร้อมกับทำหน้าดุใส่

    "เราคิดอะไรเพลินๆอยู่อะ"

    "งั้นก็คิดต่อไปแล้วกัน"


    กรทำท่าจะปิดประตูแต่เขาคว้าไว้สะก่อน สายตาของเราสบกันพอดีความรู้สึกตอนนี้บอกไม่ถูกเลยว่ามันคืออะไรรู้แค่ว่าอยากจะคว้าคนตัวเล็กเข้ามากอดเพื่อขอโทษที่ทำให้กรต้องมาเจออะไรแบบนี้


    "เธอ"

    "ว่า"

    "เราขอโทษ"

    "เรื่องอะไร"

    "ที่เธอต้องโดนนินทาแบบนี้ก็เพราะเรา"

    "ไม่ใช่เพราะเธอสักหน่อย เป็นเพราะเราต่างหากที่ดีไม่พอ"


    น้ำใสๆไหลออกมากจากตาของคนตัวเล็ก เขารู้สึกผิดจริงๆที่ทำให้กรต้องมาเจอกับเรื่องแบบนี้ที่ผ่านมาเขาไม่เคยแม้แต่จะทำอะไรที่เป็นการปกป้องกรเลยได้แต่ปล่อยผ่านเพราะคิดว่ามันคงจะเงียบไปเอง


    "เธออย่าโทษตัวเอง"

    "วี...ไปอยู่กับคนที่ดีกว่านี้ไหมคนที่เหมาะสมกับเธอคนที่อยู่ด้วยแล้วจะไม่มีใครมาว่าได้"

    "ไม่ เธอดีที่สุดแล้วถึงจะมีคนสวยกว่านี้ดีกว่านี้แต่ถ้าไม่ใช่เธอเราก็ไม่สนใจหรอก"

    "...."


    มือหนาคว้าเอวเล็กเข้ามาไว้ในอ้อมแขนกระชับกอดให้แน่นยิ่งขึ้นราวกับว่ากลัวคนตรงหน้าจะหายไปจากเขา


    "ห้ามพูดแบบนี้อีกนะ เราไม่ให้เธอไปไหนเรารักเธอไม่ว่าเธอจะเป็นยังไงเราก็รัก"

    "แต่เราไม่เหมาะสมกับเธอ"

    "เอาอะไรมาวัดละว่าเธอไม่เหมาะสมกับเรา ต่อให้เธอจะถามเราอีกกี่พันครั้งเราก็จะตอบแบบเดิมว่าเธอดีที่สุด เธอดูดีในแบบของเธอ"

    "..."

    'When I see your face
    There's not a thing that I would change'


    เวลาที่ผมเห็นหน้าของเธอ ไม่มีอะไรที่ผมอยากให้มันเปลี่ยนไปเลย



    "เรารักที่เธอเป็นเธอแบบนี้ เราไม่สนใจว่าต่อไปเธอจะอ้วนจะหน้าเหี่ยวจะโทรมหรืออะไรก็แล้วแต่"

    "..."

    "เธอสวยที่สุด หล่อที่สุด น่ารักที่สุด ดูดีที่สุ.."

    "พอก่อนๆเราไปสวยได้ไงอะ"

    "สวยสิเธอสวยมากๆนะรู้ไหมผู้ชายอะไรสวยขนาดนี้"



     'Cause girl you’re amazing  Just the way you are'

    เพราะเธอ ที่รัก ช่างสวยงาม ในแบบที่เธอเป็น



    "บ้าและพูดอะไรเนี่ย"

    "โอเคขึ้นแล้วใช่ไหม"

    "อือ"

    "ห้ามพูดว่าจะไปไหนแล้วนะ"

    "ไม่พูดแล้ว เธอพูดขนาดนี้เราไปไหนไม่รอดแล้วละ"

    "อย่าไปฟังคำพูดพวกนั้นอีกนะสนใจแค่เราก็พอ"

    "อืม เราจะสนใจแค่วีคนเดียว"

    "เด็กดี วันนี้ต้องให้รางวัลแล้วละ"


    เขาอุ้มคนตัวเล็กแล้วปิดประตูรีบเดินไปยังห้องนอนอย่างเร็วก่อนที่คนตัวเล็กจะได้สติ


    "ดะ...เดี๋ยว ทำอะไรอะ"

    "ให้รางวัลไง เตรียมตัวรับดีๆแล้วกัน :)"











    [END]

    SONG : JUST THE WAY YOU ARE - BRUNO MARS




























Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in
bmont (@bmontmont)
น้องงงง หนูน่ารักที่สุดแล้วลูกกก ฮืออ ยัยพวกแม่มด เดี่ยวจะโดนนน นี่ทีมเดี๋ยวกับใหม่ค่ะ พร้อมตบมาก เห้อมมม หัวร้อนเลยยย 5555. วีง้อออๆๆ เร็วๆ เลยย อิอิ
Cacao (@cpsich)
@bmontmont เราก็พร้อมตบเหมือนกันค่ะ55555 คุณน่ารักจังมาเมนต์ให้ทุกอันเลย😆 ขอบคุณนะคะ🙏🏻