โดยส่วนตัวข้าพเจ้าคิดว่าควรยุบมหาเถรสมาคมตลอดจนริดระบบระเบียบการปกครองสงฆ์ในไทยออกให้หมดแล้วบูรณาการใหม่ ยกตัวอย่างเช่น มีวาระของหัวหน้ากลุ่มสงฆ์ที่ได้มาจากการคัดเลือกในบรรดาสงฆ์ด้วยกันเองให้มาเป็นผู้ควบคุมความเป็นระเบียบเรียบร้อยอยู่กันครั้งละ 4 ปี แล้วตั้งกฎว่าสงฆ์รูปหนึ่งจะอยู่ในวาระได้ไม่เกินสองครั้งเพื่อป้องกันการสืบทอดอำนาจ อาจจะมีกฎให้เป็นฝ่ายธรรมยุติสลับกับมหานิกายแต่ถ้าตกลงกันไม่ได้ก็ยุบไปเลยหนึ่งนิกายแล้วรวมกันเป็นปึกแผ่นหรือตั้งเป็นสองนิกายไม่ยุ่งเกี่ยวกันมีหัวหน้าสองรูปไปซะ ส่วนขอบเขตของการควบคุมคือเกี่ยวกับเรื่องพระวินัย การศึกษาพระธรรมวินัย และ การเผยแผ่พระธรรมวินัยเท่านั้น; นอกจากนี้ควรจะจัดประชุม update พระวินัยให้เหมาะกับโลกปัจจุบันอยู่เป็นประจำและประกาศให้สาธารณชนรับรู้อยู่เป็นระยะ พระที่บวชเข้าไปอยู่ใต้ร่มกาสาวพัสตร์ก็มีหน้าที่ปฏิบัติธรรมให้บรรลุจุดหมายคือนิพพานเพื่อตัวท่านเอง จริยวัตรอันงดงามก็จะเป็นเหมือนการโฆษณาให้ปุถุชนที่มีปัญหาทางโลกอยากเข้าไปบวชเรียน หน้าที่ของพระมีเท่านี้ เรื่องอื่นเช่น การทำนุบำรุงพระพุทธศาสนาที่นอกเหนือไปจากการเป็นตัวอย่างที่ดี การ sanction คนไหว้น้ำซึมบ่อส้วม ประท้วงสถานทูตอเมริกา ก็ให้เป็นหน้าที่ของทางโลกและคนทั่วไปเป็นคนจัดการ

ส่วนเรื่องพระนอกรีตหรือไม่ปฏิบัติตามพระธรรมวินัยหรือตั้งต้นเป็นเจ้าลัทธิ (พระหรือนักบวชกระแสรอง) หัวหน้าหน่วยสงฆ์ก็ประกาศลงไปให้ชัดว่านี่ไม่ใช่พระพุทธศาสนาในสำนึกที่อาตมาและพวกนับถือมาช้านาน อาตมาไม่ยอมรับ ไม่จำเป็นต้องทำทุกวิถีทางเพื่อกำจัดออกไป ทั้งนี้ก็เพื่อมอบอำนาจให้คนทั่วไปได้แสวงหาทางออกแห่งจิตวิญญาณด้วยตัวของเขาเอง ถ้ามีพระอย่างพุทธอิสระเมื่อ 2 พันกว่าปีที่แล้วสิทธัตถะ จีซัส และ มูฮัมหมัด คงจะโดนฆ่าตายก่อนที่จะตรัสรู้เอาคำสอนมาเป็นแนวทางแห่งศาสนาเอกของโลกทั้งสาม หรือถ้าไม่มี Martin Luther ป่านนี้ชาวคริสต์ก็ยังคงต้องบริจาคเงินเพื่อแผ้วทางไปอยู่บนสวรรค์

ใครจะไปรู้ว่าการโปรยดอกดาวเรืองให้พระวัดธรรมกายเดินหรือชื่นชมหลวงพ่อติดปีกแบบนางฟ้าวิคตอเรียหรือใส่ผ้าผวยสีพาสเทลแต่งหน้าแบบเกอิชาจะไม่ทำให้สาธุชนที่เชื่อในวัตรนั้นได้พบกับสัจธรรม? ขนาดโกณฑัญญะยังเลิกอุปัฏฐากสิทธัตถะเมื่อตอนที่สิทธัตถะเลิกบำเพ็ญทุกรกิริยา (แต่ท้ายสุดหลังจากตรัสรู้โกณฑัญญะก็ได้ดวงตาเห็นธรรมว่าสิ่งที่พระพุทธเจ้าค้นพบคือสิ่งที่เขาควรปฏิบัติตาม)

ประเด็นคือศาสนาคือเรื่องส่วนตัวเป็นเรื่องที่ทุกคนใช้ประสบการณ์และความรู้ที่ได้เล่าเรียนมาแสวงหาเครื่องยึดเหนี่ยวในห้วงเวลาที่บางสิ่งมันไม่สามารถอธิบายได้ด้วยหลักเหตุผลและวิทยาศาสตร์ เราไม่ควรจะกักกัดกีดกั้นการแสวงหา 'สัจธรรม' ของผู้คนโดยองค์กร 'ความเชื่อ' ที่ลงหลักปักฐานมาก่อน

แต่ถ้าความเชื่อนั้นมันริดรอนสิทธิเสรีภาพของคนอื่นเช่นมีการฉ้อฉลคดโกงสังหาหรืออสังหาริมทรัพย์หรือล้างสมองให้ฆ่าคนที่นอกรีตเพื่อ purification ความเชื่อของคนกลุ่มนั้น นั่นก็พ้นวิสัยที่ศาสนาจะเข้ามาจัดการ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของบ้านเมืองเอากฎหมายมาใช้จะดีกว่า

ข้าพเจ้าคิดว่าถ้าทำได้พระพุทธศาสนาจะอยู่กับเราไปอีกนาน