#Fictober2018sullie_sp
Day 02 : Human (Hank x Connor)
  • Fictober 2018 by @_error407 : Day 02 "Picnic"

    Fandom : Detroit: Become Human

    Pairing : Hank Anderson x Connor

    Author: @sullie_sp

    A/N: ฟิคสั้น(มากกกกกกกก) ฟิควูบ งาน fluff ที่ไม่ใช่แนวตัวเองนั้นมาอีกแล้วเจ้าค่ะ YwY เรื่องนี้จะ HankCon หรือ ConHank ก็ได้นะคะ ไม่ได้เขียนฟิกไว้ ยังไงก็อร่อยทั้งคู่(?) แฮ่!
















    "ถ้าไม่ใช่เพราะนายขอ ฉันไม่ยอมลุกจากเตียงมาเพื่อสิ่งนี้หรอกนะ"



    เสียงเหนื่อยหน่ายดังขึ้นจากชายร่างใหญ่ที่กำลังนั่งบิดตัวยืดแขนไปด้านหลังพร้อมหลับตาอ้าปากกว้างหาววอดใหญ่ แสงแดดอ่อน ๆ ส่องลอดผ่านต้นไม้ใหญ่ทาบบนหน้าตักของเขากับอีกสองร่างที่ขนาบข้างซ้ายขวา

    ด้านหนึ่งก็เจ้าสุนัขเซนต์เบอร์นาร์ดคู่ใจตัวอ้วนโต(ที่ไม่ต่างอะไรกับเจ้าของ...)นอนหมอบอยู่กับพื้นหญ้า

    อีกฟากของม้านั่ง ก็มีร่างในเสื้อเชิ้ตสีขาวกับยีนส์สีกรมท่ากำลังนั่งหยิบอะไรบางอย่างออกมาจากตะกร้าแล้วยื่นออกไป ดวงตาสีน้ำตาลจับจ้องมือที่คว้าสิ่งที่ถูกพันไปด้วยห่อกระดาษจากมือเขาไป



    "คิดอะไรถึงอยากมาปิคนิคเนี่ย"



    ผู้ฟังได้ยินดังนั้นก็เงียบไปพักนึง เขามองคนตรงหน้าที่ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่เมื่อแกะกระดาษพันออกแล้วเห็นเนื้อขนมปังสีน้ำตาลอ่อนตัดกับผักเขียวแดงสดหนาจนแทบจะบดบังส่วนผสมอื่น ๆ แต่ก็ยิ้มเมื่อเห็นแซนวิชที่ตนตั้งใจทำนั้นถูกกัดเข้าปากไป



    "ผมก็แค่... อยากเรียนรู้วิถีของมนุษย์"



    คอนเนอร์พูดขึ้นพร้อมหันกลับหน้าตรง มองออกไปยังผู้คนมากมาย ทั้งหนุ่มสาว ตั้งแต่เด็กน้อยยันผู้เฒ่า ทั้งเดินผ่านไปมาหรือจะนั่งบนม้านั่งตัวอื่น ไม่ก็พื้นหญ้า จะโดดเดี่ยวหรือรวมกลุ่มก็ดี ที่มาพร้อมกับเสียงพูดคุยเจื้อยแจ้วตัดผ่านเสียงของสายลมไหว



    "โดยมีคุณอยู่ข้าง ๆ"



    คำตอบนั้นทำให้เจ้าของคำถามหันไปมองใบหน้าเนียนเรียบเฉย ดวงตาใสเลื่อนลอยราวกับกำลังตกอยู่ในภวังค์ความคิดอะไรบางอย่างแต่เขาไม่คิดจะซักถามให้มากความ เพราะประโยคที่เพิ่งได้ยินนั้น

    แค่ประโยคสั้น ๆ

    ไม่ได้สวยหรู

    กลับทำให้หัวใจที่เขาคิดว่ามันเคยด้านชาไปนานแล้วนั้นรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาอย่างประหลาด

    แฮงค์ยกมือข้างที่ว่างนั้นยื่นออกไปวางลงบนหัวแล้วลูบตามเส้นผมสีเข้มอย่างแผ่วเบา

    ดวงตาสีฟ้าจ้องและกดนิ้วโป้งทาบลูบวนบริเวณวงกลมสีฟ้าข้างขมับที่กะพริบสลับกับสีเหลืองชั่วครู่

    แล้วผู้ที่ถูกลูบหัวก็หันหน้าไปหาเขา

    พร้อมกับรอยยิ้มน้อย ๆ

    ยิ้มที่รู้สึกได้จริง

    ยิ้มที่สัมผัสได้ว่าไม่ได้เกิดจากการปรุงแต่งเพื่อล่อลวงอะไรทั้งสิ้น



    "รู้อะไรไหมครับ แฮงค์"



    เจ้าของชื่อทำเสียงหืมในลำคอเป็นเชิงถามกลับ



    "เวลาคุณยิ้มน่ะ ..."



    มือเรียวกว่ายกขึ้นทาบใบหน้าที่เต็มไปด้วยหนวดเครา

    ลูบแก้มของเขาอยู่แบบนั้นชั่วครู่หนึ่ง

    ก่อนจะพูดต่อว่า...



    "... หล่อมาก ๆ เลยนะครับ"



    แล้วโลกทั้งใบของ แฮงค์ แอนเดอร์สัน ก็หยุดนิ่งลง

    ไร้ซึ่งผู้คนหรือสิ่งอื่นใด

    มีเพียงดวงตาสีน้ำตาลคู่นั้นหายไปอยู่ใต้เปลือกตาที่เป็นขีด พร้อมกับรอยยิ้มกว้าง

    รู้สึกเหมือนผู้แพ้ยังไงก็ไม่รู้

    โดยเฉพาะการที่ปล่อยให้เปลี่ยนการ 'จับ' เป็น 'จูบ' แก้มแทนเนี่ย

    คนก็ตั้งเยอะ เวรเอ๊ย

    แฮงค์รีบหันมองไปทางอื่น

    กระแอมไอแก้เก้อพร้อมแกล้งเฉไฉไปเรื่อยด้วยการกัดแซนวิชในมือคำโตเพื่อไม่ให้ตัวเองยิ้มออกมา

    ทำซะเขารู้สึกเหมือนเป็นไก่อ่อนผู้น้อยเลย

    จะไม่พูดหรือแสดงออกไปเด็ดขาด ถึงจะชอบมากแค่ไหนก็ตาม

    ขอถอนคำที่คิดไว้ว่าไร้พิษภัยไม่ได้เพื่อล่อลวงนั่นได้ไหม

    มันจะเหมือนมนุษย์เกินไปละนะ

    บัดซบ

    แพ้ทางอีกแล้วสิน่า





    .

    .

    .

    .

    .





    กลับไปจะลงโทษเสียให้เข็ด










    --END--
Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in