เราใช้คุ๊กกี้บนเว็บไซต์ของเรา กรุณาอ่านและยอมรับ นโยบายความเป็นส่วนตัว เพื่อใช้บริการเว็บไซต์ ไม่ยอมรับ
My First Storyeveryth6945_dm
เลื่อนลาง ตามกาลเวลา




  • ฉันเข้าใจดี ความรัก มันเข้าใจยาก เข้าใจยากยิ่งกว่าอะไร 
    เที่ยงคืนของวันที่31เดือนธันวา อาจยังรู้สึกรักอยู่ 

    แต่ความรักไม่แน่ไม่นอน  

    ตีหนึ่งของวันที่1ในเดือนมกราคม ความรักกลับเลื่อนลางไปตามกาลเวลา 

    ฉันเข้าใจมันอย่างดี เพราะเมื่อไรที่มีความสัมพันธ์นั้น ฉันก็มักจะเจอแต่ความสัมพันธ์
    ที่มักจะแสนสั้นเสมอ 
    ยิ่งกว่าใบไม้ผลัดใบอย่างที่ใครเขาว่ากันน่ะ ของฉันมันอาจจะมากกว่านั้นด้วยซ้ำ 
    ถึงอย่างนั้นแล้วฉันเลย 
    พยายามที่จะชินกับการหายไป 

    อย่างไร้การบอกลา 




    ครั้งแล้วครั้งเล่า







  • มันกลับวนมาอย่างนี้ประจำ จนฉันอยากจะรู้เสียเหลือเกินว่า สิ่งที่ฉันได้พบเจออยู่นั้นมันเป็นสิ่งที่ปกติหรือเปล่านะ 
    การที่ต้องมาเสียใจ และ ชินกับการที่ใครบางคนหายไปโดยไร้สาเหตุ หายไปทั้งๆที่ไม่ทะเลาะกัน 
    หายไปทั้งๆที่ความสัมพันธ์ที่ผ่านมา มันดีตลอดเลย 
    มันปกติหรือเปล่านะ 


    'ละมึงเคยถามเขาไหมว่า ทำไมถึงหายไปดื้อๆแบบนั้น'


    เพื่อนมักจะถามแบบนี้เป็นประจำ 


    ฉันไม่เคยไม่เคยด้วยซ้ำที่นึกจะสงสัยว่าทำไม เขา ถึงได้หายไปแบบนั้นมันเกิดขึ้นซ้ำต่อๆกัน จนชั้นเริ่มคิดว่า ฉันเองหรือเปล่าที่น่าเบื่อ

    'ไม่หรอก อย่าคิดแบบนั้น'
    เพื่อนมักจะพูดอะไรวกวนแบบนี้อยู่บ่อยๆ



  • ทำไมฉันถึงไม่เคยถามเลย 


    คนมันไม่อยากคุยต่อแล้ว 
    พยายามเท่าไรจะชวนคุยหรือ ยื้อแค่ไหน มันก็ดูออกว่าไม่อยากคุย


    ใช่ การที่ฉันเจอกับอะไรแบบนี้บ่อยครั้งฉันมักจะดูออกเสมอ และทุกครั้งที่ฉันรู้สึกได้ว่ามันไม่เหมือนเดิม มันก็ไม่เหมือนเดิมจริงๆ 
    แต่ถึงอย่างนั้น 
    ภายนอกฉันพร่ำบอกทุกคนว่าชินแล้ว แต่ทุกๆครั้งที่มีความสัมพันธ์ ฉันก็ยังหวังเสมอว่าจะเป็นความสัมพันธ์ ที่นานกว่าทุกๆครั้งที่ผ่านมา แต่สุดท้ายแล้ว มันก็วนกลับมาอยู่ที่เดิม 


    จนวันที่ได้เจอเธอ 


  • เธอเป็นคนที่พร่ำบอกประโยคที่ฉันอยากได้ยินจาก ความสัมพันธ์แย่ๆที่ผ่านมา

    ดีใจจังที่ได้เจอเธอ


    ดีใจจังที่ได้เจอเธอ


    มีเธอแล้วมันดีมากเลย


    หรือไม่ว่าจะเป็นโพสที่เธอค่อยเเชร์อะไรที่เกี่ยวกับฉัน ทั้งๆที่ความสัมพันธ์ที่ผ่านๆมาพวกเขานั้นไม่เคยได้โพสอะไรที่เกี่ยวกับฉันเลย 

    ฉันได้แต่หลงกับสิ่งที่เธอบอก ฉันหลงอยู่ในภวังค์นั้น เหมือนฝันเลยแหละ
    จนมันทำให้ฉันได้หลงลืมไปเลยว่า ฉันน่ะ เป็นผู้ที่สามารถทำให้ความรักเลือนลางไปกับกาลเวลาได้เร็วเพียงใด 


    แล้วเธอก็ไป
    เหมือนอย่างคนอื่นๆ


    สิ่งที่เกิดขึ้นเดิมๆซ้ำ มันได้กลับมาอีกครั้ง


    แต่ฉันไม่อยากให้เป็นแบบนั้นเลย 
    แต่ก็นั้นสิ


    ปล่อยเธอไปไกลแสนไกลแล้ว



    ฉันเข้าใจดี


    เข้าใจดีกับประโยคที่ว่า ความรู้สึก มักจะเลือนลางไปตามกาลเวลา 
    ฉันแหนะเข้าใจประโยคนั้นยิ่งกว่าใครๆ
    คำถามก็คือเป็นเธอไม่ได้เหรอ ที่อยู่?
Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in