#Fictober2019 boxrainybusrin
Day-14 : knight
  • Day-14 :knight

    minhee xdohyon (fem!)

     

     

    .

     

    ข้าสัญญาว่าจะปกป้องลูกของเจ้า..ด้วยชีวิต”

     

    .

     

     

    คำสัญญาที่เขาเอ่ยปากเมื่อ12ปีก่อนยังคงดังก้องชัดเจนในใจ นับตั้งแต่คืนนั้นที่เขาได้ทำการพาตัวอีโดฮวาคุณหนูสามจากขุนนางอีมาหลบภัยทางการเมืองอีโดฮวาในยามนั้นเป็นเพียงเด็กน้อยน่าสงสารที่ต้องอยู่ท่ามกลางการแบ่งฝ่ายที่แสนร้อนระอุของราชสำนัก

    ท่านช่วยลูก..ของข้าได้หรือไม่”

    คำอ้อนวอนจากนัมโดอามารดาของนางกล่าวขึ้นพร้อมทั้งน้ำตาเขามองเด็กหญิงร่างกะจ้อยร้อยที่กำลังหลับใหลในนิทราแสนหวานอย่างนึกสังเวชใจนางยังเล็กนัก.. เหตุใดโชคละตาจึงกลั่นแกล้งให้นางต้องระหกระเหินจากบ้านไปไกลเช่นนี้

    ทำเช่นนั้น.. เจ้าจะโดนสอบสวนมินฮีกล่าวการสอบสวนจากราชสำนักนั้นแสนจะโหดร้ายไม่ต่างจากค่ายทหาร หรืออาจจะมากกว่าพวกเขาจะเค้นและทรมาณนางเพื่อให้ได้ซึ่งข้อมูลที่ต้องการ

    ข้าไม่เป็นไร แต่ลูกของข้า.. นางจะเป็นเช่นนั้นไม่ได้

    ทำไมเจ้าไม่หนีไปกับข้า..มินฮีมองนางอย่างเจ็บปวดนัมโดอาได้แต่เบือนหน้าหนีใบหน้าขาวกระจ่างราวแสงจันทร์นั้นเปียกชุ่มด้วยหยาดน้ำตา นางกอดลูกแนบอกร้องไห้ออกมาจนตัวสั่นอยู่นาน กว่าจะตัดใจยอมส่งเด็กให้เขาทั้งน้ำตาอาบแก้ม..

    มินฮี.. ท่านรักนางเหมือนที่ข้ารักได้หรือไม่โดอาว่านัยน์ตาดอกท้อนั้นแดงก่ำและแสนเศร้าโศก

    มินฮีกล้ำกลืนความเจ็บปวด

    ได้รัก..แต่ไร้วาสนาเคียงคู่

    ข้าจะรักนาง.. เหมือนที่รักเจ้า”

     

    .

     

    .

     

    .

     

    12ปีผ่านไป อีโดฮวาก็เติบโตขึ้นมาก เขาเลี้ยงนางประหนึ่งบุตรสาวแท้ๆของตนเอง ทั้งนี้ยังได้เปลี่ยนนามของนางจากอีโดฮวา เป็นนัมโดฮยอนโดยยึดใช้นามสกุลทางฝั่งแม่ของนางและเปลี่ยนนามเสียใหม่เพื่อป้องกันการถูกตามรอยจากเหล่าเหยี่ยวข่าวในราชสำนัก

    โดฮวามีชีวิตราวเด็กชาวบ้านธรรมดาทั้งยังชื่นชอบที่จะใช้ชีวิตราวกับเด็กผู้ชายเพื่อที่จะติดตามเขาได้สะดวกไม่ว่าเขาจะออกเดินทางรักษาชาวบ้านแลกกับอาหารและสมุนไพร ทั้งยังชื่นชอบวิชาแพทย์แม้จะไม่ชื่นชอบการคัดแยกสมุนไพรนักก็ตามที

    แม้ว่านางใกล้ถึงวัยปักปิ่นแล้วแต่โดฮวาก็ไม่ได้สนใจกับธรรมเนียมนี้มากนักมินฮีรู้สึกผิดต่อโดอาไม่น้อยที่ไม่อาจสอนให้โดฮวาเก่งศาสตร์ศิลป์ที่สตรีชั้นสูงพึงจะมีทั้งนางเองยังชื่นชอบในเรื่องหมัดมวยการต่อสู้เป็นพิเศษ

    อาจารย์ ข้าฝึกแต่หมัดตั้งรับท่านจะไม่ฝึกให้ข้าเป็นฝ่ายรุกโจมตีบ้างหรือขอรับ

    น้ำเสียงเล็กกล่าวขึ้นอย่างเหนื่อยหน่ายขณะที่มือเรียวขาวของนางยังคงคัดแยกสมุนไพรได้อย่างรวดเร็วเพราะความคุ้นชินมินฮีใช้ปลายหนังสือที่ม้วนไว้เคาะหัวนางเบาๆ

    อาจารย์ ท่านตีหัวข้าบ่อยเช่นนี้ ข้าต้องโง่ทึ่มแน่ๆนางร้องท้วง

    เจ้าจะทำตัวสมชายเกินไปแล้ว ขอรับอะไรกันเขาบ่น

    ไอกูๆๆ ก็ข้าเป็นชายชาตรีนี่ขอรับ!

    ครั้งนี้เขาหันจะไปเคาะหัวนางอีกสักทีที่เถียงเก่งอะไรได้ขนาดนี้แต่นางกลับหลบหลีกได้ทันแล้วหัวเราะกับตัวเองอย่างภาคภูมิใจ

    วิชาตั้งรับนี้มีประโยชน์เช่นนี้นี่เอง

    มันจะมีประโยชน์มากขึ้นถ้าเจ้าอ่านใจคู่ต่อสู้ได้

    โดฮวาตาวาววับมือขาวที่กำลังคัดแยกสมุนไพรอยู่ถึงกับหยุดชะงัก

    เหมือนที่ข้าอ่านใจท่านได้นะหรือขอรับ

    มินฮียิ้มก่อนใช้ปลายหนังสือเคาะหัวนางเบาๆ เมื่อนางเผลอ

    ใช่ เมื่อเจ้ารู้ใจศัตรู.. เจ้าจะเอาชนะเขาได้

    เมื่อกี้ท่านตีหัวข้าอีกแล้วนางว่าพลางลูบหัวปอยๆ

    อีกบทเรียนก็คือ ประจันหน้ากับศัตรูเมื่อไหร่.. ก็ห้ามประมาท

    เอ..ท่านหลอกตีหัวข้าชัดๆ

    มินฮีหัวเราะไม่ได้ตอบนางออกไป

    คัดแยกให้เสร็จล่ะ วันนี้ได้กระต่ายป่ามาเป็นมื้อเย็น

    นางมีสีหน้ามู่ทู่แต่เมื่อได้ยินว่ามื้อเย็นในวันนี้คือกระต่ายป่าใบหน้ากลมกลึงราวกับก้อนแป้งก็ฮึดสู้ขึ้นในทันใด

    ขอรับ!

    เป็นก้อนแป้งที่ตะกละดีแท้..

    ข้าไม่ได้ตั้งใจสอนนางให้เป็นก้อนแป้งน้อยจอมตะกละเช่นนี้นะโดอา

     

     

    .

     

    .

     

    .

     

    อาจารย์ วอนยองให้ต๊อกมาอีกแล้วล่ะขอรับ!

    โดฮวาวิ่งถือกล่องผ้ามาทางนี้ก่อนจะเปิดมันออกมาแล้วเห็นต๊อกร้อนๆ ส่งควันฉุยมินฮีมองอาการเคลิบเคลิ้มราวกับคนที่กำลังตกหลุมรักแล้วก็เอ่ยปากออกไปว่า

    เจ้าตกหลุมรักนางหรือ?”

    โดฮวาได้สติมองหน้าเขาอย่างงงงวย

    ตกหลุมรัก?”

    แต่ข้าคิดว่านางคงตกหลุมรักเจ้าเต็มเปา

    ราวกับถูกสายฟ้าฟาดโดฮวาตัวแข็งท่อไปทันทีเมื่อเขาพูดประโยคนี้ออกไป

    ไม่ๆ ข้าเปล่าชอบนางนะอาจารย์ ข้าแค่.. เอ่อ อยากกินต๊อก

    นางรีบละล่ำละลักอธิบายให้เขาฟังจนวุ่นมินฮีปรายตามองเด็กสาวเจ้าของต๊อกที่แอบอยู่หลังต้นไม้ใหญ่หน้ากระท่อมด้วยความสงสารนางลึกๆที่โดฮวาพูดมานางคงได้ยินทั้งหมดน่าสงสารเสียจริงที่เจ้าก้อนแป้งดันตกหลุมรักอาหาร..หาใช่เจ้า

    นางแอบตามเจ้ามานะ ได้ยินเจ้าพูดเช่นนี้ก็เสียใจแย่

    โดฮวาหันขวับไปมองแต่ตอนนั้นเองเด็กสาวเจ้าของต๊อกก็หันหลังวิ่งหนีกลับไปทั้งน้ำตาเสียแล้ว

    ข้าไม่ได้ตั้งใจทำให้นางรู้สึกแย่นะโดฮวาละล่ำละลั่กรีบอธิบาย

    มินฮีกลั้นขำแม้จะสงสารเด็กเจ้าเจ้าของต๊อกเพียงใด แต่ก็อดขำกับท่าทางละล่ำละลั่กราวกับคุณชายนักรักจากอีโดฮวาไม่ได้เลยจริงๆ

    เจ้าต้องใส่จความรู้สึกผู้ให้และผู้รับเพิ่มขึ้น

    ข้าเข้าใจแล้วอาจารย์นางว่าเสียงหงอยเห็นดังนั้นมินฮีจึงให้นางไปอาบน้ำให้เรียบร้อยเสียก่อน

    เนื้อตัวมอมแมม ไปอาบน้ำเสีย ข้าจะชงชาดอกท้อให้เจ้า

    โดฮวาฮีกยิ้มจนแก้มของนางยกขึ้นเป็นก้อนกลม

    ข้าจะรีบมาขอรับ!

    กล่าวจบเจ้าก้อนแป้งน้อยจอมตะกละก็รีบวิ่งไปอาบน้ำทันทีทันใดมินฮีมองนางแล้วมีรอยยิ้มค้างบนใบหน้าไม่รู้ว่าต้องมีคุณหนูอีกกี่บ้านที่จะต้องตกหลุมรักนางแล้วอกหักไป

    ข้าไม่ได้ตั้งใจให้นัมโดฮยอนกลายเป็นเด็กหนุ่มนักรักนะ

    ถึงนัมโดอา..ข้าสำนึกผิดต่อเจ้าอย่างสุดซึ้ง

     

    .

     

    .

     

    .

     

    โดฮวากลับมาด้วยรอยช้ำเต็มตัวเขามองเห็นรอยถลอกและรอยเลือดเล็กน้อยจากร่างกายขาวสะอาดของนางแม้ว่านางจะพยายามซ่อนรอยแผลเหล่านั้นให้พ้นจากสายตาของเขาก็ตาม

    ข้าสะดุดหินล้มตรงทางชันขอรับ ร่างก็เลยไถลเกี่ยวหินเกี่ยวกิ่งไม้จนแผลนางว่า

    มินฮีจับจ้องนางด้วยสายตาเรียบนิ่งและดุดัน ทั้งๆ ที่เอ่ยปากบอกเขาว่าร่างไถลเกี่ยวหินและกิ่งไม้แต่เนื้อตัวกลับไม่ได้เปื้อนรอยดินแม้แต่นิดยิ่งเห็นอาการหลบสายตาไม่ยอมจ้องมาตรงๆ เขาก็ยิ่งแน่ในว่านางกำลังปด

    มินฮีรู้สึกโกรธยิ่งเห็นบาดแผลตามตัวนางเขาก็ยิ่งโกรธคนทำ

    ใครตีเจ้า

    ไม่มีขอรับนางก้มหน้า

    เช่นนั้นหรือ?” เขากล่าวเสียงต่ำแล้วจ้องนางด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง

    แม้หัวใจจะเจ็บ

    เขาเลี้ยงดูนางราวไข่ในหินเขาปล่อยให้นางได้ใช้ชีวิตตามที่เด็กคนนึงควรเผชิญก็จริง

    แต่เขาไม่ได้เลี้ยงให้นางมาโดนใครต่อใครทุบตี

    โดอาเองคงปวดใจถ้ารู้ว่าลูกสาวของนางโดนทำร้าย

    อาจารย์ ข้าทายาเดี๋ยวก็หายแล้วจริงๆ นะ

    “...”

    เมื่อเห็นว่าหลีกเลี่ยงอย่างไรเขาก็ไม่เชื่อโดฮวาจึงเอ่ยปากเล่าว่ามีบ่าวไพร่จากเรือนหนึ่งมาสั่งสอนนางเนื่องจากเข้าใจว่านางแย่งหญิงในดวงใจของเจ้านายตนไปแล้วยังหาญกล้าไปทำร้ายจิตใจหญิงในดวงใจของเจ้านายตนด้วยการบอกไม่ได้คิดอะไร

    มินฮีกำหนังสือในมือไว้แน่น

    แต่อาจารย์ ข้าก็ไม่ได้เจ็บมากนะเพราะวิชาตั้งรับหลบหลีกที่ท่านถ่ายทอดให้ข้า ข้าก็เลยหนีออกมาได้

    เขาตบโต๊ะดังปึ้ง!

    พรุ่งนี้ข้าจะสอนกระบวนท่ารุกโจมตีให้เจ้า!

    โดฮวาตาวาววับ

    ท่านจะสอนจริงๆหรอ ท่านต้องสอนจริงๆนะ!

    เขาพยักหน้ารับ

    ยอมไม่ได้

    ยอมให้เกิดเหตุการณ์เช่นนี้ไปไม่ได้อีกเด็ดขาด!!

    แต่เพราะเจ้าเองก็ผิดที่ยังไม่ใส่ใจผู้ให้และผู้รับดังที่ข้าเคยสอนไว้ ทายาเรียบร้อยแล้วก็ไปคัดตำราแพทย์มาอย่างละเล่มจบ

    โดฮวาร้องโอดครวญ

    อาจารย์ แต่ข้าเจ็บตัวนะเจ้าคะ

    มินฮีมองท่าทางแสร้งเจ็บของนางด้วยใบหน้าเรียบเฉยเขามั่นใจเหลือเกินว่าตนเองไม่ได้สอนความกะล่อน ลื่นไหลไปกับสถานการณ์ให้แก่นาง

    เป็นบุรุษยอมอดทนได้

    ข้าเป็นสตรีที่แสนบอบบางต่างหาก ท่านไม่เห็นแผลข้าหรืออาจารย์

    ถึงกับยอมกลับเพศเดิมเลยหรือ

    นางมุ่ยหน้า

    ท่านใจดำจริงๆ ให้คนเจ็บคัดตำราได้ลงคอ

    ข้าก็คงยังสอนกระบวนท่าใหม่ให้เจ้าไม่ได้ด้วยสินะสอนคนเจ็บให้ต่อสู้นั้นแสนจะใจดำสุดๆ

    เมื่อพูดจบประโยคนางก็เปลี่ยนท่าทีเป็นคนกระฉับกระเฉงในฉับพลัน

    ใครบอก ข้าแข็งแรงสมชายชาตรีที่สุด คัดตำราแค่นั้นไม่คณามือข้าหรอกขอรับ

    ว่าแล้วก็เดินหายไปผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าตัวใหม่ทันทีด้วยท่าทีที่ราวว่าไม่เคยเจ็บป่วยมาก่อน

    มินฮียิ้มมุมปาก

    โดอา..ลูกเจ้าได้กลายเป็นจอมกะล่อนน้อยไปแล้ว

    .

     

    .

     

    .

     

    ของเจ้ามินฮีว่าพลางส่งห่อผ้าให้แก่นาง

    โดฮวาขมวดคิ้ว

    มันคืออะไรขอรับ

    ลองเปิดดูสิเขาว่า

    โดฮวามองเขาเล็กน้อยก่อนจะเปิดห่อผ้าออก

    ท่านให้ข้าจริงๆหรือขอรับ!นางว่าแล้วลูบคลำของขวัญที่เพิ่งได้ด้วยสายตาเป็นประกายของขวัญที่เขามอบแก่นางคือดาบไม้ขนาดพอดีมือเพื่อที่นางจะได้มีอาวุธในการฝึกซ้อมและป้องกันตัว ทั้งยังไม่เป็นอันตรายมากนัก

    จะสอนแค่หมัดมวยได้อย่างไร เจ้าต้องใช้ดาบด้วยสิ

    โดฮวาฉีกยิ้มกว้าง

    ขอบคุณอาจารย์ ขอบคุณท่านอาจารย์นางยิ้มร่าแล้วกวัดแกว่งดาบไม้ในมืออย่างมีความสุขมินฮีคลี่รอยยิ้มออกมาบางๆ ก่อนจะตะโกนบอกนางที่วิ่งเล่นไปไกลไปว่า

    อย่าเอาไปทำร้ายใครล่ะ ใช้ปกป้องตัวเองก็พอ เข้าใจหรือไม่!

    นางเริ่มวิ่งเล่นไปไกลจนเขาเองก็ไม่มั่นใจว่านางจะได้ยินที่เขาพูดหรือเปล่า

    มินฮีมองเจ้าก้อนแป้งน้อยที่ยิ้มอย่างมีความสุขแล้วอดไม่ได้ที่จะยิ้มกว้างออกมา

    ข้าให้ดาบกับนางไปแล้วโดอา

    แม้นางจะไม่ได้มีคุณสมบัติกุลสตรีมากนัก..แต่นางก็เป็นลูกที่น่ารักและข้าเชื่อเหลือเกินว่าเจ้าเองก็จะมีความสุขที่เห็นนางมีรอยยิ้มอยู่เสมอ.. โดอา

    .

     

    .

     

    .

     

    โดฮวาค้นคว้าศาสตร์การแพทย์มากขึ้นและเริ่มลงมือรักษาอาการผู้ป่วยจริงๆ จนนางมีความชำนาญเพิ่มขึ้นในระดับหนึ่งนางเริ่มไปเก็บหาสมุนไพรเอง แต่เขาสังเกตว่าทุกครั้งที่จะออกไปเก็บสมุนไพรนางมักจะลักยารักษาพกติดตัวไปด้วย

    เป็นเช่นนี้ร่วมเดือน

    แม้จะสงสัยแต่มินฮีก็เลือกที่จะเก็บความคับข้องใจของเขาเอาไว้

    มีครั้งนึงที่โดฮวากลับมาจากการเก็บสมุนไพรแต่กลับไม่ได้สมุนไพรกลับมา ยารักษาที่นางแอบลักไปก็ยังคงอยู่ทั้งนี้นางยังมีอาการหงุดหงิด ราวกับโกรธเคืองผู้ใดยาวนานเป็นอาทิตย์

    ช่างเถอะ เป็นหมอแล้วก็ต้องพบเจอคนไข้มากหน้าหลายตา

    นางกล่าวขึ้นในวันหนึ่งมินฮีบังเอิญไปได้ยินเข้า แม้เขาจะไม่เข้าใจนักว่านางหมายถึงอะไรแต่อาการที่นางกำลังเป็นทำให้มินฮีหวนนึกไปถึงตัวเองในยามที่กำลังตกหลุมรักใครสักคน..เขาเป็นบุรุษที่มัวเมาในความรัก ทำได้ทุกอย่างที่นางต้องการ

    แม้นางจะถูกหมั้นหมายแต่งงานเข้าตระกูลอื่นไปแล้วแต่หัวใจของเขาก็ยังเป็นของนาง

    นัมโดอา..

     

    .

     

    .

     

    อาจารย์ ท่านเหม่ออีกแล้วนางเอ่ย

    มินฮียิ้มเล็กน้อย

    ข้าเพียงแค่.. คิดถึงคนที่ข้ารัก

    โดฮวามองอย่างสนใจ

    แล้วไยท่านไม่ไปหานางเล่าขอรับ

    มินฮียิ้ม

    นางกับข้าไร้วาสนาต่อกัน

    โดฮวามองมาเศร้าๆ

    ฟังแล้วน่าหดหู่ ทำไมความรักของท่านต้องขึ้นกับวาสนาด้วยขอรับ

    มินฮีหัวเราะออกมา

    ข้าเองก็สงสัย..ว่าทำไมความรักของข้าต้องขึ้นกับวาสนาด้วยเช่นกัน

     

    .

    .

     

    ข่าวลือว่าราชสำนักรู้ถึงตัวตนของอีโดฮวากำลังแพร่กระจายมินฮีสั่งห้ามนางออกไปไหนนอกจากบริเวณเขตที่พักถ้ามีเรื่องร้ายแรงเกิดขึ้นเขาบอกนางว่าให้หนีเข้าป่าไป หนีไปให้ไกลที่สุดถ้าหากเขาไม่สามารถตามนางไปได้

    ท่านจะทิ้งให้ข้าอยู่คนเดียวหรือขอรับนางว่าท่าทางหัวรั้นไม่ใช่น้อย

    ถ้าข้ายังไม่ตาย.. ข้าจะไปกับเจ้า”

    โดฮวายกมือปิดหู

    ท่านเอาแต่พูดอะไรน่ากลัวอยู่เรื่อย ข้าไม่อยากฟังหรอก!

    มินฮีมองตามแผ่นหลังเล็กที่วิ่งออกจากบ้านไปก่อนหลับตาลงข่มอารมณ์

    ข้าจะยังปกป้องเขาได้อีกกี่ปีกันโดอา

    ลูกของเจ้ารั้นเหลือเกิน

    .

     

    .

     

    .

     

    เรื่องเงียบไปแล้ว

    ราวกับคลื่นลมสงบ..สงบเสียจนน้ำในทะเลยังนิ่งสนิท

    มินฮีหวั่นใจเขาเกรงเหลือเกินว่าภายใต้ผืนน้ำที่นิ่งสนิทจะยังมีคลื่นใต้น้ำคลื่นใหญ่ที่กำลังรอเวลาซัดโถมเข้าใส่แม้จะเอ่ยปากเตือนให้โดฮวายังคงระมัดระวังตัวเช่นเดิมแต่นางก็ไม่เชื่อฟังเขาเท่าที่ควรนัก

    เรื่องเงียบไปแล้ว คงไม่มีอะไรน่าหวาดหวั่นแล้วขอรับอาจารย์นางว่า

    มินฮียังไม่นิ่งนอนใจ

    จำได้หรือไม่ ข้าสอนเจ้าว่าต่อหน้าศัตรูอย่างไรก็ตาม-..

    ห้ามประมาท! ข้าทั้งคัดทั้งท่องจนจำขึ้นใจแล้วขอรับนางว่าแล้วฉีกยิ้ม

    เกิดอันตรายขึ้นก็อย่าห่วงข้า รีบหนีไปเสียเข้าใจหรือไม่

    นางส่ายหน้า

    ข้าจะพาท่านไปด้วย”

    มินฮีส่ายหน้ากับความรั้นของนาง

    นางยังคงรั้นและยังเป็นเจ้าก้อนแป้งจอมตะกละที่หัวแข็งอีกด้วยโดอา

     

    .

     

    .

     

    .

     

    อาจารย์! ข้าพบพี่ชายใจดีให้ถังหูลู่มาทั้งถุงด้วย!

    โดฮวาวิ่งมาด้วยใบหน้าแจ่มใสในมือของนางเต็มไปด้วยขนมถังหูลู่ที่ดูแล้วคงหวานเลี่ยนเสียจนน่าขยาดแต่ถึงกระนั้นนางก็ดูชื่นชอบมันเหลือเกินแก้มกลมกลึงของดรุณีน้อยในชุดของบุรุษนั้นขึ้นสีเล็กน้อยเนื่องจากเพิ่งวิ่งจนมาถึงที่พัก

    ออกไปเสียนาน

    โดฮวาฉีกยิ้มนางทิ้งตัวนั่งลงข้างๆเขา ก่อนจะแบ่งถังหูลู่หนึ่งไม้แก่เขา

    มินฮีส่ายหน้า

    ข้าไม่ชอบ

    นางมุ่ยหน้าถังหูลู่สีสดยังคงยื่อจ่อให้เขารับ เมื่อมินฮียังไม่ยอมรับมันไปจากมือหน้าเจ้าก้อนแป้งน้อยจอมตะกละจึงเพิ่มความเข้มข้นทางสายตาเป็นการกดดันให้เขารีบรับมันไว้

    สุดท้ายเขาก็พ่ายแพ้

    มินฮีกัดถังหูลู่สีสดแล้วก็สัมผัสถึงความหวานบาดคอจากน้ำตาลที่เคลือบไว้ภายนอกก่อนที่หวานอมเปรี้ยวจากผลไม้ข้างในจะช่วยตัดกับความหวานจากน้ำตาลมินฮีกัดได้ไม่กี่คำก็ต้องรีบดื่มชาตามเป็นการใหญ่

    โดฮวาหัวเราะชอบใจนางยังคงกัดกินถังหูลู่ในมืออย่างมือความสุขเห็นดังนั้นมินฮีจึงยกถังหูลู่ในส่วนของเขาให้แก่นาง

    ขอบคุณอาจารย์!

    แม้จะเป็นสตรีแต่โดฮวาก็ถือเป็นสตรีที่มีกระเพาะเทียมเท่าบุรุษเพศ นางชื่นชอบในอาหารทุกชนิด

    ใครมอบถังหูลู่นี้แก่เจ้าเขาเอ่ยปากถาม

    ข้าก็ไม่รู้ พี่ชายใจดีคนนั้นเขาสวมเสื้อผ้าอย่างดี ไม่ค่อยเหมือนคนที่นี่เสียเท่าไหร่น่าจะเป็นคุณชายกระมัง

    มินฮีขมวดคิ้วในหมู่บ้านที่เล็กและสงบแห่งนี้.. จะมีคุณชายตระกูลใดบ้างที่โดฮวาไม่รู้จักพวกเขาเมื่อคิดดังนั้นเขาจึงเริ่มกังวล และกวาดสายตาสอดส่องมองออกไปรอบๆ ในทันที

    ข้าสอนเจ้าว่า-..

    ยังไม่ทันจะพูดได้จบประโยคเขาก็ดึงนางมาหลบลูกธนูหนึ่งดอกถูกยิงเฉียดออกมา โชคยังดีที่โดฮวาไม่ได้รับอันตรายใด เขาดึงนางขึ้นและพูดด้วยสีหน้าคร่ำเคร่ง

    ไม่มีเวลาแล้ว ต้องรีบหนี!

    โดฮวาตื่นตระหนกในพลันนั้น เราทั้งคู่ก็ตกอยู่ในวงล้อมของกลุ่มทหารชุดดำ มินฮีดึงนางมาหลบข้างหลังก่อนจะกวาดสายตามองจำนวนคนด้วยใบหน้าเข้มขึ้น

    ฟังข้า.. ข้าจะหลอกล่อพวกมัน.. แล้วเจ้าต้องรีบหนีไป

    โดฮวามองหน้าเขานิ่งนัยน์ตานางสั่นระริก

    นางยังคงรั้น..แม้เวลาจวนตัว

    คังมินฮี เจ้าถูกจับในโทษฐานลักพาตัวอีโดฮวา บุตรสาวเพียงคนเดียวของขุนนางอีซังกยุน เป็นเวลายาวนานถึงสิบสองปีทั้งยังสมรู้ร่วมคิดกับนัมโดอาให้การเท็จต่อราชสำนักจงให้ความร่วมมือในการจับกุมเพื่อสำเร็จโทษ”

    นัยน์ตาของเขาสั่น..เมื่อมีชื่อของโดอาเข้าเกี่ยวข้อง

    สำเร็จโทษอันใด!เขาตะโกนก้อง

    สำเร็จโทษประหารชีวิต!

    เพียงเท่านั้น..ราวว่าโลกใบนี้ถล่มลงตรงหน้า

    โดอา..

    โทษประหารชีวิต..

    ออกไปให้พ้นนะเจ้าคนใจร้าย! อาจารย์ข้าไม่ได้ทำผิดอะไร!ที่นี่ไม่มีใครชื่ออีโดฮวาทั้งนั้น!!

    โดฮวาตะโกนก้องนางก้าวมายืนอยู่ตรงหน้าเขา ในมือขาวผ่องถือดาบไม้ประจำตัวจ่อเข้าหาฝ่ายศัตรูอย่างไม่หวั่นกลัว มินฮีมองแผ่นหลังเล็กที่บัดนี้กำลังปกป้องเขาด้วยความพร่ามัวด้วยม่านน้ำตา

    ถ้าไม่มีอีโดฮวาอย่างที่เจ้าว่า.. เช่นนั้นก็ฆ่าตายให้เสี้ยน!

    พลันนั้นเองสติของเขาก็กลับมาอีกครั้งดาบที่เขาเก็บไว้ในฝักยาวนานถึงสิบสองปีได้ถูกนำกลับมาใช้อีกครั้งมินฮีไล่ฟันพวกมันอย่างบ้าคลั่ง แม้จะถูกฟันกลับมาบ้างแต่ความเจ็บปวดที่ได้รับกลับไม่เทียบเท่ากับความเจ็บปวดในใจที่รู้ว่าโดอาได้จากเขาไปแล้ว..

    อาจารย์!!เขาได้ยินเสียงโดฮวาเรียกไว้แต่ถึงกระนั้นมินฮีก็ยังคงกวัดแกว่งดาบในมืออย่างไม่หยุดหย่อน

    ราวกับคนเสียสติ

    มือที่เคยตั้งปณิธานว่าจะรักษาผู้คนและเลี้ยงดูโดฮวาอย่างดีที่สุดตามสัญญาที่เคยมอบให้แก่โดอาในตอนนั้น..ตอนนี้มือคู่นี้กำลังเปื้อนเลือดและคร่าชีวิตผู้คนมากมายเขามองร่างของทหารชุดดำที่ร่วงเกลื่อนดูคล้ายกับใบไม้ที่ปลิดปลิวลงพื้นทั้งน้ำตาเปื้อนหน้าเลือดของคนเหล่านั้นไหลย้อมจนพื้นดินแดงฉาน

    โดฮว-..

    ฉึก!

    เพียงกี่วินาทีที่ธนูปักเข้าร่าง..มินฮีก็ทรุดตัวลงกับพื้นสีเลือด โดฮวากรีดร้องลั่นและวิ่งเข้ามาหาเขามินฮียิ้มเล็กน้อยและกัดฟันอดทนต่อความร้อนรุ่มจากลูกธนูที่ปักอยู่ในร่างกาย

    อย่างน้อย..เขาก็เป็นผู้รับธนูพิษนี้

    ไม่ใช่นาง

    อาจารย์ ข้าขอโทษนางขอโทษเสียงสั่นน้ำตาไหลอาบใบหน้า

    มินฮียิ้ม

    เด็กโง่คนนี้..เวลานี้ยังจะขอโทษอันใดอีก..

    ล ลุกขึ้น.. แล้วหนี

    นางยังคงรั้น..และไม่ยอมหนีไปตามลำพัง โดฮวาพยุงร่างของเขาไว้แล้วพาเขาหนีออกมาด้วยอาการหวาดกลัวร่างน้อยสั่นไหว เขาได้ยินเสียงกลั้นสะอื้นจากนางอยู่ตลอดทาง มินฮีกำดาบไว้แน่นแข็งใจวิ่งเพื่อไม่ให้เป็นการถ่วงนางจนเกินไป และคอยใช้ดาบปกป้องนางจากอันตราย

    ไม่ต่างจากสิบสองปีก่อน..

    อาจารย์.. ท่านต้องแข็งใจไว้นะ ข ข้าจะรักษาท่านได้แน่ๆดาบไม้ในมือของนางยังคงกระชับไว้แน่น

    มินฮีไม่ได้ตอบสิ่งใดเขาพานางหนีมาไกลแล้ว..แต่ไม่ว่าจะไกลเพียงใดก็ยังไม่อาจวางใจได้เลยว่ามันจะปลอดภัยสำหรับนางหรือไม่และแม้เขาจะต้องการพานางหนีไปให้ไกลมากกว่านี้..แต่สังขารและร่างกายของเขาในตอนนี้กลับไม่เอื้ออำนวยแม้แต่นิด

    เขาทรุดตัวนั่งลงพิงต้นไม้ใหญ่อย่างเหนื่อยอ่อน

    หนี..ไป

    โดฮวาส่ายหน้า

    อาจารย์.. ท่านอดทนไว้นะ ข้าจะช่วยท่านให้ได้นางว่า

    รั้นเหลือเกิน..

    มินฮีหลับตาลงอย่างเหนื่อยอ่อนแม้นางจะพยายามปลุกเขาให้ลืมตาอยู่เสมอ

    อาจารย์.. ท่านจะรีบหลับไปไหน ท่านหลับไม่ได้นะเสียงของนางสั่นฟังดูหวาดกลัว

    มินฮีฝืนลืมตาขึ้นและยกมือลูบหัวนางอย่างเบามือ

    มืดแล้ว.. ข้าก็ย่อมง่วง”

    เขารู้สึกว่านางกำลังสั่นสะท้านอย่างรุนแรงอาการกลั้นสะอื้นนั้นหนักยิ่งขึ้นจนเขาได้ยินเสียงร้องไห้ของนาง..ในตอนนั้นมินฮีหวนนึกถึงสิบสองปีก่อน.. ก่อนที่เขาจะพานางออกมาจากที่นั่นก่อนที่นางจะถูกพรากออกจากอกแม่ อีโดฮวาในวัยนั้นร้องไห้กระจองอแงตลอดทาง

    เขาไม่เคยเลี้ยงเด็กเล็ก..ไม่รู้วิธีรับมือ

    โชคดีเหลือเกิน..ที่มีชาวบ้านใจดีคอยให้ความช่วยเหลือ

    อาจารย์.. ท่านอย่าหลับนะ มืดแล้วท่านก็ห้ามหลับนางพูดซ้ำราวกับคนเอาแต่ใจและสะอื้นตลอดเวลา

    ข้าคงเลี้ยงนางมาไม่ดีจริงๆ..โดอา

    เจ้า.. ร้องไห้.. เหมือนเด็กเขาเปล่งคำพูดออกไปอย่างยากลำบากรู้สึกว่าทุกลมหายใจที่มีในตอนนี้ช่างเจ็บปวดเหลือเกินปวดจนไม่อยากขยับตัวทำการใดไม่ว่าการพูด.. หรือแม้แต่หายใจ

    พิษนั่น..คงลามไปทั่วร่าง

    ในความมืดมิดที่ไร้สิ้นสุดนั้นเอง..มินฮีมองเห็นนางกำลังยืนมองเขาอยู่ นางอยู่ไกลจนเขาแทบแยกไม่ออกว่านั่นคือโดฮวา..หรือโดอากันแน่

    อาจารย์ ท่านมองข้านะแม้เสียงของโดฮวาจะยังคงดังขึ้นไม่ไกลแต่ใบหน้าที่เขาจดจำไม่เคยลืมของโดอาก็ยิ่งชัดเจนในอันธการ นางกำลังยิ้มให้เขา..แต่นัยน์ตาดอกท้อคู่นั้นยังคงเศร้าโศกไม่ต่างกับครั้งล่าสุดที่เขาได้เห็น

    โด..อา..

    โดฮวาร้องไห้หนักกว่าเก่านางกอดเขาไว้แน่นแล้วร้องไห้ออกมาราวกับจะขาดใจ

    โดอายิ้ม

    ท่านรักษาสัญญาได้ดีเหลือเกินมินฮี

    โดอายังคงงดงาม..

    ไม่ต่างจากภาพในหัวใจของเขา

    ที่ผ่านมา.. ข้ารบกวนท่านมากเหลือเกิน

    นางลูบแก้มเขาอย่างเบามือราวว่ากำลังปลอบโยนเขาจากการถูกพิษธนูกัดกร่อนภายในนัยน์ตาดอกท้อคู่นั้นไม่โศกเศร้าอีกต่อไป นางยิ้ม และโอบกอดเขาไว้

    หลับให้สบายเถิด.. ข้าจะรอข้ามสะพานไปกับท่าน

    เขายิ้ม..

    เพียงได้พบ..แต่ไร้วาสนาเคียงคู่

    จนถึงตอนนี้..เขาก็กำลังจะไปหานาง เพื่อเคียงคู่นางอย่างเป็นนิรันดร์

    โดฮวากรีดร้องตะโกนเรียกชื่อเขาให้ตื่นขึ้นมา ขณะที่โดอากำลังโอบกอดเขาไว้

    มินฮีหลับตาลงด้วยรอยยิ้มฉายชัดบนใบหน้า

    น้ำตาหนึ่งหยดไหลอาบแก้ม

    ช่างเรียบง่าย..

    ราวใบไม้ที่ปลิดตัวร่วงหล่นในสารทฤดู

    เพื่อเปลี่ยนผ่าน..เข้าสู่ฤดูกาลใหม่

     

     

    .

     

    .

     

    tbc.

    .

     

    .

     

    talk : วาร์ปจากฮอกวอตส์กลับมาโชซอนกับน้องนัมเฟมค่ะ!เนื่องจากตอนนี้ค่อนข้างยาวมาก เราก็เลยใช้เวลาด้วยค่อนข้างนานค่ะตอนหน้าจะเป็นเรื่องราวของยัยหนูโดฮวานะคะเนื้อเรื่องตอนนี้ก็เลยจะเชื่อมโยงกับตอนหน้าเล็กน้อยค่ะ

     

Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in