Lalinbekindtoken
Shrimp




  •           คุณย่ามักจะลืมว่าเธอแพ้กุ้ง

              เป็นเรื่องแปลกประหลาดแต่ก็เข้าใจได้ อันที่จริงก็นับว่าแปลกประหลาดมากแล้วสำหรับสาววัยชราที่อายุย่างเข้าเลขแปดแต่ยังทำกับข้าวได้ หยิบจับไม้กวาดและไม้ถูพื้นราวกับตนเป็นแม่บ้านวัยแรกรุ่น ไม่ว่าเหล่าลูกหลานจะห้ามปรามขนาดไหนก็ไม่เคยคิดจะฟัง



              ลลินลอบถอนหายใจเมื่อตื่นขึ้นมาในเย็นวันอังคาร พบเห็นว่าผู้เป็นย่ายังคงง่วนอยู่หน้าเตาแก๊ส แต่ในเวลาเดียวกันก็ต้องพยายามทำความเข้าใจ

              ไม่มีผู้ใหญ่คนไหนอยากมีภาพลักษณ์ที่พึ่งพาไม่ได้ นั่นคือข้อเท็จจริงที่เธอได้เรียนรู้จากการใช้ชีวิตในครอบครัวใหญ่เช่นนี้



              เธอกลับเข้ามาในห้องโถงอีกครั้งเมื่อเวลาผ่านไปหลายนาที อาหารถูกจัดวางสำหรับแปดที่นั่ง แม้จะมีคนพร้อมร่วมมื้ออาหารเพียงแค่สี่คน หรืออันที่จริงอาจจะเป็นสาม หากพ่อของเธอยังไม่ยอมผละจากหน้าจอแม็คบุ๊คสักที



              ยิ้มรับคำพูดของผู้เป็นย่า ‘กินเลย’ แม้จะทำหน้าตาพะอืดพะอมกับอาหารทะเล อีกฝ่ายคงจะรู้ตัวถึงได้ยิ้มแห้ง ประโยคถัดมาไม่ได้เดาจากสักเท่าไหร่ ‘เขี่ยเอาแล้วกัน โดนนิดเดียวไม่เป็นไรหรอก หรือกินไม่ได้’

              มันไม่ใช่ถ้อยคำตัดพ้อ หรือแม้กระทั่งประชดประชัน อย่างไรก็ตาม ลลินยังคงเป็นเด็กสาวที่ว่านอนสอนง่ายและแสนจะเชื่อฟัง



              คำแรกที่เข้าปากไป(ด้วยการเขี่ยกุ้งออกแล้วทาน) เธอรับรู้ได้ว่ามันแอบไม่ถูกปาก— อันที่จริงอาหารของคุณย่าก็ไม่ถูกปากมาสักพักแล้ว มันไม่ได้แย่ขนาดนั้น แต่ถ้าให้นึกว่าประสาทสัมผัสของผู้ปรุงอาหารจะด้อยลงตามอายุ ก็คงจะพอนึกออกว่าคุณย่าทำอาหารรสจัดขนาดไหนด้วยความที่คิดว่ามันจะออกมาพอดีกับลิ้นของเธอ



              ถึงอย่างนั้นนางสาวลลินก็ยังทานมื้อเย็นจนอิ่ม แลกมากับอาการคันยุบยิบอีกนิดหน่อย



              และตามมาด้วยการวิ่งหายาแก้แพ้อัดตามหลังไปอย่างเช่นทุกวันนั่นล่ะนะ




    end .
Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in